Συνομιλώ… Από την εποχή έξαρσης των γυναικοκτονιών προκαλώ συζητήσεις μ’ ετερόκλητα πρόσωπα για τις αιτίες, τις υπαρκτές δυνατότητες εναντίωσής μας, ατομικά και γενικότερα ως κοινωνία, στην ανθρωποθυσία που συντελείται. Εκ μέρους μου σκόπιμα, σ’ επίπεδο κοινής, καθημερινής συζήτησης με γυναίκες και άνδρες διαφορετικών καταβολών, μορφωτικού επιπέδου. Στο δικό μου κάτοπτρο, κυρίως η άποψη των γυναικών-υποψήφιων θυμάτων, μ’ επιχείρημα τη συχνότητα των γυναικοκτονιών, είναι βαρύνουσα.
Με αληθινή αγωνία, γέννημα της έκτασης των κρουσμάτων, αναζητώ ιδέες-προτάσεις για καίριες παρεμβάσεις με στόχο την πρόληψη, το άλλο όνομα (μην ξεγελιόμαστε) της αλλαγής στάσης ζωής. Των υποψήφιων φυσικών αυτουργών του μέλλοντος; Ολων μας! Συνευθύνη υπάρχει… Ανακαλώ στη μνήμη περιστατικά, όσα έμαθα ή και έζησα στο παρελθόν και ελέγχω τον εαυτό μου για την επιφυλακτικότητα, ίσως δειλία μου ν’ αντιδράσω.
Να διερευνήσω, όπως οφείλουμε να κάνουμε όλοι μας, αιτίες εκδήλωσης της επιθετικότητας, δυνατότητες προσέγγισής τους. Δεν αυταπατώμαι. Παγκοσμίως, έστω και με αποκλίσεις, η πατριαρχική επιβολή είναι γενικευμένη κοινωνική παθογένεια. Ε και; Θα σκύψουμε τα κεφάλια; Αφουγκράζομαι και γυναίκες-εκπροσώπους φεμινιστικών οργανώσεων, γυναικείων συλλόγων και χωρίς αυτό να πλήττει την ουσία, διακριτικά (εννοώ τη λέξη επειδή έρχομαι στη θέση της Ελληνίδας στην εποχή μας και είναι εύλογη η ανασφάλειά της) ρωτώ και αν πιστεύουν πως οι φεμινιστικές θεωρήσεις συμβάδιζαν μέχρι σήμερα με το προσωπικό βίωμα.
Σπανίζουν οι καταφατικές απαντήσεις. Αυτή δεν είναι κύρια αιτία του αίματος που ρέει και οφείλει να γεννά ντροπή σε όλους μας. Αλλά εκτός από την ανάγκη ν’ ανατάξουμε τη ζωώδη άποψη όσων ανδρών (;) θεωρούν πως δεν χρειάζεται ο όρος «γυναικοκτονία» επειδή τους προσβάλλει ως άνδρες (!), ας δούμε και παράπλευρες, ρυθμιστικές, συνισταμένες…
