Πριν από σχεδόν δύο εβδομάδες, στις 18 του μήνα, η Δύση αμφισβητούσε τη σαρωτική επανεκλογή του Βλαντίμιρ Πούτιν σε μια πέμπτη, εξαετή θητεία στο Κρεμλίνο, εν μέσω του τρίτου έτους του -αδιεξόδου πλέον για το Κίεβο- πολέμου στην Ουκρανία και ευρύτερων αναταραχών και αναδιατάξεων στη διεθνή γεωπολιτική «σκακιέρα».
Ο ίδιος απέρριψε τη δυτική κριτική για «μη ελεύθερες και δίκαιες εκλογές», προτάσσοντας την εθνική ενότητα και το όραμά του για μια «ισχυρή, ανεξάρτητη, κυρίαρχη Ρωσία».
Σημειολογικά, στη σκηνή της μετεκλογικής επινίκιας ομιλίας του, ήταν περιστοιχισμένος από νεαρά μέλη της προεκλογικής εκστρατείας του, με σύνθημα στα μπλουζάκια τους: «Πούτιν-Ρωσία-Νίκη».
«Εχουμε καταστρώσει μεγαλεπήβολα σχέδια και θα κάνουμε τα πάντα για να τα υλοποιήσουμε», διατράνωσε σιβυλλικά ο Πούτιν στο φόντο του Ψυχρού Πολέμου 2.0 και της ρωσικής επιθετικότητας, της προεκλογικής αμερικανικής εσωστρέφειας και μιας ξέφρενης κούρσας εξοπλισμών στην Ευρώπη.
Ούτε μία εβδομάδα μετά, στις 22 Μαρτίου, η Ρωσία βίωσε τη χειρότερη τρομοκρατική επίθεση εδώ και δύο δεκαετίες, με το αιματοκύλισμα στο πολιτιστικό κέντρο Crocus City Hall, στο δυτικό άκρο της Μόσχας. Αρχικά διαφυγόντες, ως δράστες συνελήφθησαν και διώκονται τέσσερις εξτρεμιστές Τατζίκοι.
Πολλοί αναλυτές έσπευσαν να προσμετρήσουν στα θύματα του μακελειού και το σφυρηλατημένο ηγεμονικό προφίλ ενός αήττητου Πούτιν.
Χρειάστηκε να περάσουν 19 ώρες μετά την τρομοκρατική επίθεση μέχρι ο Ρώσος πρόεδρος να απευθυνθεί με διάγγελμα στον ανήσυχο λαό του, εν μέσω πλήθους ερωτημάτων για τα προφανή κενά ασφαλείας σε ένα αστυνομοκρατούμενο κράτος καταστολής, σε εμπόλεμη κατάσταση, κι ενώ δύο ξένες πρεσβείες στη Μόσχα -των ΗΠΑ και της Βρετανίας- είχαν εκδώσει στις 7 Μαρτίου προειδοποίηση προς τους υπηκόους τους για τον κίνδυνο τρομοκρατικής επίθεσης.
Ανακοινώσεις, που έγιναν εν μέσω προεκλογικής περιόδου στη Ρωσία και ο πρόεδρος Πούτιν είχε χαρακτηρίσει «ευθύ εκβιασμό» και προσπάθεια «εκφοβισμού και αποσταθεροποίησης» της ρωσικής κοινωνίας. Μετά το μακελειό ο ίδιος δεν έχει αναφερθεί ονομαστικά στο ISIS («Ισλαμικό κράτος»), το οποίο έσπευσε να αναλάβει την ευθύνη, ξυπνώντας στους Ρώσους μνήμες από την τσετσενική τρομοκρατία στις αρχές της δεκαετίας του 2000, κατά την ταραγμένη πρώτη περίοδο της ηγεμονίας Πούτιν.
Σε γεωπολιτικούς όρους, ωστόσο, το τότε με το τώρα απέχει παρασάγγας.
Κατέστη εξ αρχής σαφές ότι -ενόσω οι ΗΠΑ «έδειχναν» για το μακελειό στο Crocus City Hall το αφγανικό παρακλάδι του ISIS (το ISIS-K) και διαβεβαίωναν ότι η Ουκρανία δεν είχε καμία ανάμειξη- η εστίαση της Μόσχας ήταν ακριβώς προς την αντίθετη κατεύθυνση στην αναζήτηση των ενόχων.
