«Τώρα που είναι άνοιξη…»

Μόλις βγήκα από το «Αλσος» στο Πεδίον του Αρεως, όπου η Σαβίνα Γιαννάτου, κάθε Τρίτη του Μαρτίου, τραγουδά-εκφράζει Χατζιδάκι. Κάτοπτρο είναι η ανεξίτηλη σαγήνη απ’ το μουσικό ιδίωμα του «γενάρχη», όπως τον είχε αποκαλέσει ο Διονύσης Σαββόπουλος σε επετειακή συναυλία του Ηρωδείου. Εφυγα απ’ τον χώρο, αρχίζω να αντικρίζω την άναρχη δόμηση της πρωτεύουσας και θέλω να τραγουδήσω τραγούδια του, με διάθεση αφύπνισης στην ασχήμια. Να παραμερίσει. Ωστε «η κόρη της σελήνης, κόρη του αυγερινού, να χαρίσει στα παιδιά μας λίγα χάδια του ουρανού». Λίγη ώρα πριν άκουγα «τα παιδιά κάτω στον κάμπο» και πόνεσα για τον αιματοβαμμένο σε ράγες Θεσσαλικό Κάμπο, απ’ το αίμα και νέων παιδιών. «Γιατί να μην είναι εδώ να τραγουδούν στη χατζιδακική μυσταγωγία;» σκέφτηκα κι έκρυψα το δάκρυ απ’ τον αδελφικό φίλο και τη γυναίκα του που με συνόδευαν…

Στάθηκα, έγραψα στο, πάντα εύκαιρο, λευκό χαρτί που έχω μαζί μου για την «ψεύτικη ακρογιαλιά» ενώ αν πιστεύαμε «λιγάκι», ο ένας στον άλλον, «θα ’ταν όλα αληθινά». Αυτοσαρκάστηκα, έγραψα και πάλι σκέψεις «τώρα που είναι άνοιξη και τα λουλούδια ανθίζουν, οι νύχτες με ζαλίζουνε» απ’ το «Κάπου υπάρχει η αγάπη μου», πόσο όμορφα το είχε τραγουδήσει πριν από λίγη ώρα, γήινη μα και και φιλντισένια, η Σαβίνα. Ψέλλισα αλλά το μετάνιωσα (γιατί άραγε;) «δίχως τη δική σου αγάπη είν’ ο κόσμος πιο μικρός» απ’ το εκτυφλωτικό «Χάρτινο φεγγαράκι» του. Δεν μου αρκεί… Την επόμενη Τρίτη θα είμαι πάλι εκεί. Εχω κι άλλα να πω στον Μάνο Χατζιδάκι και να τραγουδήσω στα κορίτσια που ερωτεύτηκα… Ενα ακόμη «ευχαριστώ» προς την «ευφυΐα του συναισθήματος», έτσι μου είχε πει η Αρλέτα πως αντιλαμβάνεται τη μουσική του.