Έτσι και αλλιώς η ανάδειξη της νέας πρωταθλήτριας Ευρώπης στο ποδόσφαιρο κάθε χρόνο αποτελεί σημαντικό θέμα. Όμως, εδώ και κάποια χρόνια η Ρεάλ Μαδρίτης έχει φροντίσει να ανοίξει και ένα «άλλο παράθυρο» σε αυτήν την ετήσια συζήτηση: γιατί πλέον το UEFA Champions League έχει γίνει κάτι σαν να λέμε «η Ρεάλ Μαδρίτης και οι άλλοι»… Γιατί για αρκετούς, πια, η συχνότητα της κατάκτησης του συγκεκριμένου τροπαίου από τους Μαδριλένους αγγίζει ακόμα και το πεδίο της μεταφυσικής ερμηνείας… Η Lady Hope προσπαθεί να το δει πιο «γήινα» και πιο «υλικά» το ζήτημα…
Τo UEFA Champions League από το 1998 (βάζω αυτή την ημερομηνία ως ορόσημο όχι τυχαία) κι ύστερα, στην κυριολεξία μπορεί να μεταφραστεί στη «γνωστή γλώσσα Λίνεκερ» ως η διοργάνωση που παίζουν οι καλύτεροι και το πιθανότερο είναι στο τέλος να το σηκώσει η Ρεάλ Μαδρίτης. Η συγκεκριμένη ομάδα, όχι πως δεν παίρνει τίτλους στην Ισπανία (κάθε άλλο…), αλλά σου δίνει την εντύπωση πως εδώ και καμία δεκαετία περίπου υπάρχει σαν οντότητα μονάχα για να ανατροφοδοτεί το μύθο, τη σημειολογία, την τροπαιοθήκη και το ταμείο της κατακτώντας τακτικά το Champions League. Παλιά ήταν η Μίλαν που λειτουργούσε κάπως έτσι, αφήνοντας το ιταλικό πρωτάθλημα στο «άδηλο» πεδίο μιας τυπικής διεκπεραίωσης που απλά προετοίμαζε την ομάδα για τις μεγάλες ευρωπαϊκές μάχες.
Όλοι ψάχνουμε να βρούμε το μυστικό της επιτυχίας της Ρεάλ. Η τακτική προσήλωση δεν απουσιάζει. Με Αντσελότι, άλλωστε, στον πάγκο, πώς μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο; Εδώ, όμως, δημιουργείται η εντύπωση πως το ομαδικό, το τακτικό, όλα, (συν)υπάρχουν για να απελευθερώσουν το ατομικό στοιχείο. Αυτή είναι η δική μου εντύπωση. Μπορεί να είναι λανθασμένη, δεν ξέρω γιατί δεν «σουλατσάρω» στα αποδυτήρια της ομάδας της Μαδρίτης…, αλλά έτσι το αντιλαμβάνομαι εγώ… Στον οργανισμό της Ρεάλ φαίνεται να πιστεύουν πως επικρατούν συνήθως εκείνοι που έχουν τα κατάλληλα πρόσωπα που θα κάνουν τη διαφορά… Αρκεί, βέβαια, στα υπόλοιπα να τηρείς κάποια συγκεκριμένα στάνταρντ…
Χάνει η Ρεάλ; Ναι χάνει. Πέρυσι δεν το πήρε. Και το διάστημα 2019-2021 πάλι δεν το πήρε ούτε μία φορά. Το θέμα δεν είναι πως δεν χάνει. Είναι πως νικά πιο εύκολα και πιο συχνά από τους άλλους… Και γιατί δεν το πήρε όταν δεν το πήρε; Ξέχασε τη συνταγή; Την άλλαξε; Μάλλον όχι, απλά βρέθηκαν κάποιοι που έκαναν πολύ καλά αυτά που είχαν διαλέξει να κάνουν, ενώ η ίδια υστέρησε (γενικώς, γιατί πιο εξειδικευμένες αναλύσεις δεν χωρούν εδώ)… Το σίγουρο είναι πως το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο έχει αποκτήσει ένα ποδοσφαιρικό μύθο που αυξάνει το ενδιαφέρον παγκοσμίως, που διατηρεί τις αντίστοιχες συζητήσεις αμείωτες μέσα στο χρόνο, που φέρνει τους πάντες πιο κοντά στην ποδοσφαιρική εντροπία (και μάλιστα στα πιο υψηλά της πατώματα)… Η Ρεάλ Μαδρίτης δεν είναι το ποδόσφαιρο το ίδιο, αλλά κατά γενική ομολογία ποδόσφαιρο των καιρών μας χωρίς Ρεάλ Μαδρίτης είναι χορός χωρίς την παραμικρή αναφορά στον Νουρέγιεφ… Γίνεται αυτό; Όχι…
YΓ. Όποια ομάδα θέλει να το πάρει του χρόνου πρέπει να κοιτάξει δύο πράγματα: πώς θα κάνει σωστά και με διάρκεια τα δικά της, αλλά ενδεχομένως και πώς θα βρει αντίδοτα στο παιχνίδι που θα παίζει του χρόνου πάνω στα γρασίδια η Ρεάλ… Γιατί αν κάνεις το πρώτο, όπως μάλλον το έκανε το Σάββατο η αξιόμαχη και ποιοτική Μπορούσια Ντόρτμουντ, μπορεί να μη φτάνει. Η Ρεάλ Μαδρίτης στο UEFA Champions League είναι από μόνη της σταθερά ανάλυσης και προβληματισμού… Και αυτό ισχυροποιεί το μύθο της περισσότερο και από τις κούπες που έχει στην τροπαιοθήκη της. Γιατί η κουβέντα δεν μένει μόνο στο αποτέλεσμα: το αποτέλεσμα γίνεται η αιτία για να ανοίξουν όλες οι άλλες κουβέντες…
-320x213.jpg)
