Βρισκόμαστε στις αρχές του καλοκαιριού που προμηνύεται καυτό, από όλες τις απόψεις, εντός και εκτός εισαγωγικών. Ο πρώτος καύσωνας, που κάπου άκουσα ότι δεν είναι τυπικώς καύσωνας διότι δεν πυρώνει ο τόπος και το βράδυ, είναι γεγονός. Και μαζί τα κλασικά ρεπορτάζ παραλίας για τις «ανάσες δροσιάς» που αναζήτησαν Αθηναίοι και Θεσσαλονικείς σε οργανωμένες πλαζ.
Το αναλυτικό ρεπορτάζ για την τιμή της ξαπλώστρας δίπλα στο κύμα ή στα… ορεινά της παραλίας «ντύνεται» συνήθως με κοντινά πλάνα, κατά προτίμηση σε καλλίγραμμα κορμιά και παιδάκια που απολαμβάνουν ανέμελα τις χαρές της θάλασσας. Οι γονείς, λιγότερο ή καθόλου ανέμελοι, καθώς το μπάνιο θα τους κοστίσει ο κούκος αηδόνι… Μετά, στο σπίτι θα παρακολουθήσουν το επόμενο ρεπορτάζ για τα τιμολόγια-φωτιά του ρεύματος, για τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια-φωτιά, για το σούπερ μάρκετ-φωτιά… Γενικώς, φωτιά στα πορτοφόλια μας, γειτόνοι.
Και κάπου εκεί, εμείς οι μεγαλύτεροι εκτιμάμε αυτά για τα οποία «κοκκινίζαμε» από μικροαστική ντροπή όταν ήμασταν παιδιά, ή μάλλον έφηβοι. Την απλωμένη ψάθα στην παραλία, το τάπερ με τα κεφτεδάκια, τα βραστά αυγά και το κασέρι, το οποίο είχε κι αυτό ιδρώσει, που κουβαλούσε η μάνα μας στην παραλία, το μεγάλο παγούρι από φελιζόλ με το νερό και σέικερ για τον φραπέ, που κουβαλούσε ο πατέρας… Κι αν η οικογένεια διέθετε και αυτοκίνητο, μπορεί να κουβαλούσε και μια ομπρέλα, ένα καρπούζι…
Μετά ήρθε η «ανάπτυξη», γέμισαν οι παραλίες ξαπλώστρες, κρεβάτια, σαλανοτραπεζαρίες και πού να χωρέσουν οι ταπεινές ψάθες των… μικροαστών, που όταν έφτασε ο κόμπος στο χτένι πήραν την κατάσταση στα χέρια τους… Χρειάστηκαν καμιά 20αριά χρόνια για το κίνημα της πετσέτας, αλλά χαλάλι! Εγινε το αυτονόητο. Με το myCoast app στο κινητό, θα πάρω την πετσέτα μου, στην τσέπη χαρτζιλίκι (λέμε τώρα) και πάω για μπάνιο στον πιο… παράνομο, μέχρι πέρσι, επιχειρηματία-παραλιάρχη.
-320x213.jpg)
