Ηταν 12 Απριλίου του 1981 όταν έφευγε από τη ζωή ο πυγμάχος που ταπείνωσε τον Χίτλερ, ταπεινωμένος στη χώρα του… Ο Τζο Λιούις, ένας από τους μύθους του αθλητισμού, έγινε πρωταθλητής κόσμου μόλις στα 23 του χρόνια, ακούγοντας «το δικό του κάλεσμα», κρύβοντας τα γάντια μέσα στη θήκη του βιολιού, το οποίο η μητέρα του επέμενε να σπουδάσει. Γιος ενός σκλάβου και εγγονός ενός ιδιοκτήτη σκλάβων που χρησιμοποιούσε τη μήτρα των μαύρων γυναικών ως αναπαραγωγή δωρεάν σκλάβων, όπως κάποιοι εξέθρεφαν άλογα στις φυτείες (τέτοια ήταν η έκταση του φαινομένου και τέτοιες δηλώσεις έχουν καταγραφεί), χρησιμοποίησε το μποξ, για να απαντήσει στο παρελθόν και να αφήσει το σημάδι του στο μέλλον.
Η νίκη του, σε 2 λεπτά και κάτι, τον μακρινό Ιούνη του 1938, με κείνο το κροσέ που έστειλε νοκ άουτ τον πρώην παγκόσμιο πρωταθλητή, τον Γερμανό Μαξ Σμέλινγκ, τον οποίον η ναζιστική προπαγάνδα χρησιμοποιούσε για να προπαγανδίσει την ανωτερότητα της Αρείας φυλής, αποτελεί μία από τις πιο θρυλικές στιγμές του αθλητισμού «ενάντια σε όλα», αναδεικνύοντας και ξεπερνώντας το νόημά του. «Ναι, ο Τζο Λούις δοξάζει τη φυλή του –την ανθρώπινη φυλή», όπως γράφτηκε στους NY Times. Ο αθλητικογράφος Jerry Izenberg, που ήταν παρών, στο βιβλίο του Baseball, Nazis & Nedick’s Hot Dogs: Growing Up Jewish in the 1930s το έχει αποκαλέσει «αναμφισβήτητα το σημαντικότερο αθλητικό γεγονός του 20ού αιώνα», κάτι που αναδεικνύει το πνεύμα εκείνης της εποχής. Γεννημένος σε ακραία φτώχεια, στα Λαφαγέτ της Αλαμπάμα, δίπλα στα βαμβακοχώραφα, αντιμετώπισε στα παιδικάτα του την ανεργία και την αυξανόμενη βία της K.K.Klan, κάνοντας τη μητέρα του να συμμετέχει στη «μεγάλη μετανάστευση» προς Βορράν.
Αν και μεταπολεμικά, γερασμένος, έχασε τον τίτλο του από τον Ρόκι Μαρτσιάνο, παραμένει ίσως ο δημοφιλέστερος των αθλητών του μποξ. Σε όλη του τη ζωή αντιμετώπισε τον ρατσισμό και στην ίδια του την πατρίδα, που δεν του έδωσε ποτέ την κρατική βοήθεια του Σμέλινγκ. Αλλά το -χλευαζόμενο πια- πνεύμα του άθλου τα ξεπέρασε όλα: Μπορώ να σου διδάξω το μποξ, να σου μάθω κάθε τεχνική και κάθε κόλπο που ξέρω. Αλλά δεν θα μπορέσω ποτέ να σε κάνω μαχητή. Αυτό προέρχεται από μέσα και είναι κάτι που κανείς άλλος δεν μπορεί να σου δώσει», είπε αναλογιζόμενος μία κατά βάσην πολύ σκληρή ζωή. «Χρειάζεσαι πολλά διαφορετικά είδη ανθρώπων για να κάνεις τον κόσμο καλύτερο», απάντησε όταν του ζήτησαν να συγκρίνει το μποξ με το βιολί. Αν και προτιμώ το 2ο, είχε δίκιο.
