Βήμα βήμα κατακτά τις πίστες

Tην περασμένη εβδομάδα μία μπασκετική (και όχι μόνο…) συνοικία των Δυτικών Προαστίων της Αθήνας γιόρταζε με αφορμή, τι άλλο…, το μπάσκετ. O Γυμναστικός Σύλλογος Περιστερίου, και πιο συγκεκριμένα το τμήμα μπάσκετ που βρίσκεται υπό την πετυχημένη αιγίδα της αντίστοιχης ΚΑΕ, νικούσε τη γερμανική Βόννη (κάτοχο του περσινού τροπαίου) και «θεωρούσε» εισιτήριο για το Final Four του FIBA Champions League που θα γίνει στο Βελιγράδι (αντίπαλος του ΓΣΠ στον ένα ημιτελικό η ισπανική Τενερίφη στις 26 Απριλίου).

Η Lady Hope κόντεψε τα προηγούμενα χρόνια να πιστέψει πως ό,τι το καλό γινόταν από ελληνική ομάδα στη συγκεκριμένη διοργάνωση θα προερχόταν από την ΑΕΚ, αλλά φέτος «φρόντισαν» και το Περιστέρι και η ΑΕΚ (με το απογοητευτικότατο δεύτερο μισό της σεζόν που έκανε) να τη διαψεύσουν…

Ο ΓΣΠ στο μπάσκετ τη δεκαετία του 90, και λίγο και την επόμενη…, ήταν ένα λαμπρό παράδειγμα της γενικότερης άνθησης του αθλήματος στη χώρα. Συνιστούσε απόδειξη πλουραλιστικών προδιαθέσεων στην ικανότητα… Όταν, όμως, έχεις βαρύ παρελθόν στο κάθε παρόν το κουβαλάς και σε δυσκολεύει. Χρειάζεσαι επιδέξιες κινήσεις για να μπορέσεις να σεβαστείς το όποιο καλό σου χτες. Και πώς το καταφέρνεις στην πράξη; Όταν στο κάθε παρόν είσαι όπως πρέπει, όταν στο κάθε παρόν σκάβεις για ένα ανάλογο μέλλον.

Στο Περιστέρι δεν ξέχασαν ποτέ ποιοι είναι και από πού έρχονται, για αυτό και όταν βολόδερναν στη Β Εθνική (τρίτη στην ιεραρχία εγχώρια κατηγορία) ήξεραν πως είχαν βάλει μπρος τις μηχανές για τη μεγάλη επιστροφή. Μόλις το 2017, δεν είναι και τόσο μακρινό αυτό το έτος…, η ομάδα συμμετείχε στη Β Εθνική, αλλά στο σήμερα εκτός από τους συντελεστές της ανοδικής πορείας που ακολούθησε, ποιος τα θυμάται αυτά;

Έτσι, βήμα βήμα κατακτά τις πίστες. Φέτος ήθελε να πετάξει ακόμα πιο ψηλά από την περσινή τρίτη θέση στο ελληνικό πρωτάθλημα. Και ο καλύτερος, ο πιο πειστικός τρόπος για κάτι τέτοιο ήταν η (πολυπόθητη) ευρωπαϊκή διάκριση. Έπρεπε και να το θέλει «εσώψυχα», λοιπόν. Το θέλησε. Δεν είναι κάτι αυτονόητο αυτό. Έπρεπε να βελτιωθεί. Λεφτά (σε λελογισμένες για την εποχή μας ποσότητες) και σκληρή δουλειά είναι οι κατάλληλες συνταγές για κάτι τέτοιο. Διαμορφώθηκε ικανό ρόστερ και άρχισε να χύνεται πολύς ιδρώτας πάνω στα παρκέ από την προετοιμασία κιόλας. Έπρεπε να βρεθεί και το κατάλληλο πρόσωπο για την πιο αποδοτική καθοδήγηση. Αυτό το είχε ήδη εδώ και κάποιους πολλούς μήνες: ο Βασίλης Σπανούλης στο ξεκίνημα της προπονητικής του καριέρας δείχνει ικανός για μεγάλα πράγματα…

Η ομάδα το πάλεψε με σθένος, καρδιά και μυαλό. Δεν λύγισε ούτε από τις πολύπλευρες αντιξοότητες, ούτε από το βεληνεκές των όποιων αντιπάλων βρήκε μπροστά της, ούτε καν από το 0-3 με το οποίο ξεκίνησε τον όμιλο στη φάση των 16. Το γύρισε και τώρα μπορεί να γευτεί τους καρπούς. Το τι θα κάνει στο Βελιγράδι η ομάδα των Δυτικών Προαστίων είναι μία άλλη ιστορία. Ό,τι κι αν κάνει όμως εκεί, έγραψε ήδη ιστορία. Και ενίσχυσε ακόμα πιο πολύ τη σφραγίδα του ελληνικού διασυλλογικού μπάσκετ που φέτος θυμίζει για τα καλά τις παλιές καλές ένδοξες εποχές του (ειδικά στον ευρωπαϊκό ανταγωνισμό). Με το Περιστέρι να δικαιούται και να έχει πια περίοπτη θέση σε αυτήν την «λαμπερή» μαρκίζα…

Οι φίλοι της ομάδας αυτό τον καιρό γεμίζουν συνεχώς το αποθηκευτήριο της μνήμης τους με πολύτιμο εμπειρικό υλικό που θα διηγούνται για πολλές δεκαετίες… Με απλά λόγια; Το 2024 το μπασκετικό Περιστέρι ανακαίνισε το φάρο του για τα επόμενα (πολλά) χρόνια…