Πριν από λίγες μέρες ο Κωνσταντίνος Βρεττός έγραφε στις σελίδες της «Εφ.Συν.» για τον νέο δίσκο του ράπερ Τζαμάλ, «Τerra Dannata», τους βιωματικούς και γεμάτους κοινωνικές και πολιτικές αναφορές στίχους του. Είναι ένα άλμπουμ που χωράει τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, το έγκλημα στα Τέμπη, τη δολοφονία του Κώστα Φραγκούλη. Πριν από κάποιες μέρες επίσης έγινε στο ΟΑΚΑ η sold-out συναυλία ενός άλλου ράπερ, του Toquel, που γεννήθηκε στην Αλβανία, μεγάλωσε στην Κρήτη και σήμερα είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους εμπορικά καλλιτέχνες στην Ελλάδα. Ο Toquel είχε δώσει νωρίτερα συνέντευξη στην «Εφ.Συν.» (στον Δημήτρη Κανελλόπουλο), επιμένοντας ότι όλα όσα γράφει είναι «προσωπικές εμπειρίες». Μιλάει για ναρκωτικά, λεφτά, όπλα και γυναίκες (οι λέξεις «πουτάνες» και «βίζιτα» είναι κάποιοι από τους χαρακτηρισμούς που χρησιμοποιεί), ενώ μεγάλο μέρος του κοινού του είναι έφηβοι και προέφηβοι.
Θα έλεγε κανείς ότι ο Τζαμάλ και ο Toquel ανήκουν σε άλλους κόσμους. Ο ένας λέει για Luis Vuitton, Μercedes G63 και για τον «φίλο του τον DPG», ο άλλος ανεβάζει την απολογία του Κουφοντίνα και εύχεται το γκρέμισμα των φυλακών. Ισως το μόνο κοινό τους στοιχείο είναι ότι και οι δύο τραγουδάνε για τη φτώχεια. Ο πρώτος την έζησε στο πετσί του και ξέφυγε στον κόσμο των κονομημένων, ο άλλος τη βλέπει γύρω του και δεν θέλει να ξεφύγει από τον κόσμο της, αλλά να τον αλλάξει. Και οι δύο υπηρετούν εκδοχές της ίδιας μουσικής παράδοσης (o ραπ παραγωγός Ortiz έχει συνεργαστεί και με τους δύο). Ο,τι έλεγαν πριν από λίγα χρόνια για τον Λεξ και τους τράπερ, ότι ο ένας είναι ο ποιοτικός και οι άλλοι οι χυδαίοι, ισχύει και για τον Τζαμάλ και τον Toquel. Koμμάτια της ίδιας κοινωνίας είναι και της μοιάζουν, ο καθένας με διαφορετικό τρόπο.