Εκτοτε εξελίσσεται ένα «γαϊτανάκι» ανακοινώσεων, κόντρα δηλώσεων, διαρροών και πλείστων όσων σεναρίων, μέσα σε ένα επικίνδυνο για τη διεθνή σταθερότητα και ασφάλεια κλίμα ένθεν κακείθεν καχυποψίας.
Η εκπρόσωπος του ρωσικού ΥΠΕΞ έχει αμφισβητήσει δημόσια την εκδοχή του ISIS, βλέποντας αντίθετα προσπάθειες ρωσικής αποσταθεροποίησης από τη «συλλογική Δύση».
Ο διευθυντής της FSB, της ρωσικής υπηρεσίας ασφαλείας, κατήγγειλε δημόσια ότι πίσω από το μακελειό είναι οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Ουκρανία. Η Ρωσική Ανακριτική Επιτροπή ανακοίνωσε πρώτη φορά την Πέμπτη ότι έχει αποδείξεις για σύνδεση των «κρατούμενων τρομοκρατών» με «Ουκρανούς εθνικιστές», χωρίς να τις δημοσιοποιήσει.
Σε άρθρο του στη ρωσική δεξαμενή σκέψης Strategic Culture Foundation, ο γεωπολιτικός αναλυτής Πέπε Εσκομπάρ συνδέει τις εξελίξεις με το ταξίδι της -άρτι παραιτηθείσης «γερακίνας» του Στέιτ Ντιπάρτμεντ- Βικτόρια Νούλαντ στο Κίεβο, στα τέλη Ιανουαρίου, υποσχόμενης τότε πολεμικές «εκπλήξεις» για τη Μόσχα.
Ισχυρίζεται ότι υπάρχει εμπλοκή του επικεφαλής της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών της Ουκρανίας (GUR), Κιρίλο Μπουντάνοφ, καθώς και του Τσετσένου τζιχαντιστή Αμπντούλ Χακίμ αλ Σισάνι, που έχει πολεμήσει κατά του καθεστώτος Ασαντ στη Συρία, αλλά εδώ και δύο χρόνια -αναφέρει- έχει παρουσία και δράση στα ουκρανικά εδάφη.
Χωρίς να παραθέτει στοιχεία, ο Εσκομπάρ διατείνεται ότι η τρομοκρατική επίθεση στη Μόσχα είχε αρχικά οργανωθεί για τις 9 Μαρτίου, αλλά ακυρώθηκε λόγω αυξημένων μέτρων ασφαλείας.
«Η FSB βρίσκεται ακριβώς στη μέση της επίπονης διαδικασίας αποκάλυψης των περισσότερων, αν όχι όλων των συνδέσεων μεταξύ του ISIS-K», που τον Ιανουάριο αιματοκύλησε το Ιράν, «της CIA και της [βρετανικής μυστικής υπηρεσίας πληροφοριών] MI6», υποστηρίζει ο Βραζιλιάνος αναλυτής. «Οταν όλα αυτά αποδειχθούν, θα υπάρξει σκληρό τίμημα»…
Η Ουάσινγκτον και το Λονδίνο απορρίπτουν το αφήγημα της Μόσχας ως προπαγάνδα και πρόσχημα για περαιτέρω κλιμάκωση της ρωσικής επιθετικότητας, εν αναμονή μιας νέας σκληρής φάσης του πολέμου στην Ουκρανία.
Oι ΗΠΑ αντιτείνουν ότι είχαν προειδοποιήσει γραπτώς τις ρωσικές υπηρεσίες ασφαλείας περί επικείμενης επίθεσης εξτρεμιστών – αν και οι New York Times ανέφεραν ότι οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες διαβίβασαν στη Ρωσία μόνο μέρος των πληροφοριών, υπό τον φόβο αποκάλυψης «των πηγών ή των μεθόδων κατασκοπίας».
Τα περί εμπλοκής «Ουκρανών εθνικιστών» είναι «ανοησίες», επέμεινε την Πέμπτη ο εκπρόσωπος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας του Λευκού Οίκου, Τζον Κίρμπι, τονίζοντας ότι είναι σαφές πως «ο μοναδικός υπεύθυνος» είναι το ISIS.
