Ελληνες είμαστε και ξέρουμε πολύ καλά πώς συνηθίζουμε να αντιδρούμε. Οπότε ας μην κρυβόμαστε. Θα αρχίσουμε την αποδόμηση από σήμερα, έτσι δεν είναι; Θα βάλουμε απέναντί μας τη φωτογραφία του Γκουστάβο Πογέτ και των διεθνών που αστόχησαν στα πέναλτι ή έχασαν μεγάλες ευκαιρίες και θα αρχίσουμε να ρίχνουμε βελάκια, ε;
Ισως θα τα βάλουμε -όλως τυχαίως- με ποδοσφαιριστές που παίζουν σε σύλλογο που δεν γουστάρουμε ιδιαίτερα. Θα τους χαρακτηρίσουμε απαράδεκτους, φαντάζομαι, επειδή δεν θα βρουν ξανά τέτοια ευκαιρία για να προκριθούν στα τελικά και επειδή δεν απέκλεισαν τους «πουθενάδες» τους Γεωργιανούς, που «τι έχουν κάνει αυτοί δηλαδή στο ποδόσφαιρο» και «σιγά την μπάλα που παίζουν, μόνο έναν παίκτη έχουν και αυτός βγήκε τραυματίας»… Κάτι τέτοια θα λέμε, έτσι δεν είναι; Μακάρι να διαψευστώ.
Οk, δεν τα καταφέραμε χθες. Το άγχος ήταν αδυσώπητο και «κλείδωσε» τις κινήσεις της Ελλάδας που δίσταζε να ανοιχτεί και να κυνηγήσει το γκολ στην κανονική διάρκεια της αναμέτρησης. Οι ευκαιρίες της παράτασης έδειξαν ότι ίσως θα μπορούσε να είχε βγει νωρίτερα από το καβούκι της η ομάδα του Πογέτ. Εδειξαν όμως επίσης ότι στα ανοίγματα αυτά η Γεωργία είχε απαντήσεις με αντεπιθέσεις-φαρμάκι.
Οποια ομάδα κι αν προκρινόταν χθες, εκεί που έφτασε το πράγμα, θα ήταν δίκαιο. Οποια κι αν αποκλειόταν, θα έκλαιγε σήμερα. Οι Γεωργιανοί έχουν κάθε λόγο να πανηγυρίζουν για το μεγαλύτερο επίτευγμα του ποδοσφαίρου τους, την πρώτη συμμετοχή σε τελική φάση μεγάλης διοργάνωσης. Και εμείς έχουμε κάθε λόγο να στηρίξουμε την ελληνική ομάδα, που τόσο στο Nations League όσο και στα πρόσφατα προκριματικά του Euro 2024 έδειξε οργάνωση, έβγαλε γκολ και έφερε πάλι τον κόσμο στο γήπεδο να τη χειροκροτήσει. Αλλωστε, ας μην ξεχνάμε, δεν είναι μακρινές οι εποχές που χάναμε μέσα-έξω από τα νησιά Φερόε…
