Ως γνωστόν, με τη βοήθεια γνωστού εκδότη, εδώ και δεκαετίες, πολλοί Ελληνες ατυχώς «ξεβλάχεψαν». Οι καιροί όμως αλλάζουν. Λίγο ο κορονοϊός, λίγο η τεχνολογία, όλο και περισσότεροι άνθρωποι αποφασίζουν τα τελευταία χρόνια να εγκαταλείψουν τις πόλεις όπου γεννήθηκαν για να εγκατασταθούν στα χωριά, συνήθως των προγόνων τους.
Με άλλα λόγια, αποφασίζουν να «ξαναβλαχέψουν», χωρίς –φευ– να υπάρχουν πλέον εκδότες αρωγοί στην προσπάθειά τους. Η εξέλιξη αυτή δημιουργεί μύρια όσα προβλήματα. Στη Γαλλία, για παράδειγμα, όπου η επιστροφή στη φύση έχει πλέον γίνει μόδα, η συμβίωση των τέως αστών με τους ανέκαθεν χωρικούς αποδεικνύεται εξαιρετικά προβληματική.
Οι πρώτοι, λόγου χάριν, αδυνατούν να συμφιλιωθούν με τις μυρωδιές της καβαλίνας, που ουδόλως ενοχλούν τους δεύτερους, και αρνούνται να αφήσουν την αφύπνισή τους στα κοκόρια που, συν τοις άλλοις, δεν αναγνωρίζουν και την αλλαγή της ώρας. Το αποτέλεσμα είναι η αύξηση του φόρτου εργασίας των γαλλικών δικαστηρίων, στην καλύτερη περίπτωση με υποθέσεις όχλησης και στη χειρότερη με υποθέσεις χειροδικίας.
Ενώπιον των θλιβερών αυτών καταστάσεων η γαλλική Γερουσία αποφάσισε προ ημερών να ορίσει τι εστί «καλή γειτονία» στις αγροτικές περιοχές. Με άλλα λόγια, να εξηγήσει ότι δραστηριότητες που σε ένα αστικό περιβάλλον θα μπορούσαν να θεωρηθούν από ενοχλητικές έως παράνομες, σε ένα αγροτικό περιβάλλον είναι θεμιτές, αποδεκτές και καθιερωμένες.
Κανείς, για παράδειγμα, δεν έχει το δικαίωμα να μηνύσει τον κτηνοτρόφο γείτονά του επειδή αγόρασε είκοσι αγελάδες, ούτε τον πτηνοτρόφο επειδή αποφάσισε να έχει και αλανιάρες κότες. Μπορεί, βεβαίως, να μηνύσει τον γείτονά του αν αιφνιδίως αποφασίσει να εκτρέφει χοίρους χωρίς να έχει ούτε τις κατάλληλες υποδομές ούτε τη σχετική άδεια. Στην περίπτωση αυτή, ωστόσο, καλό είναι να έχει κανείς υπόψη του και το γνωστό ρεμπέτικο του Μπάτη: «ρε σου ’χει λάχει, σου ’χει λάχει, αχ να σε κυνηγούν οι βλάχοι».
