«Ακόμα και η άμυνα έχει τα όριά της»

«Ακόμη και για την άμυνα υπάρχουν όρια και υπάρχει και το διεθνές δίκαιο το οποίο πρέπει να τηρείται», διαμηνύει ο πρώην ομοσπονδιακός πρόεδρος (επί δώδεκα χρόνια) της Αυστρίας, ο Χάιντς Φίσερ, καταγγέλλοντας ταυτόχρονα ως «λάθος» την καταψήφιση από την αυστριακή κυβέρνηση του Ψηφίσματος του ΟΗΕ στα μέσα Δεκεμβρίου για άμεση ανθρωπιστική κατάπαυση του πυρός στη Λωρίδα της Γάζας. Και «μπορεί μεν να ήταν σωστή η κριτική της, ότι αυτό δεν είχε ρητή καταδίκη της Χαμάς, ωστόσο ζητούσε τον τερματισμό των μαχών, τα ανθρωπιστικά μέτρα και την απελευθέρωση όλων των ομήρων».

Ο πρώην ομοσπονδιακός πρόεδρος, σε δηλώσεις του στη Βιέννη, συμμερίζεται τις ανησυχίες του ΟΗΕ για την καταστροφική ανθρωπιστική κατάσταση στη Λωρίδα της Γάζας, προσθέτοντας συγχρόνως ότι μετά τα «γιγαντιαία εγκλήματα» που διέπραξε η Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου, το Ισραήλ έχει φυσικά το δικαίωμα να αμυνθεί, αλλά «τελικά, μια Παλαιστίνια μητέρα κλαίει για το σκοτωμένο παιδί της, όπως μια Ισραηλινή μητέρα κλαίει για το δικό της».

Ο προερχόμενος από τους Σοσιαλδημοκράτες 85χρονος κορυφαίος πολιτικός –μεγάλος φίλος της Ελλάδας, γνωστός για τους αγώνες του εναντίον της επτάχρονης δικτατορίας των συνταγματαρχών– αναφέρει ότι έκανε μια πολύ λεπτομερή συζήτηση με τον πρόεδρο του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, Φόλκερ Τουρκ, έχοντας «απόλυτη εμπιστοσύνη στις αναφορές του ή στις αναφορές της Αρχής που ηγείται».

Ο Φόλκερ Τουρκ έχει πρόσφατα εκφράσει πολλές φορές μεγάλη ανησυχία για τις στρατιωτικές επιδρομές του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας, το οποίο, από την πλευρά του, επέκρινε το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ ως προκατειλημμένο όργανο και δήλωσε ότι δεν αισθάνεται πλέον δεσμευμένο από τις οδηγίες του ή των ειδικών του.

«Οταν το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ επικρίνει γεγονότα σε μια κινεζική επαρχία, εμείς –συμπεριλαμβανομένου και εμού– του δίνουμε πλήρη εμπιστοσύνη· όταν όμως αυτό επικρίνει τα γεγονότα στη Λωρίδα της Γάζας, ειδικά γεγονότα που μπορούμε να παρακολουθούμε πολύ προσεκτικά στην τηλεόραση κάθε μέρα, τότε καταγγέλλεται από το Ισραήλ ως “προκατειλημμένο”», επισημαίνει ο Χάιντς Φίσερ.

Τον Δεκέμβριο, οκτώ χώρες αναμενόταν ότι θα καταψήφιζαν το Ψήφισμα του ΟΗΕ, καθότι κρατούν πάντα την ίδια στάση με τις ΗΠΑ, ωστόσο δύο επιπλέον χώρες, η Αυστρία και η Τσεχία, ως μόνες από τα 27 μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης, είχαν προσελκύσει τη διεθνή προσοχή με το βέτο τους και την απόρριψη του Ψηφίσματος.

