Ενα εμπνευσμένο παράδειγμα

Ο χρόνος έχει έναν μοναδικό τρόπο να μεταμορφώνει κάποτε ακμάζουσες περιοχές σε απομεινάρια του παρελθόντος. Κάποιες φορές όμως διατηρεί την ομορφιά τους, ας είναι και απομεινάρια. Ενα εξαιρετικό τέτοιο παράδειγμα είναι η λουτρόπολη των Μεθάνων.

Ξενοδοχεία υψηλής αρχιτεκτονικής και αισθητικής παραμένουν εκεί μισογκρεμισμένα να υπενθυμίζουν τη ζωή και την αίγλη που κάποτε είχαν τα Μέθανα. Κτίρια στέκουν ακίνητα στον χρόνο σαν να περιμένουν την επιστροφή εκείνων που κάποτε παραθέρισαν εκεί. Η επιστροφή αυτή άργησε να ’ρθει αλλά η αρχή έγινε μέσα από την πρωτοβουλία κάποιων εμπνευσμένων ανθρώπων με όραμα για τον τόπο τους.

Η ομάδα του Volcano Trails και ο Σύλλογος ΑΡΣΙΝΟΗ στο πλαίσιο των διήμερων εκδηλώσεων που διοργάνωσαν με το όνομα «Το Γίδι των Μεθάνων» έδωσαν την ευκαιρία σε εκατοντάδες ανθρώπους από όλη την Ελλάδα να εξερευνήσουν αυτόν τον ξεχασμένο στον χρόνο τόπο. Να ανακαλύψουν τη φύση των Μεθάνων, τις ιαματικές πηγές και τις ιστορίες των ανθρώπων που έζησαν στα σπλάχνα του.

Επιλογή η βιώσιμη ανάπτυξη για την αναγέννηση του τόπου

«Τα Μέθανα είναι ένα μέρος που διατηρεί τον χαρακτήρα του και τη φυσιογνωμία του. Η άνοδος και μετά η πτώση του κρατικοδίαιτου ιαματικού τουρισμού τα έφερε σε ένα τέλμα. Οικονομικό και κοινωνικό. Ο πληθυσμός φθίνει, οι νέοι σπανίζουν και η οικονομική δραστηριότητα περιορίζεται σε μικρές εποχικές τουριστικές επιχειρήσεις», θα μου πει ο εμπνευστής αυτής της πρωτοβουλίας, Ηλίας Ρίζος.

«Αυτό το μέρος βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα, σε ένα σταυροδρόμι, και πρέπει να διαλέξει πώς θα αναπτυχθεί. Θέλουμε να γίνουμε Υδρα, συντηρώντας τα χωριά, διατηρώντας τον αρχιτεκτονικό χαρακτήρα και το τοπίο, προσελκύοντας υψηλού επιπέδου χαμηλής έντασης τουρισμό με αειφόρα προοπτική; Ή θέλουμε να γίνουμε Λούτσα, χτίζοντας όλο τον ανοιχτό ελεύθερο χώρο με πολυτελή ξένα και ετερόκλητα αρχιτεκτονήματα που θα προσελκύουν μόνο τους περήφανους ιδιοκτήτες τους μέχρι να τελειώσει ο χώρος και μαζί με αυτόν να σβήσει κάθε προοπτική καλής ζωής εδώ; Με τις εκδηλώσεις αυτές θέλουμε οι επισκέπτες μας να μιλήσουν οι ίδιοι γι’ αυτό που βλέπουν, γι’ αυτό που απολαμβάνουν εδώ, να δείξουν την κατεύθυνση στα Μέθανα για ένα αειφόρο μέλλον πριν να είναι πλέον αργά», καταθέτει.

Μέσα από τη διερεύνηση λοιπόν της παραδοσιακής οικονομίας και της γαστρονομίας των Μεθάνων σε συνδυασμό με τον αγώνα βουνού, δημιουργήθηκε αυτό το ιδιότυπο φεστιβάλ, ως οδηγός για τη διαμόρφωση ενός βιώσιμου μέλλοντος.

