Eζησε και πέθανε με τις αρχές της

Ηταν αναμενόμενο ότι το ματς θα είχε πολλή δύναμη, πάθος και ένταση. Οι Γεωργιανοί έπαιζαν το μεγαλύτερο ματς της ιστορίας τους, οι διεθνείς μας τον αγώνα της δεκαετίας. Ολος αυτό ο συνδυασμός ξεχείλιζε σε κάθε φάση του αγώνα, σε ένα κακό τερέν, για όσους τους παρατήρησαν, που οδήγησε πολλές φορές τους ποδοσφαιριστές και των δύο ομάδων να χάνουν αρκετές φορές την ισορροπία τους.

Οι γηπεδούχοι κατάφεραν να οδηγήσουν προς τα δικά τους στοιχεία το ματς στο πρώτο μέρος, όταν οι τρεις στους τέσσερις της ελληνικής άμυνας «κιτρινίστηκαν». Ευτυχώς τα πολλά νεύρα τελείωσαν στη συμπλοκή των πάγκων, όταν αποβλήθηκαν Τζαβέλλας και Λόρια. Η Εθνική πάτησε καλύτερα στο δεύτερο ημίχρονο, αλλά, αν εξαιρέσει κανείς την κίνηση με την είσοδο του Κωνσταντέλια, οι κινήσεις από τον πάγκο ήταν περισσότερο προς την κατεύθυνση της διατήρησης των ισορροπιών, παρά προς το να πάρουμε κάποια ρίσκα παραπάνω, για να αποφύγουμε τα πέναλτι.

Ηταν εύκολο να πάρει η Εθνική παραπάνω ρίσκα σε αυτόν τον αγώνα; Αυτό θα αποτελεί αντικείμενο συζήτησης στα ποδοσφαιρικά στέκια τις επόμενες μέρες, αλλά επί της ουσίας δεν μπορεί κανείς να κατηγορήσει τον Πογιέτ και τους διεθνείς ότι αθέτησαν τις αρχές τους. Αυτή η εθνική Ελλάδας με αυτά τα χαρακτηριστικά πορεύτηκε. Ενα συμπαγές γκρουπ, με καλή ανασταλτική λειτουργία, παίκτες με αθλητικά χαρακτηριστικά, που πάλεψαν σε όλα τα παιχνίδια και ουσιαστικά σε όλη αυτή την πορεία έχασαν με κάτω τα χέρια μόνο στην Ολλανδία.

Αυτή η Εθνική έζησε (γέννησε την ελπίδα) και πέθανε με τις αρχές της. Το ερώτημα είναι τι γίνεται από εδώ και στο εξής και αν μπορεί να πάρει κάτι περισσότερο από τον Πογιέτ. Η λογική λέει ότι με τη σχέση που είχε αναπτυχθεί μεταξύ διοίκησης και του Ουρουγουανού τεχνικού, δύσκολα θα πάρει την εμπιστοσύνη που χρειάζεται για την επόμενη αποστολή.