Οι δηλώσεις του συνέπεσαν χρονικά με ηχογραφημένο μήνυμα εκπροσώπου της τρομοκρατικής οργάνωσης στο Telegram, με επαίνους για το μακελειό στη Μόσχα και κάλεσμα στους «μοναχικούς λύκους» ανά τον κόσμο για επιθέσεις εν μέσω του Ραμαζανιού κατά των «Σταυροφόρων», ιδίως στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη και στο Ισραήλ.
«Ζητάμε από τον Θεό να φτάσετε στην Παλαιστίνη, ώστε να πολεμήσετε τους Εβραίους πρόσωπο με πρόσωπο, σε έναν αδιάκοπο θρησκευτικό πόλεμο», πρόσθεσε, σε μια περίεργη συγκυρία, εν μέσω εντεινόμενης απομόνωσης του Ισραήλ και διπλωματικής περιδίνησης των δυτικών συμμάχων του, έπειτα από σχεδόν έξι μήνες σφαγής στη Λωρίδα της Γάζας.
Σε όλο αυτό το μπερδεμένο φόντο, το βασικό κλασικό ερώτημα «cui bono» -«ποιος ωφελείται» δηλαδή- παραμένει στον «αέρα»…
Για την τρομοκρατική επίθεση στη Ρωσία
Το ότι μια ομάδα αυτοαποκαλείται ISIS μπορεί να σημαίνει πολλά πράγματα, αλλά δεν σημαίνει απαραίτητα ότι συνδέεται στενά με το ISIS, ότι μοιράζεται μαζί του τις ίδιες αρχές ή τους ίδιους στόχους. Εν προκειμένω, το ISIS – K δραστηριοποιείται κυρίως στην Κεντρική Ασία, εστιάζοντας τις επιθέσεις του είτε στη Ρωσία, είτε στο σιιτικό Ιράν, είτε στο Αφγανιστάν των Ταλιμπάν και δεν εμφανίζει την οποιαδήποτε συνάφεια στους σκοπούς, τους στόχους, τον λόγο και τις μεθόδους με το αρχικό ISIS
Του Σωτήρη Στ. Λίβα καθηγητή Διεθνών Σχέσεων στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο
Η τρομοκρατική επίθεση της προηγούμενης Παρασκευής επανέφερε στο προσκήνιο το «Ισλαμικό Κράτος» – αν και αυτή τη φορά με τη χαρακτηριστική προσθήκη του Κ (Khorasan: Χορασάν). Η επίθεση ξύπνησε εφιαλτικές μνήμες από το «Μπατακλάν» και κινητοποίησε για άλλη μια φορά τα αντανακλαστικά ασφαλείας των περισσότερων δυτικών χωρών. Αν θέλαμε να σκάψουμε λίγο όμως την επιφάνεια, θα έπρεπε, κατά τη γνώμη μου, να δώσουμε προσοχή στα ακόλουθα στοιχεία:
1. Η επίκληση των «δυτικών αξιών» που δέχονται επίθεση από τους βάρβαρους ισλαμιστές τρομοκράτες (άλλωστε, η επίθεση έγινε για άλλη μια φορά σε συναυλιακό χώρο) δεν είχε τον ζήλο και τη θέρμη άλλων εποχών. Αλλωστε, για τους περισσότερους Δυτικούς δημοσιογράφους και πολιτικούς ηγέτες υπάρχει ένα ζήτημα συμβατότητας μεταξύ των δυτικών αξιών και του τρόπου που αυτές γίνονται αποδεκτές και βιώνονται στη Ρωσία.
Το στοιχείο αυτό είχε ως συνέπεια το να μη συνδεθεί η επίθεση με τη διακινδύνευση αξιών των δυτικών κοινωνιών (π.χ. της ελευθερίας ή της ισότητας ανδρών – γυναικών), αλλά «απλώς» και μόνον με θέματα ασφαλείας – με την υπενθύμιση ότι καμία κοινωνία, καμία χώρα, καμία εθνική ή θρησκευτική ομάδα δεν είναι ασφαλής από τον κίνδυνο της τρομοκρατίας.
