Ισραηλιτικές Αρχές…

Εισέβαλαν, δεν εισέβαλαν. Κατέλαβαν, δεν κατέλαβαν. Απέκλεισαν, δεν απέκλεισαν… οι Ισραηλινοί, με τον στρατό τους, την πόλη Ράφα των Παλαιστινίων. Ή του «παλαιστινιακού μέρους» της, όπως διάβασα κάπου και, συγχρόνως, έξοδο ή φυγή των άμαχων Παλαιστινίων προς την Αίγυπτο… Η μνήμη είναι, συνήθως, αυτόκλητη. Δεν περιμένει προσκλήσεις. Ερχεται μόνη της και σου λέει: «Εδώ είμαι, σ’ αρέσει–δε σ’ αρέσει, κι άμα μπορείς κάνε κι αλλιώς…». Θυμήθηκα τώρα, κατ’ αντιστοιχία (θλιβερή), την έξοδο/φυγή των Εβραίων από την Αίγυπτο προς Χαναάν, με τον Μωυσή, τον Ααρών και τον Ιησού του Ναυή. Εξοδος/φυγή που υπολογίζεται περί τον 13ο αιώνα της παλιάς χρονολογίας.

Τότε που (ακόμα δεν μπόρεσα να εξηγήσω τον λόγο) μας μάθαιναν στα σχολεία την Ιστορία σαν Θρησκευτικά και τα Θρησκευτικά σαν Ιστορία και χρονολογούσαμε νέα και παλιά χρονολογία πριν και μετά τη γέννηση του Χριστού (Ιησού από τη Ναζαρέτ, του οποίου η γέννηση, ιστορικώς τουλάχιστον, γίνεται κατά προσέγγιση…). Νομίζω και τώρα το ίδιο γίνεται, σαν να μην άλλαξε τίποτα. Μπλέκουμε (μας μπλέκουνε) την Ιστορία με τα Θρησκευτικά. Μας πατάνε και μια ψιλοκομμένη δόση… πολιτικής, να μην καταλαβαίνεις Χριστό που λέει κι ο λόγος. Και μετά, συσκότιση!

Αλλά και πάλι θυμάσαι (είπαμε, η μνήμη έρχεται ακάλεστη, ενίοτε και ανεπιθύμητη…), ότι στη μνήμη εκείνης της εξόδου/διωγμού (των Εβραίων από Αίγυπτο προς Χαναάν), Εβραίοι της Ευρώπης (όσοι είχαν απομείνει από τα ναζιστικά στρατόπεδα) και της Αμερικής μίσθωσαν πλοίο που το βάφτισαν «Εξοδος» και, καλοκαίρι του 1947, αποπλέοντας από Γαλλία, μετέφερε πάνω από 4.500 Εβραίους της Ευρώπης (πολλοί των οποίων είχαν επιβιώσει από ναζιστικά στρατόπεδα) στην Παλαιστίνη σχηματίζοντας τον ιδρυτικό πυρήνα κράτους των διάσπαρτων Εβραίων/Ισραηλιτών που ίσαμε τότε, στη μακρόχρονη ιστορία τους, δεν είχαν κράτος. Εκπροσωπούνταν από τις ομογενειακές κοινότητες των Ισραηλιτών. Από κάτι σαν… Αρχές δηλαδή. Οπως τώρα λέμε… Παλαιστινιακή Αρχή… για να καταλαβαινόμαστε! Συνεχίζεται…