Η συζήτηση δεν είχε την τυπική διαδικασία συνέντευξης (αλλεπάλληλες ερωτήσεις – απαντήσεις), είχε πάρει τη μορφή φιλικής επικοινωνίας. Το 2000 στη Θεσσαλονίκη, ο 39χρονος, τότε, Αντρέας Μπρέμε μόλις είχε αναλάβει (8/10) την τεχνική ηγεσία της Καϊζερσλάουτερν. Κλήθηκε να βάλει βάσεις πρόκρισης στο Κύπελλο UEFA απέναντι στον Ηρακλή (23/10). Το προηγούμενο βράδυ είχαμε εισβάλει απρόσκλητοι στο ξενοδοχείο της γερμανικής ομάδας, δεν είπε «όχι» στην απροειδοποίητη πρόσκληση για «συζήτηση-ανάμνηση της στοργικής αγκαλιάς στον Μαραντόνα στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου, το 1990». Είχε χαμογελάσει, παραμέρισε τον παράγοντα που μας επέπληξε («δεν έχετε κλείσει ραντεβού, πώς ζητάτε συνέντευξη παραμονή ευρωπαϊκού παιχνιδιού;»), πήγαμε σαν καλοί φίλοι λίγα μέτρα μακριά.
Δεκτικός, ευγενής. Μία ημέρα πριν από τη νίκη της Καϊζερσλάουτερν στο Καυταντζόγλειο (1-3). Δύο χρόνια πριν (1998) είχε σταματήσει την ενεργό δράση, πρωταθλητής Γερμανίας με την ίδια ομάδα («η σχέση μου με την Καϊζερσλάουτερν είναι προσωπική και όχι επαγγελματική»).
Η είδηση του θανάτου του την προηγούμενη Τρίτη, αλήθεια, χωρίς διάθεση εξιδανίκευσης της παρουσίας του, μας λύπησε σε ανάμνηση εκείνης της συνύπαρξης.
Ο γάμος του είχε διαλυθεί, οικονομικά προβλήματα, πριν από τον δεύτερο γάμο του (2015), τον είχαν οδηγήσει σε δεινή θέση, είχε αναγκαστεί να εργαστεί ακόμη και ως οδοκαθαριστής(!) την προηγούμενη δεκαετία. Ποιος; Ο διεθνής, με την Εθνική Γερμανίας (86 παιχνίδια, οκτώ γκολ: 1984-1994), παρών σε δύο τελικούς Παγκοσμίων Κυπέλλων (1986, 1990), ο άλλοτε παίκτης και της Μπάγερν και της Ιντερ.
Είχε πάρει στην αγκαλιά του τον Μαραντόνα, μόλις ο Ντιέγκο, μετά το δικό του χαμένο πέναλτι, είδε τον Μπρέμε να πετυχαίνει το νικητήριο πέναλτι (85’) της Γερμανίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ιταλίας (1990). Είχαμε τσουγκρίσει τα ποτήρια μας πριν αρχίσουμε να μιλάμε για την τρυφερή-παρηγορητική αγκαλιά στον Μαραντόνα:
«Ηταν στιγμή αλήθειας. Δεν ρώτησε κανείς “πώς μπορείς να αφήσεις τον πανηγυρισμό για την κατάκτηση Παγκοσμίου Κυπέλλου και να ασχοληθείς με τον Μαραντόνα;”. Ακριβώς επειδή ήταν ο Μαραντόνα! Ολοι όσοι ασχοληθήκαμε με το ποδόσφαιρο στο παρελθόν, όλοι όσοι θα ασχοληθούν στο μέλλον, χρωστάμε στον Μαραντόνα. Ευεργέτης μας! Χρειάζεται να πω το “γιατί”;»
● Χρειάζεται μόνο και μόνο για την ηδονή της στιγμής! Τέτοια είναι η αίσθηση όταν μιλάμε για τη μοναδικότητά του.
Ο Μαραντόνα ανέδειξε την μπάλα. Μεγάλωσε την αξία του ποδοσφαίρου ως θέαμα, ως επάγγελμα. Αυτή η πρόσθετη αξία που έδωσε ο Μαραντόνα στο παιχνίδι είναι σταθερή από τότε μέχρι σήμερα (2000) και θα παραμείνει, ανεξάρτητα από δύσκολες περιόδους όπως αυτές της οικονομικής πίεσης των ομάδων. Το δάκρυ του όταν έχασε το πέναλτι με υποχρέωσε να του πω με φιλική αγκαλιά «ησύχασε, όλοι μας σου χρωστάμε!».