2. Η ανάληψη της ευθύνης της τρομοκρατικής επίθεσης από τo ISIS – Κ επιτείνει σε πρώτο επίπεδο τη σύγχυση: πώς είναι δυνατόν μια οργάνωση που έχει διαλυθεί στη Συρία να επανεμφανίζεται στην Κεντρική Ασία, στοχεύοντας κυρίως αντιδυτικούς στόχους; Θυμίζω ότι το ISIS – K εμφανίστηκε και εμπέδωσε την παρουσία του στο Αφγανιστάν την εποχή της αποχώρησης των αμερικανικών στρατευμάτων από τη χώρα, έγινε γνωστό με χτυπήματα στην Καμπούλ κατά των Ταλιμπάν και ξαναέκανε αισθητή την παρουσία του με βομβιστικές επιθέσεις στο Κερμάν του νότιου Ιράν στις 4 Ιανουαρίου – επιθέσεις που στοίχισαν τη ζωή περίπου 100 ατόμων.
Η σύγχυση διαλύεται αν αντιληφθούμε το κατακερματισμένο πεδίο των σύγχρονων τρομοκρατικών «οργανώσεων» που πολλές φορές λειτουργούν ως απολύτως ανεξάρτητες ομάδες, με μόνο κοινό το όνομα (ένα όνομα το οποίο χρησιμοποιούν κυρίως εξαιτίας της επιπρόσθετης «αξίας» του τρόμου που αυτό προσδίδει). Κοντολογίς, το ότι μια ομάδα αυτοαποκαλείται ISIS μπορεί να σημαίνει πολλά πράγματα (ότι δανείζεται το όνομα από τη μητρική οργάνωση, ότι θέλει να πάρει κάτι από τη φήμη της), αλλά δεν σημαίνει απαραίτητα ότι συνδέεται στενά με το ISIS, ότι μοιράζεται μαζί του τις ίδιες αρχές ή τους ίδιους στόχους.
Εν προκειμένω, το ISIS – K δραστηριοποιείται κυρίως στην Κεντρική Ασία, εστιάζοντας τις επιθέσεις του είτε στη Ρωσία, είτε στο σιιτικό Ιράν, είτε στο Αφγανιστάν των Ταλιμπάν (που απεικονίζονται στον λόγο του τρομοκρατικού τζιχαντισμού ως «συμβιβασμένοι») και δεν εμφανίζει την οποιαδήποτε συνάφεια στους σκοπούς, τους στόχους, τον λόγο και τις μεθόδους με το αρχικό ISIS και τα εσχατολογικά του οράματα περί χαλιφάτου.
3. Τέλος, η επίθεση και όσα την ακολούθησαν μας θύμισαν -για πολλούς λόγους- τόσο τη σχέση τρομοκρατικών δικτύων και μυστικών υπηρεσιών, όσο και την εργαλειοποίηση της τρομοκρατίας ως μέσου θετικής και αρνητικής απεικόνισης συγκεκριμένων δρώντων στο διεθνές περιβάλλον. Πολύ γρήγορα τα ίδια τα γεγονότα θα ξεχαστούν – και αυτό που θα μείνει, για άλλη μια φορά, στη μνήμη θα είναι οι σκληρές εικόνες, οι κατηγορίες και οι συνωμοσιολογικοί ψίθυροι.
Η νέα παγκόσμια γεωπολιτική αρχιτεκτονική εγκυμονεί ανυπολόγιστους κινδύνους
Η επίμονη προσπάθεια του ΝΑΤΟ, υπό τη γενική επιτήρηση της Ουάσινγκτον, στη μεθοδική στρατιωτική περικύκλωση της ρωσικής ομοσπονδίας (στρατιωτικές βάσεις προηγμένων επιθετικών όπλων, εργαστήρια βιολογικού και χημικού πολέμου από τη Σκανδιναβία, Σουηδία και Φινλανδία νέα μέλη, Ανατολική Ευρώπη, Μαύρη θάλασσα και Ευρασία) συνεχίζεται με αμείωτη ένταση
Του Κώστα Ησυχου πρώην αν. υπουργού Εθνικής Αμυνας και βουλευτή στην πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, μέλος τις Π.Γ. της ΛΑΕ-Α.Α.
