Εκκληση υπέρ της ενίσχυσης και της διάσωσης του Εθνικού Συστήματος Υγείας της Ιταλίας, υπέγραψαν δεκατέσσερις γνωστοί Ιταλοί επιστήμονες –κορυφαία ονόματα της χώρας–, στους οποίους συμπεριλαμβάνεται ο βραβευμένος με Νόμπελ Φυσικής Τζόρτζιο Παρίζι, ο πρόεδρος του Ανώτατου Ινστιτούτου Υγείας Φράνκο Λοκατέλι, και ο Σίλβιο Γκαρατίνι, ιδρυτής του γνωστού ινστιτούτου φαρμακολογικής έρευνας «Μάριο Νέγκρι».
Στην αναλυτική τους έκκληση υπενθυμίζουν ότι το, δημόσιο, Εθνικό Σύστημα Υγείας της Ιταλίας από την ίδρυσή του –το 1978– συνέβαλε στο να επιτευχθεί η μεγαλύτερη αύξηση του προσδόκιμου ζωής στην Ιστορία της χώρας. Από 73,8 έτη, πριν από σαράντα έξι χρόνια, σε 83,6 έτη, το 2019. Προσθέτουν, όμως, πως «σήμερα τα επίσημα στοιχεία δείχνουν ότι το σύστημα αυτό περνά κρίση», διότι «ορισμένοι σημαντικοί δείκτες της υγείας υποχωρούν, υπάρχει ολοένα αυξανόμενη δυσκολία στην πρόσβαση στις διαδικασίες διάγνωσης και θεραπείας, ενώ αυξάνονται οι τοπικές και κοινωνικές ανισότητες».
Οι Ιταλοί επιστήμονες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου και υπενθυμίζουν ότι «το κόστος της τεχνολογικής εξέλιξης, οι ριζικές δημογραφικές και επιδημιολογικές αλλαγές και οι δημοσιονομικές δυσκολίες, προκάλεσαν υποχρηματοδότηση του ΕΣΥ της χώρας, για το οποίο, φέτος, θα προοριστεί το 6,2% του ΑΕΠ, δηλαδή ποσοστό χαμηλότερο από ό,τι πριν από είκοσι χρόνια».
Πρόκειται για γιατρούς και καθηγητές οι οποίοι πέρασαν πάνω από τη μισή τους ζωή μέσα σε πανεπιστημιακές κλινικές, θαλάμους ασθενών και ερευνητικά κέντρα. Το συμπέρασμα το οποίο έβγαλαν, με τη «διάγνωσή» τους, είναι ότι το ιταλικό Εθνικό Σύστημα Υγείας συνεχίζει να παρέχει σημαντική περίθαλψη για έκτακτα περιστατικά και επεμβάσεις άμεσης ανάγκης, αλλά αντιμετωπίζει σαφή προβλήματα για επισκέψεις σε ειδικευμένους γιατρούς, όπως και τη φάση της διάγνωσης και τη μικροχειρουργική.
«Παραβιάζεται το Σύνταγμά μας και τα όσα προβλέπει για την δημόσια υγεία και η κατάσταση αυτή μας ωθεί προς το αμερικανικό μοντέλο, πολύ πιο δαπανηρό και σαφώς λιγότερο αποτελεσματικό από το δικό μας», προσθέτουν.
Αυτό που ζητούν, είναι «έκτακτη χρηματοδότηση του ΕΣΥ με ειδικούς πόρους, ώστε να απαλειφθούν οι ανισότητες ανάμεσα στις διάφορες περιοχές της Ιταλίας» αλλά και «αξιοποίηση του χώρου της Υγείας και του προσανατολισμού του στην έρευνα και την καινοτομία».
Απαρχαιωμένα κτίρια
Ενα από τα κύρια προβλήματα που θίγονται στην έκκληση είναι εκείνο των νοσοκομειακών κτιρίων, από τη στιγμή που στην Ιταλία «δύο στα τρία νοσοκομεία στεγάζονται σε κτίρια που οικοδομήθηκαν πριν από τουλάχιστον μισό αιώνα». Το μεγαλύτερο πρόβλημα, όμως, είναι ότι «η ικανοποίηση των ασθενών, σε ό,τι αφορά τις παρεχόμενες υπηρεσίες, μειώνεται διαρκώς», ενώ «το υγειονομικό προσωπικό υποβάλλεται σε αφόρητη πίεση, ιδίως στα επείγοντα περιστατικά», με μεγάλη έλλειψη προσωπικού, ιδίως νοσηλευτών.
Η έντονη ανησυχία των επιστημόνων αφορά μια χώρα στην οποία ο πληθυσμός γερνά όλο και περισσότερο, με τη δημόσια περίθαλψη που, στη φάση αυτή, δεν είναι σε θέση να εγγυηθεί την αποτελεσματική λειτουργία των νοσοκομείων, αλλά και την όλο και πιο αναγκαία «κατ’ οίκον φροντίδα», η οποία αποτελεί αναπόσπαστο σκέλος μιας αποτελεσματικής θεραπείας.
Στην έκκλησή τους, τέλος, οι δεκατέσσερις επιφανείς υπογράφοντες ζητούν ως πρώτο και πιο επείγον βήμα «την προσαρμογή της χρηματοδότησης του Εθνικού Συστήματος Υγείας της Ιταλίας στο επίπεδο των πιο προηγμένων ευρωπαϊκών χωρών, δηλαδή 8% του ΑΕΠ». Κάτι που πρέπει να γίνει άμεσα «διότι, ένα αποτελεσματικό ΕΣΥ δεν εγγυάται μόνον την υγεία, αλλά συμβάλλει και στην κοινωνική συνοχή».