Πάντα, όταν μιλάμε για την αγωνιστική αξία του Μαραντόνα, η επόμενη ερώτηση, την καλεί η λογική, είναι για τα προβλήματα στην προσωπική ζωή του. Μη με ρωτήσεις. Δικό του θέμα η προσωπική ζωή…
● Δεν θα ρωτούσα. Χάρισμα σαν το δικό του έχει δικαίωμα ακόμη και στην αυτοκαταστροφή!
Εκείνος ξέρει καλύτερα από κάθε άλλον. Εγω είμαι ευγνώμων προς την ίδια τη ζωή επειδή μπόρεσα να χαρίσω, από το πόδι μου, ένα Παγκόσμιο Κύπελλο στην πατρίδα μου. Και μάλιστα με αντίπαλο τον Μαραντόνα.
● Αυστηρό πάντως το πέναλτι που έκρινε τον τελικό του 1990.
Αυστηρό; Τι σημαίνει αυτό; Υπάρχει ο κανονισμός, άρα ήταν πέναλτι με το γράμμα του κανονισμού. Κι αν δεν ήταν αυτό, είχε προηγηθεί πέναλτι, ανατροπή του Αουγκεντάουλερ που δεν δόθηκε (σ.σ.: γέλασε με φανερή ενοχή). Τι με βάζεις να λέω τώρα; Καλύτερα να μιλήσουμε για μπάλα.
● Συνολικά, το θέαμα στην ίδια διοργάνωση δεν ήταν ελκυστικό;
Συμφωνώ, ένα Παγκόσμιο Κύπελλο είναι πάντα ενδιαφέρον, αλλά εκείνη η διοργάνωση ήταν λιγότερο συναρπαστική από άλλες. Αυτό εξηγείται. Ηταν η εποχή έναρξης της μείωσης των αποστάσεων ανάμεσα σε μεγάλες και μικρότερες ποδοσφαιρικές δυνάμεις. Αρχισαν να μειώνονται οι κενοί χώροι στο γήπεδο, εκεί όπου δείχνεις ευκολότερα το ταλέντο και εφαρμόζεις ως ομάδα την τακτική σου. Αυτό είχε συμβεί και συνεχίζεται επειδή οι ομάδες στηρίζονται, με την είσοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας, περισσότερο στις αντοχές τους. Αρχισε την ίδια εποχή η… ασφυξία για τεχνικές δυνατότητες, αυτοσχεδιασμούς, τακτικές. Από τότε μέχρι σήμερα (σ.σ: 2000) κι αυτό θα διατηρηθεί. Οι λεγόμενοι «μικροί» θα έχουν στο μέλλον μεγαλύτερη τύχη απέναντι στους λεγόμενους «μεγάλους».
Θυμάμαι, είπαν τότε πως το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 ήταν «σοκ» για τις μεγάλες δυνάμεις του ποδοσφαίρου. Αυτό είναι αλήθεια.
Στην τεχνική ηγεσία της «Κάιζερ» είχε αντικαταστήσει λίγες μέρες πριν τον… δικό μας Οτο Ρεχάγκελ. Μας είχε πει: «Η ευθύνη μου είναι μεγάλη, ο Ρεχάγκελ ήταν δημιουργικός». Τέσσερα χρόνια μετά (2004) ο Μπρέμε επιβεβαιώθηκε με την εκκωφαντική επιτυχία της Εθνικής Ελλάδας.
«Αυτός είναι ο δρόμος»
Σώπασε, έσκυψε το κεφάλι με υποδειγματικό σεβασμό όταν αντίκρισε κοντά του πολίτη καθισμένο σε αναπηρικό αμαξίδιο. Χαμήλωσε τη φωνή, είπε: «Τέτοιοι θαρραλέοι άνθρωποι δείχνουν τον δρόμο. Αντιδρούν στο κακό, διδάσκουν σε πρόσωπα και ομάδες τον δρόμο για την επιτυχία».
Μετά από ολιγόλεπτη σιωπή και ένα τσούγκρισμα με τα ποτήρια μας, μπίρας του Αντρέας Μπρέμε, κόκκινου κρασιού του υπογράφοντος («ότι πίνουμε φανερώνουν πως είμαι ορθολογιστής Γερμανός κι εσύ συναισθηματικός από τη Μεσόγειο», είχε αστειευτεί όταν είχαμε παραγγείλει), τον είχαμε επαναφέρει.
● Ονόματα και ένα σχόλιο παρακαλώ. Φραντς Μπεκενμπάουερ.
Εμπνευση για συνεργασία.
● Πελέ.
Αρμονικό ποδόσφαιρο.
● Μπετόβεν.
Εκσταση, κύρος, Γερμανία.
● Μπαχ.
Πέταγμα στον ουρανό.
● Ελλάδα.
Μητέρα πολιτισμού.
-320x213.jpg)