Το τεταμένο, εξαιρετικά επικίνδυνο ξεκίνημα από τις αρχές του 2024 με τον πολλαπλασιασμό των περιφερειακών πολεμικών συγκρούσεων ανά την υφήλιο φαίνεται σαν μια απελπισμένη προειδοποίηση προς την ανθρωπότητα για το τι μας επιφυλάσσει το άμεσο, μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο μέλλον. Η κρίση συνοδεύεται από πολυδιάστατη φτώχεια στις πέντε ηπείρους (ενεργειακή, διατροφική, παρεχόμενες δημόσιες υπηρεσίες, κυρίως υγεία και παιδεία, πολιτισμός, οικονομική ύφεση, οικολογική καταστροφή κ.λπ.). Η νατοϊκή σύγκρουση με τη Ρωσία στην Ουκρανία λαμβάνει διαστάσεις γενίκευσης των συγκρούσεων στην ευρωπαϊκή ήπειρο.
Η Ρωσία, μετά τις προεδρικές εκλογές με την επανεκλογή του Βλαντίμιρ Πούτιν και τη βάρβαρη τρομοκρατική επίθεση σε συναυλιακό χώρο στη Μόσχα με εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες, εισέρχεται σε ένα νέο στάδιο υβριδικών πολέμων από τη Δύση σε βάρος της. Η στρατιωτικοποίηση των οικονομιών σε παγκόσμια κλίμακα είναι πρωτοφανής.
Τη στιγμή που καταρρέει η ευρωατλαντική αφήγηση της στρατιωτικής ήττας της Ρωσίας στην Ουκρανία, η εκμίσθωση μισθοφόρων-τρομοκρατών από πανίσχυρα διεθνή κέντρα που έχουν τεράστια εμπειρία στον ανορθόδοξο υβριδικό πόλεμο και την τρομοκρατία με απτά αποτελέσματα που ευνόησαν τη Δύση πολλαπλώς (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Λιβύη, Συρία), ευνοεί την παγκόσμια αστάθεια.
Η στρατηγική αυτή αποτελεί μια επιλογή που θέλει να εμφανίσει τη Ρωσία στα μάτια του κόσμου ως μια χώρα που χάνει την ικανότητα να προστατεύσει τους πολίτες της (failed state). Η πρώτη και πιο σημαντική τρομοκρατική επίθεση υπήρξε η ανατίναξη του Nord Stream. Το αιώνιο ερώτημα «ποιος επωφελείται από αυτή την ενέργεια» έχει απαντηθεί χωρίς περιστροφές .
Το «ιστορικό πρελούδιο» της μονοκρατορίας των ΗΠΑ δεν υφίσταται πλέον. Παρουσιάστηκε μια ιστορική ευκαιρία απόλυτης παγκόσμιας κυριαρχίας των ΗΠΑ (το τέλος των ιδεολογιών κ.λπ.) που πλέον δεν υφίσταται. Η γεωπολιτική, οικονομική και τεχνολογική άνοδος της Κίνας, η ισχυρή στρατιωτική παρουσία της Ρωσίας, σε συνδυασμό με την ανάδειξη των BRICS ως μιας αναδυόμενης ανταγωνιστικής δύναμης, οδηγούν σε μια νέα πολυπολική διεθνή πραγματικότητα.
Η πιθανή εκλογή Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ μπορεί να μεταφέρει το πεδίο στρατιωτικής αντιπαράθεσης από την Ευρώπη στην Ανατολή.
Η εκστρατεία του και οι συνεργάτες του επαναλαμβάνουν επίμονα ότι είναι ο μόνος πρόεδρος στην πρόσφατη ιστορία της χώρας που δεν έχει ξεκινήσει πόλεμο. Αυτό το οποίο δεν λέγεται και θα μπορούσε εσφαλμένα να ερμηνευτεί είναι η δήθεν ειρηνιστική τάση εκ μέρους του ακροδεξιού μεγιστάνα. Αποκρύπτεται το γεγονός ότι υπό την εντολή του συνεχίστηκε η τάση έγκρισης όλο και μεγαλύτερων στρατιωτικών δαπανών κάθε χρόνο, οι κοινωνικές επενδύσεις συνέχισαν να επιδεινώνονται σε βάρος της αμερικανικής εργατικής τάξης, ενώ ο ρατσισμός και η ελεύθερη οπλοφορία και οπλοχρησία έφτασαν στο ζενίθ.
