Εφαρμόζοντας παλιότερα την πολιτική γραμμή του μακαρίτη Σόιμπλε, η Bild Zeitung διέσυρε εμάς τους Ελληνες για τεμπέληδες που δεν θέλαμε να δουλέψουμε και θέλαμε να τρώμε από τα έτοιμα κ.λπ.
Σήμερα επαινεί την «επίσημη Ελλάδα» για τις «προόδους» της και τη «μεγάλη ανάπτυξή της».
Τονίζουμε πως αυτό το φύλλο θεωρείται γενικά από τα πιο αναξιόπιστα και δεν του καίγεται καρφάκι για τις σοβαρότατες καταγγελίες που έχουν γίνει τον τελευταίο καιρό στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τις σχετικές αποφάσεις του για τις υποκλοπές, το μεγάλο έγκλημα των Τεμπών και το μέγιστο της Πύλου.
Για όλα αυτά η «επίσημη Ελλάδα» είναι κατηγορούμενη. Τον καιρό που ήμασταν και εμείς στη Δυτική Γερμανία κυκλοφορούσε σε βάρος της Βild ένα χαρακτηριστικότατο ανέκδοτο: Πάει ένας Γερμανός σε ένα κιόσκι για να την αγοράσει και δίνει στον πωλητή 50 λεπτά του τότε μάρκου.
– Μα κάνει ένα μάρκο, του λέει αυτός.
– Μα πώς κάνει ένα μάρκο; Αφού γράφει 50 λεπτά; ρωτάει ο άλλος.
Και ο πωλητής: Ετσι κι αλλιώς αυτή πάντα ψέματα γράφει.
Κατά τα άλλα μια καλή και πολύ αντικειμενική εικόνα για τη χώρα μας έδωσε τελευταία και το ΑRD, το πρώτο κανάλι της γερμανικής κρατικής τηλεόρασης. Αυτό το κανάλι, όπως και το ZDF, το δεύτερο κρατικό, είχανε παρουσιάσει και τον γράφοντα στις γερμανικές και στην ελληνική εκπομπή τους τον Οκτώβριο του 1966, όταν η προχούντα, η κυβέρνηση των «αποστατών» Στεφανόπουλου-Αποστολάκου, του είχαν ακυρώσει το ελληνικό διαβατήριο για να πετύχουν, εν όψει της δικτατορίας της χούντας, τον αναγκαστικό επαναπατρισμό του, συμπεριλαμβάνοντάς τον σε μια μαύρη λίστα με 362 προέδρους και γραμματείς ελληνικών εργατικών κοινοτήτων και φοιτητικών συλλόγων, από τους πρώτους της σειράς με αριθμό 11 για «σοβαρούς λόγους εθνικού συμφέροντος και δημοσίας τάξεως», δηλαδή για την πολιτική και συνδικαλιστική του δραστηριότητα στο εξωτερικό και από τότε έξι μήνες πριν από τη δικτατορία ο γράφων έζησε στη Δυτική Γερμανία μέχρι την κατάρρευση της χούντας το 1974 ως πολιτικός πρόσφυγας με πολιτικό άσυλο.
Αυτή η δημοσιότητα των γερμανικών κρατικών καναλιών και του γερμανικού Τύπου συντέλεσε στο να κινητοποιηθούν τα συνδικάτα και συντελούντος και του αείμνηστου Στρατή Σωμερίτη, τότε προέδρου της Ελληνικής Ενωσης υπέρ των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτου, που πριν από το χουντικό πραξικόπημα ήταν στο Παρίσι και αυτό τον είχε βρει εκεί και κινητοποίησε τις οργανώσεις προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πανευρωπαϊκά, για τον διωγμό των Ελλήνων δημοκρατών στο εξωτερικό έτσι που ο διωγμός σταμάτησε στον γράφοντα. Του 12ου το διαβατήριο δεν του το πήραν και γλίτωσαν οι υπόλοιποι 351.
*Δημοσιογράφος-συγγραφέας
