Στις ρίζες του αδιεξόδου

Στις αρχές Ιουνίου του 1967 η κυβέρνηση του Εργατικού Κόμματος στο Ισραήλ, με πρωθυπουργό τον Εσκόλ και με τον Νταγιάν υπουργό Αμυνας, εξαπέλυσε προληπτικό πόλεμο εναντίον της Αιγύπτου, της Ιορδανίας και της Συρίας. Το σχέδιο του αρχιστράτηγου Ράμπιν για διαδοχικά πλήγματα στέφθηκε από απόλυτη επιτυχία και μέσα σε λίγες μέρες η χερσόνησος του Σινά, η Γάζα, η Δυτική Οχθη και τα υψώματα του Γκολάν ελέγχονταν από τις στρατιωτικές δυνάμεις του Ισραήλ. Πριν τελειώσει ο Ιούνιος, η κυβέρνηση Εσκόλ εξήγγειλε την ίδρυση οικισμών για εποίκους σε όλα τα κατεχόμενα εδάφη.

Οπως αποκαλύφθηκε δεκαετίες αργότερα, ο πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπεν Γκουριόν, έδωσε σκληρή παρασκηνιακή μάχη για να αποτρέψει τον εποικισμό των κατεχομένων. Για τον «πατέρα» του Ισραήλ τα κατεχόμενα θα ήταν το τίμημα της αναγνώρισης του Εβραϊκού Κράτους από τις αραβικές χώρες.

Ο Μπεν Γκουριόν δεν ανησυχούσε για την ασφάλεια του Ισραήλ, καθώς η χώρα μόλις είχε αποκτήσει τα πρώτα της πυρηνικά όπλα που κατασκευάστηκαν με γαλλική τεχνογνωσία. Το Εργατικό Κόμμα θεωρούσε ότι ο εποικισμός ήταν νόμιμο δικαίωμα που απορρέει από τη διακήρυξη Μπάλφουρ του 1918 περί ίδρυσης Εβραϊκής Εθνικής Εστίας στην Παλαιστίνη. Για τη σκληρή Δεξιά των Μπέγκιν – Σαμίρ, οι επαρχίες Ιουδαίας και Σαμάρειας εποικίστηκαν τον 7 μ.Χ. αιώνα από Αραβες.

Το 1982, σε εφαρμογή της Συνθήκης του Καμπ Ντέιβιντ, το Ισραήλ αποχώρησε από το Σινά από όπου είχαν απομακρυνθεί δι’α της βίας οι έποικοι.

Ιδιο σκηνικό στη Γάζα, τον Σεπτέμβριο του 2005, όταν η κυβέρνηση Σαρόν αποφάσισε την πλήρη αποχώρηση από την περιοχή. Σήμερα βρισκόμαστε σε μια νέα φάση, με τα γεγονότα στη Γάζα να είναι πρωτοφανή στα ιστορικά χρονικά. Πρόκειται για την πλήρη ισοπέδωση του αστικού ιστού και την πλήρη εκρίζωση του πληθυσμού από μια συγκεκριμένη περιοχή.

Οταν η ΕΣΣΔ μετά τις μάχες του Στάλινγκραντ και του Κουρσκ το 1943 ανακτούσε τα εδάφη που είχαν καταλάβει οι γερμανικές δυνάμεις, ο Στάλιν διέταξε τη μετακίνηση των πληθυσμών που συνεργάστηκαν με τον κατακτητή.

Γερμανοί του Βόλγα, Τσετσένοι και Τάταροι της Κριμαίας, αλλά και άλλες εθνότητες πήραν τον δρόμο της βίαιης μετακίνησής τους με προορισμό τη Σιβηρία, την Κεντρική Ασία και την Απω Ανατολή. Οι εθνότητες αυτές ονομάστηκαν «Τιμωρημένοι Λαοί» και η τύχη ήταν διαφορετική, καθώς δεν επέστρεψαν όλοι πίσω στις πατρογονικές τους εστίες. Τα δραματικά γεγονότα στη Γάζα εύλογα θέτουν το ερώτημα αν το Ισραήλ εφαρμόζει την πολιτική «Τιμωρημένων Λαών» στον πληθυσμό της Γάζας.

Η απάντηση είναι κατηγορηματικά αρνητική, καθώς δεν υπάρχει τελικός προορισμός για τους Παλαιστινίους της Γάζας, αφού η περιοχή έχει ισοπεδωθεί και αποκλείεται έτσι η επιστροφή των 2,5 εκατομμυρίων στις εστίες τους.

Οταν θα έχουν ολοκληρωθεί οι επιχειρήσεις στη Ράφα, θα υπάρχει για πρώτη φορά στη σύγχρονη Ιστορία ένας μετέωρος πληθυσμός που η χώρα του δεν υφίσταται πλέον και, ταυτόχρονα, καμιά αραβική χώρα δεν θέλει και δεν μπορεί να τον φιλοξενήσει μόνιμα ή ακόμη και προσωρινά.