Για τον ειδικό του Διεθνούς Δικαίου, Ραλφ Γιάνικ, του Πανεπιστημίου Ζίγκμουντ Φρόιντ στη Βιέννη, «το γεγονός ότι η Βιέννη δείχνει αλληλεγγύη στο Ισραήλ ακόμη πιο ξεκάθαρα από τη Γερμανία εγείρει ερωτήματα, κυρίως λόγω του καθεστώτος της διαρκούς ουδετερότητας της Αυστρίας».

Οπως ο ίδιος σημειώνει, «στην πραγματικότητα, μας επιπλήττουν πολύ συχνά επειδή δεν παίρνουμε σαφή θέση, όταν όμως πρόκειται για το Ισραήλ, οι άνθρωποι εδώ είναι συνεπείς πάντα στο πλευρό του Ισραήλ, εδώ και αρκετά χρόνια, και αυτό είναι επίσης αρκετά αισθητό από την άποψη της πολιτικής ουδετερότητας της χώρας μας».

Πρέπει να τονίσουμε ότι ο εμβληματικός σοσιαλιστής καγκελάριος της Αυστρίας Μπρούνο Κράισκι (1911-1990), η σημαντικότερη προσωπικότητα του 20ού αιώνα για τη χώρα του, την οποία στην περίοδο της δεκατριάχρονης διακυβέρνησής του (1970-1983, με απόλυτες πλειοψηφίες) αναμόρφωσε σε μια σύγχρονη δημοκρατία με διεθνές κύρος, είχε το Μεσανατολικό ως κεντρικό άξονα της εξωτερικής του πολιτικής και, θέτοντας πρότυπα με τον δικό του διαμεσολαβητικό ρόλο στο μέτωπο της Μέσης Ανατολής, προσπάθησε να επιλύσει τη σύγκρουση του Ισραήλ με τους Παλαιστίνιους, το κράτος των οποίων η Αυστρία ήταν η πρώτη που αναγνώρισε επίσημα ήδη το 1980.

Για την αφοσίωσή του στον παλαιστινιακό λαό και τη συμπάθειά του προς αμφιλεγόμενα αραβικά κράτη, αυτός ο αντισυμβατικός πολιτικός, εβραϊκής καταγωγής, επικρίθηκε από την αυστριακή αντιπολίτευση και αντιμετωπίστηκε εχθρικά από το Ισραήλ, οι σχέσεις με το οποίο επιδεινώθηκαν αισθητά, με αποτέλεσμα να επικρατεί μια πολιτική εποχή παγετώνων μεταξύ 1977 και 1982 ανάμεσα σε Τελ Αβίβ και Βιέννη.

Οι πολυετείς προσπάθειες του Μπρούνο Κράισκι –ως επικεφαλής πολλών διαμεσολαβητικών αποστολών της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, αλλά και ως διοργανωτή διεθνών διασκέψεων και συναντήσεων στη Βιέννη– να δημιουργήσει μια πραγματική ειρηνευτική τάξη στη Μέση Ανατολή, προέκυπταν τόσο από τη θεώρησή του ότι η σύγκρουση γύρω από το Ισραήλ και την Παλαιστίνη θέτει επίσης σε κίνδυνο τη σταθερότητα και την ειρήνη στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο, όσο και από μια επιθετική πολιτική ουδετερότητα την οποία ασκούσε ο ίδιος, και η οποία του πρόσφερε την αξιοπιστία από Ανατολή και Δύση.

Στις 11 Μαρτίου του 1980, υπό την καγκελαρία του Μπρούνο Κράισκι, του εμβληματικού σοσιαλιστή ηγέτη και «μεγάλου φίλου του παλαιστινιακού λαού» –όπως τον θεωρούν μέχρι σήμερα οι Παλαιστίνιοι–, η Αυστρία έγινε το πρώτο δυτικό κράτος στην Ευρώπη που αναγνώρισε επίσημα την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, με τις διμερείς όμως σχέσεις μεταξύ Τελ Αβίβ και Βιέννης να φτάνουν σε ιδιαίτερα χαμηλό σημείο.