Την άνοιξη του 2018, ο Ασαντ κατηγορήθηκε ότι έπληξε με χημικά όπλα άμαχους πολίτες.
Πολύ γρήγορα ο Τραμπ άρχισε να δέχεται ασφυκτικές πιέσεις για να κάνει κάτι και έτσι, αυτοεγκλωβίστηκε στην προετοιμασία πυραυλικών πληγμάτων κατά στόχων στη Συρία.
Στο σημείο αυτό άρχισαν τα προβλήματα καθώς σε όλες τις σημαντικές στρατιωτικές βάσεις υπήρχαν εκτός των δυνάμεων του καθεστώτος Ασαντ και ρωσικές και ιρανικές δυνάμεις.
Επιπλέον, ΗΠΑ, Ρωσία, Ιράν και Συρία πολεμούσαν έναν κοινό εχθρό, τους τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους».
Ο Τραμπ διέταξε να ενημερωθεί η Μόσχα, η οποία με τη σειρά της ενημέρωσε την Τεχεράνη και τη Δαμασκό.
Ετσι, όταν οι πανάκριβοι Τόμαχοκ έπληξαν τη βάση, λειτούργησαν ως πυροτέχνημα καθώς είχε απομακρυνθεί το σύνολο του προσωπικού.
Στην πρόσφατη επίθεση του Ιράν στο Ισραήλ το σωστό ερώτημα είναι ποιος δεν είχε ειδοποιηθεί…
Ακόμη και μια αναίμακτη επίθεση χωρίς θύματα και καταστροφές έχει την αξία της ως έσχατη προειδοποίηση. Σε όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα υπήρχε η διπλωματία των κανονιοφόρων, με τα πολεμικά πλοία των Μεγάλων Δυνάμεων στα διεθνή χωρικά ύδατα, που τότε άρχιζαν στα τρία μίλια, να κάνουν ασκήσεις με αποδέκτη του μηνύματος την ηγεσία του παράκτιου κράτους.
Κάποιες φορές δεν χρειάζονταν ούτε ασκήσεις, καθώς αρκούσε η παρουσία ενός αγκυροβολημένου πολεμικού πλοίου.
Πρόβες πολέμου, προσομοίωση επίθεσης; Αν το φαινόμενο συνεχιστεί, είναι βέβαιο ότι κάποια ονομασία θα βρεθεί για τις εναέριες κανονιοφόρους του 21ου αιώνα.
Στις περισσότερες επιδείξεις πυγμής στο πλαίσιο της διπλωματίας των κανονιοφόρων δεν προηγήθηκε η παραδοσιακή διπλωματική κλιμάκωση, που ξεκινά με τη ρηματική διακοίνωση, συνεχίζεται με την ανάκληση του διαπιστευμένου στην αντίπαλη πλευρά πρέσβη για διαβουλεύσεις και κορυφώνεται με τη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων.
Η επανέκδοση της διπλωματίας των κανονιοφόρων επιβεβαιώνει για ακόμη μια φορά ότι βαδίζουμε προς έναν ασταθή και απρόβλεπτο πολυκεντρικό και πολύπλοκο κόσμο, με πολύ μεγαλύτερους κινδύνους από τις εντάσεις και τις συγκρούσεις του 19ου αιώνα.
Κανείς σήμερα δεν θέλει να σκέπτεται ότι στα επιχειρησιακά σχέδια του Ισραήλ αλλά και του Ιράν περίοπτη θέση κατέχουν τα σενάρια καταστροφής των πυρηνικών εγκαταστάσεων της άλλης πλευράς.
Το Ισραήλ έχει πυρηνικά όπλα από τα μέσα της δεκαετίας του ’60, ενώ το Ιράν βρίσκεται πολύ κοντά στην απόκτησή τους.