Στην ενδελεχή έρευνά της «United Slaves. The Other Face of the American Dream» (Εdiciones Akal, Ciencias Sociales, 2022) η δημοσιογράφος Helena Villar συλλέγει αρκετά δεδομένα που δίνουν μια ιδέα για το μέγεθος της αλματώδους στρατιωτικής ανάπτυξης στις ΗΠΑ. Ετσι, για παράδειγμα, το 2019 ο εγκεκριμένος κρατικός προϋπολογισμός αντιπροσώπευε το 61% των άμεσων και έμμεσων στρατιωτικών δαπανών, ενώ η υγεία ή η παιδεία ήταν μόνο το 5%!
Μέχρι το 2024 ο εγκεκριμένος στρατιωτικός προϋπολογισμός των ΗΠΑ ανέρχεται σε ένα ρεκόρ 877 δισεκατομμυρίων δολαρίων που αντιπροσωπεύει το 39% των παγκόσμιων στρατιωτικών δαπανών. Ολα για τη διατήρηση του ογκώδους γραφειοκρατικού-στρατιωτικού δικτύου, τις πολυάριθμες συμβάσεις (με ανεξέλεγκτη διαφθορά σε δεκάδες χώρες) πολλών εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων με εταιρείες του ιδιωτικού τομέα και τον αυξανόμενο αριθμό στρατευμάτων, εξοπλισμού και στρατιωτικών βάσεων εντός και εκτός της χώρας.
Η απάντηση της Ρωσίας είναι τριπλασιασμός παραγωγής οπλικών συστημάτων έναντι της στασιμότητας παραγωγής αναγκαίων οπλικών συστημάτων στη Δύση (χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ) προς Ουκρανία.
Οι νέες εναλλακτικές των ΗΠΑ για την ανατροπή των νέων γεωπολιτικών δεδομένων βρίσκονται τώρα σε στάδιο επεξεργασίας, αλλά και σταδιακής εφαρμογής. Η Ρωσία είναι η άμεση προτεραιότητα, ενώ η Κίνα αποτελεί τον βασικό στρατηγικό αντίπαλο.
Η στρατιωτική περικύκλωση της Κίνας τα τελευταία χρόνια λαμβάνει έντονες πτυχές. Αεροπορικές βάσεις των ΗΠΑ στις Φιλιππίνες, η συμφωνία «Auckus» με στάθμευση υποβρυχίων που θα φέρουν πυρηνικούς πυραύλους στην Αυστραλία, η αλματώδης άνοδος των στρατιωτικών δαπανών της Ιαπωνίας με την καθέλκυση του πρώτου αεροπλανοφόρου της μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο καθώς και την κατασκευή και την ανάπτυξη βαλλιστικών πυραύλων σε ιαπωνικό έδαφος στραμμένα προς την κινεζική ενδοχώρα.
Τέλος, με την πιθανή εκλογή Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ και την επικράτηση των εθνικιστών στην Ταϊβάν η πιθανή εγκατάσταση στρατιωτικών βάσεων και άλλων διευκολύνσεων των ΗΠΑ στο νησί θα ανοίξει «τον ασκό του Αιόλου», αφού η Κίνα έχει ήδη προειδοποιήσει ότι δεν θα επιτρέψει (με κάθε μέσο) τη στρατιωτική της περικύκλωση, όπως συνέβη με τη Ρωσία.
Η επίμονη προσπάθεια του ΝΑΤΟ, υπό τη γενική επιτήρηση της Ουάσινγκτον, στη μεθοδική στρατιωτική περικύκλωση της ρωσικής ομοσπονδίας (στρατιωτικές βάσεις προηγμένων επιθετικών όπλων, εργαστήρια βιολογικού και χημικού πολέμου από τη Σκανδιναβία, Σουηδία και Φινλανδία νέα μέλη, Ανατολική Ευρώπη, Μαύρη θάλασσα και Ευρασία) συνεχίζεται με αμείωτη ένταση. Κυρίαρχη αντιπαράθεση ο αιματηρός πόλεμος στην Ουκρανία μεταξύ Δύσης και Ρωσίας. Μια σύγκρουση στο έδαφος της Ουκρανίας όπου η Δύση «επένδυσε» με πολλαπλές στρατηγικές. Μαζικές εμπορικές, ενεργειακές, πολιτιστικές, διπλωματικές κυρώσεις προς τη Ρωσία από ΗΠΑ – Καναδά – Ε.Ε. – Αυστραλία.
Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για να πιστοποιηθεί ότι η Ρωσία είναι μια καπιταλιστική χώρα που πολύ απέχει, θεωρητικά και πρακτικά, από την παγκόσμια ιμπεριαλιστική της εξέλιξη. Οι 800 και πλέον στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ στις 5 ηπείρους δεν έχουν αντίπαλο σε αριθμό και σε βάθος ποιοτικού επιθετικού οπλισμού.
Η παγκόσμια κυριαρχία του δολαρίου παραμένει σε ισχύ. Ο αντίλογος βρίσκεται στο γεγονός ότι η στρατιωτική ρωσική εισβολή στην Ουκρανία ήταν αποτέλεσμα ενός ακήρυχτου πολέμου μετά το πραξικόπημα της Πλατείας Μαϊντάν 2014-15 (υπό τη στενή καθοδήγηση του πολύ γνωστού μας κ. Pyatt και της κ. Nuland). Πραξικόπημα που έφερε ως αποτέλεσμα την προσπάθεια εθνοκάθαρσης, μετατόπιση πληθυσμών και μαζικές δολοφονίες (πάνω από 15.000 πολίτες ρωσικής ή ρωσόφωνης προέλευσης δολοφονήθηκαν). Η κριτική σε αυτό το πλαίσιο έχει πολλές αναγνώσεις, όλες προς συζήτηση και διερεύνηση. Οι εξισώσεις όμως περί πολλαπλών «ισότιμων» ιμπεριαλισμών αντιβαίνουν τη μαρξιστική επιστήμη και τροφοδοτούν και σταθεροποιούν το status quo του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.
ΗΠΑ, Ρωσία και Κίνα θα εντείνουν τον «ακήρυχτο» πόλεμο, που ήδη βρίσκεται σε πρώιμα στάδια, σε τομείς που η παγκόσμια κοινότητα ακόμα δεν έχει αντιληφθεί τον βαθμό επικινδυνότητάς τους και τις τρομακτικές επιπτώσεις τους:
1. Παραγωγή, έλεγχος και εμπορευματοποίηση παραδοσιακών και νέων μορφών ενέργειας.
2. Πόσιμο νερό και παραγωγή διατροφικών προϊόντων σε όλες τις περιοχές του πλανήτη, όπου η αφθονία θα διασφαλίζει σε αυτόν που έχει τον έλεγχο «ηγετικές» πρωτοβουλίες, τακτικές και στρατηγικές στην εξελισσόμενη οικολογική μεταβολή του πλανήτη.
3. Εμβόλια, πανδημίες, παραγωγή και νέα καινοτόμα φάρμακα.
4. Νομισματικοί «πόλεμοι», κρυπτονομίσματα, μείωση της δολαριοποίησης της παγκόσμιας οικονομίας, πιθανό κοινό ψηφιακό νόμισμα των BRICS.
5. Τεχνητή νοημοσύνη, εφαρμογές ελέγχου και χειραγώγησης της πληροφόρησης, νέα οπλικά συστήματα, νέα «πολιτισμικά πρότυπα», άπειρες εφαρμογές στην καπιταλιστική, επιχειρηματική αισχροκέρδεια, μετάβαση της ανθρωπότητας σε άγνωστα και άκρως επικίνδυνα «μονοπάτια»
Συμπέρασμα: Η δημιουργία ισχυρών σε παγκόσμια, περιφερειακή και ανά χώρα αποτελεσματικών αντιπολεμικών, αντιιμπεριαλιστικών κινημάτων ειρήνης, συμφιλίωσης και συνεργασίας λαών και χωρών, σε συνέργεια με πολλές άλλες πτυχές και πλευρές, θα επιταχύνει εξαιρετικά θετικές πρωτοβουλίες που θα βάλουν φρένο σε ένα προδιαγεγραμμένο ολοκαύτωμα «για εμάς χωρίς εμάς».
