Το ρεαλιστικό ή μη πλαίσιο στο οποίο χτίζεται μια ιστορία έχει την ικανότητα να σαγηνεύσει, να συγκινήσει, να θυμώσει, να ταρακουνήσει με οποιονδήποτε τρόπο τον αναγνώστη, με την ίδια δύναμη που έχουν οι λέξεις κι ο συνδυασμός τους στο κείμενο. Η αρμονική συνεύρεση δε των στοιχείων αυτών είναι κάτι το πρωτόγνωρα μαγικό και τόσο γενναιόδωρο απέναντι σε αυτούς που το διαβάζουν.
Η Σίσσυ Δουτσίου γνωρίζει καλά τις λέξεις, συναναστρέφεται μαζί τους χρόνια, είτε μέσω της γραφής είτε μέσω της πρωτότυπης και συναρπαστικής απαγγελίας της, είτε μέσω του θεατρικού λόγου. Ξέρει πού και πώς πρέπει να τις τονίσει και τι θέλει η καθεμιά τους να εκμαιεύσει από τον άλλον. Οι παραξενιές τους, οι αντιφάσεις τους και το αιώνιο παράδοξό τους είναι για τη Δουτσίου οι κλειδαριές που ανοίγουν το πέρασμα προς το άπειρο. Κι η γραφή της είναι κλειδί πασπαρτού.
Στη νέα συλλογή διηγημάτων με γενικό τίτλο «Οι αδερφές του Κάιν» (εκδ. Καστανιώτη) γράφει τέσσερις ιστορίες εμποτισμένες από τα πιο βίαια και αγανακτισμένα ένστικτα της γυναικείας καταπίεσης, σ’ έναν αντρικό κόσμο που δεν γνωρίζει έλεος ούτε όρια – ζώντας στη σκιά του εγωισμού του, της ηδονοθηρικής παραζάλης του, της κατασκευασμένης του κυριαρχίας, της επικράτησής του ενάντια σε άλλες ανθρώπινες υπάρξεις και ματωμένες ψυχές. Στα διηγήματα αυτά, γυναίκες σκοτώνουν τους άντρες τους για να βρουν (ξανά) την ελευθερία τους βουτώντας στο μαύρο αίμα το μαχαίρι που θα χωρίσει τις ζωές τους στα δύο. Κι αν αυτό δεν είναι απαραίτητα μια έξοδος προς τη λύτρωση, είναι σίγουρα μια γροθιά στο στομάχι οποιασδήποτε εξουσίας αγνοεί επιδεικτικά την ισότητα των ανθρώπων.
Στις Τρεις γυναίκες από το Τούσον της Αριζόνας, οι τρεις πρωταγωνίστριες γνωρίζονται κατά τη διάρκεια ενός σεξουαλικού οργίου που έχουν οργανώσει οι άντρες τους κι αποφασίζουν μέσα από εκτενή σχεδιασμό και αιφνιδιαστικές κινήσεις να τους δολοφονήσουν. Στον συγκλονιστικό Μαύρο Αχινό η Εριέττα, μια δεκαοχτάχρονη Νοτιοαφρικανή, βιάζεται κατ’ εξακολούθηση μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά του υπηρετικού προσωπικού από τον κύριό της και τον ελίτ πολιτικό, οικονομικό, εμπορικό κύκλο της χώρας της. Η Εριέττα δολοφονεί βάναυσα, εν ψυχρώ τον κύριο Ντέιλ και αφηγείται την ιστορία και τις σκέψεις της στον Γκάλεομ, τον φύλακα στον θάλαμο όπου βρίσκεται το κελί της.
Στο Φάντασμα στο προσκήνιο, κατ’ εμέ την πιο παράξενα συγκινητική ιστορία του βιβλίου, μια ηθοποιός, που προσπάθησε να σκοτώσει τον κακοποιητικό σύντροφό της, ζει άστεγη και βρόμικη στους κακόφημους δρόμους της Νέας Υόρκης και κοιμάται μέσα σε εγκαταλειμμένα θέατρα. Ενας δημοσιογράφος που την έχει αναγνωρίσει, την παρακολουθεί στενά και καταγράφει την ιστορία της μέχρι που θα τη σώσει από τον μαρασμό. Και στο Ladyboy μια συγγραφέας ακούει την εξιστόρηση της πιο αρρωστημένης βραδιάς μιας τρανσέξουαλ πόρνης, αφήνοντας το τέλος για την οργιάζουσα φαντασία της και για την ιστορία που θα τη βγάλει από το συγγραφικό της τέλμα.
Πέρα από τον κοινό άξονα της αγανακτισμένης βίας, στο βιβλίο κάνει συνεχώς την εμφάνισή της η απουσία του έρωτα, η απελπισία και η καταδίκη του μονόπλευρου σεξ, το βασίλειο της στεγνής αυτοϊκανοποίησης, τα κλειστά σύνορα προς την άβυσσο της ηδονής. Το Κακό δεν διαχέεται μόνο μέσα από το αίμα που τρέχει από τα άψυχα σαρκία των ευνουχισμένων, αλλά κυρίως από την απουσία του χαδιού που θα συστήσει εκ νέου την όμορφη πλευρά του κόσμου στις γυναίκες-αντικείμενα και στην γκρίζα άνυδρη ψυχή τους.
Η ανάγνωση αυτού του βιβλίου δεν είναι εύκολη. Μπορώ να πω πως είναι βάναυση, αποτρόπαια πολλές φορές, καθώς η ροή του είναι σκαλισμένη με την αδιαμφισβήτητη έκφραση του αληθινού πόνου. Η ποιητικότητα της Δουτσίου και το αιφνιδιαστικό της χιούμορ φωτίζουν για λίγο το σκοτάδι των ιστοριών, σε βοηθούν να βρεις τον δρόμο σου ανάμεσα στα φυσικά του εμπόδια, να ξαποστάσεις κάτω από το υπόστεγο καθώς οι καταρράκτες της αποκάλυψης σε καταβρέχουν, βρίσκοντας στο πέρας της ανάγνωσης τον δρόμο προς την είσοδο, σ’ ένα ανέκαθεν ζωντανό και πάλλον σύμπαν, που αδημονεί να αγκαλιάσει με ζεστασιά τον καθένα μας: το σύμπαν της ισότητας.
Μεστό, στιβαρό και πάνω απ’ όλα αληθινό, οι «Οι αδερφές του Κάιν» είναι από εκείνα τα αναγνώσματα της σύγχρονης ελληνικής πεζογραφίας που δύσκολα δραπετεύουν από τους διαδρόμους του μυαλού και της ψυχής μας κι ακόμα πιο δύσκολα επιτρέπουν στον αναγνώστη να απομαγνητιστεί από τις σελίδες του.
*Social Media Manager – IANOS, Radio Producer – Just Radio 96.4
—
Τη σελίδα αυτήν δεν τη φτιάχνουν επαγγελματίες κριτικοί βιβλίου. Γράφεται από αναγνώστες που απευθύνονται σε αναγνώστες για να τους μιλήσουν για κάποιο βιβλίο που τους συνεπήρε. Αν θέλετε να μοιραστείτε όσα νιώσατε διαβάζοντας ένα βιβλίο, στείλτε το κείμενό σας (το πολύ 700 λέξεις) στο [email protected]
