Οταν ο καγκελάριος Μπίσμαρκ μετά τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1877 ρωτήθηκε αν η Γερμανία θα εμπλακεί στα Βαλκάνια, απάντησε ότι η περιοχή δεν αξίζει ούτε τα κόκαλα ενός Πομερανού γρεναδιέρου, τραβώντας έτσι μια ξεκάθαρη «κόκκινη γραμμή».
Σήμερα, ο καγκελάριος Σολτς διακινδυνεύει εύθραυστες διατλαντικές και ενδοευρωπαϊκές ισορροπίες καθώς αναδεικνύει αδιαπραγμάτευτη «κόκκινη γραμμή» τη μη εμπλοκή χερσαίων δυνάμεων της Γερμανίας στην Ουκρανία.
Και όχι μόνον, καθώς έχει αρνηθεί την παραχώρηση πυραύλων Taurus στην Ουκρανία, αφού η ομάδα τεχνικής υποστήριξης που θα τους συνοδεύει μπορεί να πυροδοτήσει διολίσθηση προς τη χερσαία εμπλοκή.
Ο Σολτς αρνήθηκε και την προώθηση των Taurus μέσω πώλησής τους στη Βρετανία η οποία, στη συνέχεια, θα προωθούσε παρόμοιας τεχνολογίας πυραύλους στην Ουκρανία.
Την επόμενη μέρα της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία το Βερολίνο ανακοίνωσε ότι αποστέλλει πέντε χιλιάδες κράνη και στη συνέχεια έπαιζε το παιχνίδι της καθυστέρησης μέχρι να συρθεί στην προώθηση όλο και πιο εξελιγμένων οπλικών συστημάτων.
Πώς ερμηνεύεται η στάση του Σολτς;
Σύμφωνα με την ιστοσελίδα Eurointelligence, στην καγκελαρία φαίνεται να πιστεύουν ότι η χάραξη «κόκκινης γραμμής» θα αποδώσει εκλογικά στις κάλπες του Σεπτεμβρίου του 2025, με δεδομένη τη φθορά που προβλέπεται να υποστούν τόσο το Κόμμα των Πρασίνων όσο και των Χριστιανοδημοκρατών που ζητούν ενίσχυση του Κιέβου για να μην υπάρξει κατάρρευση του μετώπου.
Ο Σολτς μέχρι την εκλογή του στην καγκελαρία δεν ήταν γνωστός ως μέλος του φιλορωσικού λόμπι του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος.
Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση φιλορωσικής τοποθέτησης μετά τον Σρέντερ είναι ο πρόεδρος της Γερμανίας Σταϊνμάγερ ο οποίος όταν ήταν ΥΠΕΞ είχε δηλώσει ότι δεν πρέπει ποτέ ξανά η χώρα να έλθει σε εμπόλεμη κατάσταση με τη Ρωσία.
Στη διεθνή πολιτική δεν μπορεί να υπάρξει κενό.
Αν ο Σολτς μείνει σταθερός στη γραμμή πλεύσης που έχει χαράξει το Βερολίνο, θα κληθεί να καταβάλει υψηλό ευρωπαϊκό και διατλαντικό κόστος.
Τούτων λεχθέντων, η γραμμή Σολτς είναι ένα εγχείρημα υψηλού κινδύνου, καθώς είναι πιθανό να προκαλέσει ταυτόχρονη δυσαρέσκεια και στην Ουάσινγκτον και στο Παρίσι αλλά και στη Μόσχα.
Στην περίπτωση αυτή το Βερολίνο θα δει τις ΗΠΑ, τη Βρετανία και τη Γαλλία να το παρακάμπτουν στην αναζήτηση της ασφάλειας της Ευρώπης, χωρίς ταυτόχρονα να υπάρχει προοπτική αποκατάστασης της ειδικής σχέσης με τη Ρωσία.
