ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Ναταλί Χατζηαντωνίου
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Ακουσα με θλίψη γι’ αυτούς τους τρεις θανάτους που δημοσιοποιήθηκαν λίγο πριν ή λίγο μετά από τις ευχές για «Καλή Ανάσταση». Η 76χρονη Αννα Παναγιωτοπούλου, ο 72χρονος Αντώνης Τουρκογιώργης και η 61χρονη Ανζελίκ Κουρούνη δεν είχαν βέβαια τίποτα κοινό. Ηθοποιός η πρώτη, μουσικός, frontman των Socrates, μπασίστας και τραγουδιστής εκείνος, σκηνοθέτρια ντοκιμαντέρ, δημοσιογράφος και συγγραφέας η Ανζελίκ.

Κι όμως κάτι κοινό υπήρχε στις καλλιτεχνικές τους διαδρομές και κυρίως την ώρα που η δουλειά τους κατακτούσε μια από τις κορυφές της. Ενα «χωρίς»: χωρίς σκηνοθέτη η ομάδα του «Ελεύθερου θεάτρου» έδινε συλλογικά και ηχηρότερα από ποτέ το στίγμα της στο Αλσος Παγκρατίου το καλοκαίρι του ’73. Οι Socrates Drank the Conium που ιδρύονται το ’69-70 κάνουν μέχρι το ’86 τον πρώτο βασικό κύκλο του μύθου τους στο ελληνικό ροκ παραμένοντας «χωρίς» μάνατζερ. Και η Ανζελίκ Κουρούνη κάνει έρευνα (από το 2009) και γυρίζει τα δύο καίρια για την αποκάλυψη της δράσης της Χρυσής Αυγής ντοκιμαντέρ της το 2016 και το 2021 «χωρίς» παραγωγό, χρηματοδότηση (πέρα από τη συμβολική στήριξη του Ιδρύματος Ρ. Λούξεμπουργκ και με crowdfunding) και διανομή.

Η πολιτική θέση της Ανζελίκ απέναντι στον φασισμό υπήρξε αυταπόδεικτη. Αλλά και μεσούσης της Χούντας και στις επιθεωρήσεις του Ελεύθερου Θεάτρου που τις κυνηγούσε η λογοκρισία το ίδιο συνέβαινε, έστω και υπαινικτικά για ευνόητους λόγους, κάνοντας π.χ., τον Γεωργουσόπουλο να γράψει τον Ιούνιο του ’73: «Τα νούμερα που παρακολουθήσαμε στο Παγκράτι είναι το ευρηματικότερο πολιτικό “άλλοθι” των τελευταίων χρόνων». Δυο μήνες μετά, Αύγουστο του ’73, οι Socrates περιγράφοντας στην Ο. Μπακομάρου τη μουσική τους έλεγαν κι εκείνοι υπαινικτικά πώς «Κάνει τους ανθρώπους […] να ξυπνήσουν και να δουν την αλήθεια. Πρέπει να καταλάβουμε ότι η ζωή είναι μία και πρέπει να τη ζήσουμε. Να ξεπεράσουμε ορισμένα “απαγορεύεται”. Να αντιληφθούμε ότι δεν ζούμε με λουλούδια και αγάπες, αλλά μέσα σ’ ένα κόσμο σκληρό και βίαιο […]» (Αναδημοσίευση Lifo, Φ. Τρούσσας). Κρατώ από την Παναγιωτοπούλου πολλά κι ανάμεσά τους κι εκείνο το γραμμένο ομαδικά «Εδώ Ο Κόσμος Καίγεται/ Κι Εσύ Χτενίζεσαι». Κρατώ από τους Socrates το ροκ ’ν ρολ τους σε τραγούδια όπως το Born to be free. Κρατώ από την Ανζελίκ την προειδοποίησή της «η δίκη δεν εξαφάνισε τον φασισμό και την Aκροδεξιά από την Ελλάδα..». Ασχετα; Τελικά, όχι και τόσο.