Το «Σκασιαρχείο» (Τεύχος Απριλίου 2024)

Κι όμως απρόσμενα το χαμόγελο επέστρεψε στα χείλη

Tο δωδεκάχρονο κορίτσι μεγάλωσε με την κοινότητα αγώνα, τη Λαϊκή Συνέλευση Κολωνού και την Επιτροπή των κατοίκων που είναι διαρκώς δίπλα του και δίπλα στην οικογένειά του. Κινδυνέψαμε να πούμε πως είναι μάταιο να μιλάει ένα παιδί, γιατί ποιος το ακούει;

Αλλά όχι. Ολα έχουν νόημα. Κι όπως μας είπε η κύρια Ελπίδα που συναντήσαμε στην πορεία για την υποστήριξή του, το Σάββατο στις 29 του Μάρτη στα Σεπόλια της Αθήνας, όλα ξεκίνησαν από το ότι υπάρχει η Λαϊκή Συνέλευση.

Κι ήταν αισθητή η παρουσία της δέκα χρόνια τώρα. Και στα χρόνια στης πανδημίας η αλληλεγγύη μπήκε στα σπίτια των ανθρώπων που δοκιμάζονταν. Και στήθηκαν γέφυρες επικοινωνίας.

Μας είπε ακόμη για την τρομερή πρόοδο που έχει το κορίτσι στο σχολείο του, το πείσμα του, την αγάπη του στα μαθηματικά και τη στήριξη που δέχεται από τις εκπαιδευτικούς της επιτροπής αλληλεγγύης. Οσο για το ίδιο το σχολείο… ένα γράμμα κλειστό.

Μας είπε ακόμη για τη γειτονιά και πόσο σημαντικό είναι να αισθανόμαστε την ύπαρξή της. Και πως η δύναμη της μητέρας, του παιδιού και όλων των αδερφών έφτιαξε μια κοινότητα. Μια κοινότητα αγώνα.

Πόσο γρήγορα δουλεύει η ενδυνάμωση!

Κι εκεί που ήταν να στιγματιστεί ένα παιδί, καταφέραμε να λέμε πως απελευθερώθηκε. Το λεπτό σύνορο που μας χωρίζει από το να βλέπουμε και να βλεπόμαστε.

Δεν ξέρουμε το όνομά της. Αλλά για μας αυτό το κορίτσι έχει το όνομα «Πρωινό άστρο». Ετσι μεγαλώνει στα μάτια μας, με το όνομα του ποιήματος του Γιάννη Ρίτσου.

Και τώρα που μια μεγάλη ταλαιπωρία φαίνεται να τελειώνει, του λέμε «κοιμήσου κοριτσάκι».

Η Συντακτική Επιτροπή

Βογανάτσης Δαμιανός
Μπαλτάς Μπάμπης
Παπαδόπουλος Χάρης
Σπήτα Βίκυ

► Επικοινωνήστε μαζί μας και στείλτε μας τα κείμενά σας για δημοσίευση στο εξής μέιλ: [email protected]