Ενδιαφέρουσα εμπειρία, τόσο από θεατρικής όσο και από μουσικής άποψης, που εν προκειμένω με ενδιαφέρει περισσότερο: στο θεατρικό «Amber Alert» του πολυβραβευμένου Αλβανού συγγραφέα Οντίς Πλακού, σε σκηνοθεσία Γιώτας Κουνδουράκη, με τη Γεωργία Ζώη, τη μουσική έχει γράψει η Αρετή Κοκκίνου και την παρουσιάζει live κατά τη διάρκεια των παραστάσεων.
Η Αρετή Κοκκίνου είναι συνθέτρια και παίζει κιθάρα και μαντολίνο. Γεννημένη στην Αθήνα, άρχισε σπουδές κιθάρας σε παιδική ηλικία. Είναι διπλωματούχος σύνθεσης στο «Ωδείο Athenaeum» με δάσκαλο τον Χρήστο Αναστασίου. Η θεατρική παράσταση έχει ανέβει στην κεντρική σκηνή του θεάτρου «Βικτώρια» και είναι αφιερωμένη στα ανήλικα θύματα που πωλούνται για σεξουαλική -και όχι μόνο- εκμετάλλευση σε όλο τον κόσμο. Μιλήσαμε με την Αρετή Κοκκίνου ξεκινώντας φυσικά από το «Amber Alert».
● Πώς είναι να γράφεις μουσική για μια παράσταση με τόσο σκληρό θέμα;
Η μουσική σε ένα σκληρό έργο δεν είναι κατ’ ανάγκην σκληρή. Η σκηνοθέτριά μας επέλεξε ως βασικό μοτίβο ένα ορχηστρικό κομμάτι μου που είναι κατά βάση λυρικό, καθώς ακόμα και οι παραληρηματικές σκηνές της μητέρας ενέχουν την αγάπη, τον πόνο και τη νοσταλγία. Οταν ο λόγος γίνεται αγωνιώδης ή παρανοϊκός χρησιμοποιούνται και κάποια ηχητικά εφέ που τονίζουν τα συγκεκριμένα στοιχεία. Κι αυτό είναι ένα θεατρικό στοιχείο. Στην παράσταση συνυπάρχουν τα σταθερά μοτίβα με τον αυτοσχεδιασμό.
● Ωραία φάση να παίζετε live στη σκηνή κατά τη διάρκεια μιας θεατρικής παράστασης…
Να πω ότι η εμπλοκή με το θέατρο ήταν ένα όνειρο που είχα από τότε που ξεκίνησα να γράφω τα πρώτα μου τραγούδια. Αγαπώ τον κόσμο του θεάτρου, τη μυρωδιά του…
● Τι διαφορές έχει αυτό το live σε σύγκριση με ένα «κανονικό» live;
Στην αμιγώς μουσική παράσταση η παρουσίαση της μουσικής ή των τραγουδιών είναι το κυρίως θέμα και γίνεται ελεύθερα, ανάλογα με τις επιλογές των συντελεστών. Στη θεατρική παράσταση ο σχεδιασμός της μουσικής ακολουθεί το περιεχόμενο της παράστασης και τις οδηγίες του σκηνοθέτη. Ο επί σκηνής μουσικός οφείλει να μπει κι ο ίδιος ενεργά μέσα στην ατμόσφαιρα της κάθε σκηνής του έργου και να ακολουθεί την εκφορά του λόγου. Εδώ, τώρα, πρέπει να ακολουθώ τις ερμηνευτικές «ανάσες» της κ. Γεωργίας Ζώη, της επί σκηνής ηθοποιού. Φυσικά, στοιχεία «θεατρικά» όπως σκηνοθετημένη σκηνική παρουσία ή συγκεκριμένο ντύσιμο χρησιμοποιούνται συχνά και σε συναυλίες, τα «κανονικά» live, όπως λέτε.
● Συνεργάζεστε κατά καιρούς με καλλιτέχνες που είναι εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους σε στιλ. Παίζει ρόλο το έργο του κάθε καλλιτέχνη να υποθέσουμε;
Ναι, είναι σημαντικό κριτήριο αλλά όχι καθοριστικό. Θα συνεργαζόμουν με οποιονδήποτε καλλιτέχνη με τον οποίο θα θεωρούσα ότι μπορεί να παραχθεί ένα ενδιαφέρον αποτέλεσμα, ακόμα κι αν το μέχρι τώρα έργο του… «είναι από άλλο έργο». Θα συνεργαζόμουν και με ταλαντούχα νέα παιδιά που τώρα ξεκινούν να στήνουν το καλλιτεχνικό τους προφίλ. Οσο για το στιλ, μου αρέσει η ποικιλία.
● Με ποια στοιχεία λοιπόν ορίζεται η ταυτότητα ενός συνθέτη;
Πολυδιάστατη ερώτηση αυτή. Αρχικά είναι σύνηθες να κατατάσσουμε τους συνθέτες ανάλογα με το στιλ που υπηρετούν ή υπηρέτησαν. Κάτι που σχετίζεται στενά και με την εποχή. Η ιστορική και η κοινωνική συνθήκη πάνε χέρι χέρι με την καλλιτεχνική δημιουργία, ως γνωστόν, όχι μόνο στη μουσική. Υπάρχουν βέβαια και οι εμβληματικοί εκείνοι άνθρωποι που με το ταλέντο, την ευφυΐα τους αλλά και με τη βοήθεια ευνοϊκής συγκυρίας κατάφεραν να δημιουργήσουν στιλ αντί να το ακολουθήσουν και έχουν μείνει στην ιστορία.
● Τι καταφέρνουν οι καλοί συνθέτες;
Να έχουν μια πολυμορφία, δηλαδή κάθε έργο τους να έχει να παρουσιάσει κάτι ενδιαφέρον και διαφορετικό σε σχέση με το προηγούμενο. Ταυτόχρονα, όμως, διατηρούν μια αόρατη «σφραγίδα», που άλλοτε μπορεί να περιγραφεί τεχνικά και άλλοτε όχι. Πρόκειται για το ιδιαίτερο «άρωμα» του κάθε δημιουργού, που διαποτίζει όλο του το έργο και πρέπει να διακριθεί από τη λεγόμενη «μανιέρα», δηλαδή την εκ του ασφαλούς επανάληψη των ίδιων επιτυχημένων συνταγών.
