Το τέλος των κυρώσεων

Μέχρι τώρα γνωρίζαμε ότι η υιοθέτηση κεϊνσιανών συνταγών αναθέρμανσης της οικονομίας είναι ασύμβατη με ένα παγκοσμιοποιημένο οικονομικό περιβάλλον που δεν επιτρέπει μέτρα προστατευτισμού.

Ο ιστορικός του μέλλοντος που θα προσεγγίσει την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία μπορούμε να διακινδυνεύουμε την πρόβλεψη ότι θα αποτιμήσει την 24.2.2022 ως το τέλος των οικονομικών κυρώσεων ως εργαλείου πίεσης και πειθαναγκασμού στις διεθνείς σχέσεις.

Δύο και πλέον χρόνια μετά, η Ρωσία του Πούτιν δεν έχει επηρεαστεί από το μπαράζ των κυρώσεων που της επιβλήθηκαν, σε βαθμό που να αποτελεί πολιτικό πρόβλημα για το Κρεμλίνο.

Αν κάποιοι έχουν θιγεί από τις κυρώσεις, είναι αυτοί που τις επέβαλαν, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την Ε.Ε. και την οικονομική της ατμομηχανή, τη Γερμανία.

Η αποτυχία της άσκησης πίεσης προς τη Ρωσία μέσω των κυρώσεων είναι μια συνιστώσα που δίνει στον Πούτιν τη δυνατότητα να αντιμετωπίζει προκλήσεις, όπως την πρόβα πραξικοπήματος του επικεφαλής της «Βάγκνερ», Πριγκόζιν.

Η αμφίβολη αποτελεσματικότητα των κυρώσεων δεν είναι κάτι το καινούργιο, καθώς απομυθοποιήθηκε στην πρώτη φορά υιοθέτησής τους από την Κοινωνία των Εθνών σε βάρος της Ιταλίας του Μουσολίνι για την εισβολή στην Αβησσυνία το 1935.

Το άλλο παράδειγμα είναι το Ιράν που, παρά το γεγονός ότι το κόστος των κυρώσεων είναι βαρύ, έχει αποδειχτεί διαχειρίσιμο, με την ηγεσία της Ισλαμικής Δημοκρατίας να επικαλείται την εξωτερική απειλή για να αποδυναμώσει την εσωτερική δυσαρέσκεια.

Αυτό που υποτιμά συνεχώς η Δύση όταν προσεγγίζει τη Ρωσία είναι το μέτρο σύγκρισης της συντριπτικής πλειονότητας των πολιτών.

Το μέτρο σύγκρισης δεν είναι μια αφηρημένη και ιδεατή δημοκρατική ομαλότητα και νομιμότητα, αλλά η εποχή Γέλτσιν.

Ακραία επεισόδια, όπως οι αδιευκρίνιστες αιτίες θανάτου του Πριγκόζιν και του Ναβάλνι, συγκρίνονται με την απόφαση Γέλτσιν το φθινόπωρο του 1993 να παραβιάσει το Σύνταγμα και να διαλύσει τη Βουλή και στη συνέχεια να επιτεθεί με τεθωρακισμένα στο κτίριο της Βουλής, με τους νεκρούς να ξεπερνούν τους χίλιους.

Οι κυρώσεις δεν προκάλεσαν επισιτιστική κρίση στη Ρωσία, όπου είναι ακόμη ζωντανές οι μνήμες της έλλειψης τροφίμων τον σκληρό χειμώνα του 1991-92.

Αυτή η πραγματικότητα είναι μαζί με τη σκληρή και ασύμμετρη προληπτική καταστολή κάθε μορφής διαμαρτυρίας οι δύο συνιστώσες του ποσοστού σοβιετικού τύπου που έλαβε στις κάλπες ο Πούτιν.