Το κύμα ενθουσιασμού, συγκίνησης, η παλλαϊκή γιορτή για τον αιώνα ζωής της ΑΕΚ παρέχει ερεθίσματα, γεννά σκέψεις πέρα από το προφανές των γενεθλίων της. Χωρίς να εννοώ πως ο κόσμος που κατέκλυσε την «Αγια Σοφία» όπως ονομάζεται το νέο γήπεδό της, πήγε εκεί με διάθεση να φιλοσοφήσει και όχι να γιορτάσει για την ομάδα-αντανάκλαση του εαυτού του. Αυτή είναι η αλήθεια της σχέσης οπαδού – ομάδας, όποιες παρεκκλίσεις κι αν συνεπάγεται η ίδια δυνατή προσωπική σχέση.
Εβλεπα τις εικόνες, το εορταστικό κλίμα, άκουγα τις ουρανομήκεις ζητωκραυγές, πλαισιωμένες από σκηνοθετικές παρεμβάσεις, όσες τόνισαν τη χαρά του πλήθους και ευχήθηκα οι απλοί οπαδοί πολίτες να εννοούν, για την ακρίβεια να κατανοούν, λόγια, συνθήματα, αντιδράσεις τους για την «εκπρόσωπο της προσφυγιάς ΑΕΚ».
Υπάρχει χώρος στη σκέψη, ακόμη και εκείνου που εμφανίζεται να παραληρεί. Εύλογο είναι να σκεφτούν, έστω και την επόμενη μέρα, παραπλεύρως της αμιγώς οπαδικής αντίδρασης, πως η γιορτή τους, με κυρίαρχη στις επίσημες διατυπώσεις τη λέξη «προσφυγιά», ήταν –και– υπόμνηση πως η προσφυγιά συνεχίζεται! Απροκάλυπτες οι συρράξεις και σήμερα. Η ευτέλεια της ανθρώπινης ζωής, πολύμορφη στην «πολιτισμένη» εποχή μας, επίσης γεννά προσφυγικά κύματα.
Είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι, καταστροφές, εισβολές, σφαγές όπως αυτές που γέννησαν τότε την ΑΕΚ, στην εποχή μας έχουν επισημοποιηθεί. Οι αριθμοί των απωλειών είναι όχι μόνο συγκρίσιμοι, στη σύγχρονη διάστασή τους συχνά είναι διογκωμένοι! Ζητούν εγρήγορση, λυτρωτικές παρεμβάσεις. «Οσα έμαθα για την ηθική και το καθήκον τα οφείλω στο ποδόσφαιρο» ήταν τα γνωστά λόγια του διανοητή Αλμπέρ Καμί. Αρκούν ως ερεθίσματα –και– οι απονομές τιμών, μεταξύ άλλων, στην ιδιοφυή τεχνική του Κώστα Νεστορίδη, την εκτελεστική δεινότητα του Θωμά Μαύρου…
