Ή θα «ανήκωμεν εις την Δύσιν» ή δεν θα ανήκουμε τελικά!

Γνωστικοί, γνώστες και γνωρίζοντες περί των διεθνών νομικών αρχών και άλλων σχετικών τινών μειδιούν –αν δεν ξεμωραθούν κιόλας– από τη συζήτηση που έχει ανοίξει γύρω από το θέμα του γάμου και της τεκνοθεσίας των ομόφυλων ζευγαριών. Η αφορμή δόθηκε, βέβαια, με την απομειωμένη (αυτολεξεί) και κουτσουρεμένη όσον αφορά τα ζητούμενα νομοθετική πρωτοβουλία, αλλά στην ουσία όλο αυτό το φαιδρό δρώμενο υπέβοσκε, θαρρείς, αναζητώντας τον κατάλληλο χρόνο ούτως ώστε να εκδηλωθεί και να κλιμακωθεί δεόντως.

Ασφαλώς στην Ελλάδα είμαστε, και όλοι κατανοούμε ότι το θρυλικό τρίπτυχο «Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια» είναι που, σαν μοντέλο και δόγμα, εμβάπτισε τον νεότερο ελληνισμό και τους Ελληνες και τις κοινωνίες τους στις αγκάλες του! Τώρα όμως που, εν πολλοίς, το ίδιο δόγμα ανεμίζει σαν παραδαρμένη καρικατούρα και έχει λίγο πολύ ευτελιστεί μπροστά στο προσδοκώμενο γενικό αποτέλεσμα (καίτοι χτίστηκε και δοκιμάστηκε εντελώς σκόπιμα και υποκριτικά προκειμένου να χαράξει έναν ικανό ιδεολογικό και κοινωνικό άξονα και, βέβαια, διότι ο κόσμος μεταβάλλεται ραγδαία), ομοιάζει με φαιδρό αστείο που σκηνοθετούν και παίζουν οι ίδιοι εκείνοι που έμειναν, πλέον, χωρίς λόγο, χωρίς βήμα, χωρίς σοβαρή υπόληψη.

Διότι –αλήθεια, υπάρχει και το άλλο παλιό δόγμα– το «Ανήκομεν εις την Δύσιν!», που καλά κράτησε, κρατεί και θα κρατεί, αλλά χαλάει την όλη δουλειά στην, κυρίως ειπείν, βάση του διαλόγου. Δεν μπορεί, επομένως, να… «ανήκωμεν εις την Δύσιν», η Δύση όλη, σχεδόν, να έχει προχωρήσει στην πολιτική – νομική διευθέτηση του θέματος κι εμείς παράλληλα να ανήκουμε κατά το δοκούν στο κάπου αλλού: στο ουδέτερο, στο πουθενά και στο τίποτα! Οι δύο γραμμές δημιουργούν, οπωσδήποτε, κρίσιμη διχοστασία και εκτιμάται ξεκάθαρα ότι θα επιφέρουν ακόμη μεγαλύτερη σύγχυση στο κοινωνικό σώμα.

Το πού ανήκουμε, τελικά, το γράφει η Ιστορία. Και, σίγουρο είναι, δεν μπορούμε, οιονεί, να είμαστε και να μην είμαστε! Ή θα «ανήκωμεν εις την Δύσιν» ή, επιτέλους, δεν θα ανήκουμε! Δεν μπορεί να πηγαίνουμε σε δύο γραμμές με ένα τρένο! Είναι παράδοξο, αδιανόητο έως ακατανόητο και μέχρι και τα παιδιά μπορούν να το δουν. Ας μη γίνονται, όθεν, περισσότερο γελοίοι όλοι εκείνοι που ενώ επενδύουν –όχι λογικά, όχι με περίσκεψη, αλλά με αγκυλώσεις, συμπλέγματα και μισές αλήθειες– στο «Ανήκομεν εις την Δύσιν». Και ας αποφασίσουν, επιτέλους, μια κι έξω, καθαρά το πού ανήκουμε, διότι ομολογουμένως τους τα έχουν ζαλίσει τα @ρχ@δι@ (!) των καημένων των ομοφυλόφιλων, καθώς και όλων των άλλων συμπαθούντων-συναφών κλάδων που, εκ των ων ουκ άνευ, έχουν δικαιώματα και μάλιστα κερδισμένα…