Στην αίγα των Μεθάνων, «ένα ζώο πολλαπλών αποδόσεων», όπως είπε ο γεωπόνος Θανάσης Αντωνόπουλος, στηριζόταν η οικονομία της περιοχής. «Εδινε στους ανθρώπους το μαλλί, που το χρησιμοποιούσαν για να φτιάχνουν σαΐσματα, τους έδινε το γάλα και το κρέας». Μέσα από τις ομιλίες του κ. Αντωνόπουλου και του κτηνιάτρου Παναγιώτη Σαντικτσή – Δουκέλη ταξιδέψαμε νοητικά στα χειμαδιά των βοσκών, απολαύσαμε τον ήχο της φλογέρας στο βουνό και θαυμάσαμε τη συναρπαστική και ελεύθερη αίγα να σκαρφαλώνει στη γη του ηφαιστείου. Με οδηγούς τους δύο ομιλητές είδαμε τη μετάβαση από τη νομαδική ζωή των βοσκών στη σταθερή κατοικία και τον σταβλισμό της ελεύθερης αίγας και δεν μπορέσαμε να μην κάνουμε τον παραλληλισμό με τις δικές μας ανελεύθερες ζωές.

Το ταξίδι δεν ήταν μόνο μαγικό αλλά και γευστικό. Η σεφ Αικατερίνη Σακελλίου, γεννημένη και μεγαλωμένη στον Πόρο, είναι κατά ένα μέρος Μεθανίτισσα. «Είμαι μαγείρισσα, δεν είμαι σεφ -λέει η ίδια- «και ξέρω τη μαγειρική της μαμάς και της γιαγιάς μου». «Η γαστρονομία του τόπου μας είναι η κουλτούρα της περιοχής μας, όμως η μαγειρική είναι κάτι ζωντανό και όπως κάθε τι ζωντανό, αλλάζει» θα πει η εκλεκτή κυρία προτρέποντάς μας να δοκιμάσουμε συντροφικά -«γιατί σύντροφοι είμαστε όταν μοιραζόμαστε το φαγητό»- όλες τις λιχουδιές που έφτιαξε για την περίσταση.

Ο αγώνας του βουνού

Από το εκπληκτικό πράσινο της υπαίθρου μέχρι το γαλάζιο της θάλασσας και τα ιαματικά λουτρά, η Χερσόνησος των Μεθάνων είναι από τα πιο όμορφα μέρη που μπορεί να επισκεφτεί κανείς. Αυτός ο μοναδικός αγώνας βουνού ήταν ο καλύτερος τρόπος να ανακαλύψουμε τον ονειρικό τόπο των Μεθάνων. «Προετοιμάσαμε τον αγώνα πολλοί μαζί στα Μέθανα, περπατήσαμε τα 24 χιλιόμετρα δεκάδες φορές για καθαρισμό, για σήμανση, για έλεγχο. Τις τελευταίες μέρες οι έλεγχοι γίνονταν αξημέρωτα, με φακό, καθώς τα χρονικά περιθώρια είχαν πλέον στενέψει και δεν υπήρχε η πολυτέλεια της χαλάρωσης. Σκάψαμε μονοπάτια και μας τα κατέστρεψε η βροχή και τα ξανασκάψαμε πολλές φορές», μου λέει ο Ηλίας Ρίζος καθώς κάνουμε μια στάση στο απόκρημνο βουνό για να θαυμάσουμε τη θέα.

Καθώς προχωράμε εντοπίζουμε τη γηγενή πανίδα, το γίδι των Μεθάνων, γευόμαστε κούμαρα από τις φορτωμένες κουμαριές και θαυμάζουμε τα άγρια κυκλάμινα, διάσπαρτα στις άκρες των μονοπατιών.

Η ανάβαση, τα απότομα μονοπάτια στο βουνό ακούγονται λίγο βασανιστικά, ωστόσο η άρτια οργάνωση βελτίωσε αισθητά την εμπειρία. Σε εκείνες τις φευγαλέες στιγμές που έβλεπα τους δρομείς των 24 χιλιομέτρων να μας προσπερνούν ένιωθα έντονη την προσμονή για την επόμενη χρονιά…

Την αναρρίχηση στο βουνό διαδέχτηκε η χαλάρωση στα ιαματικά λουτρά. Δεν υπάρχει καλύτερο συναίσθημα μετά από μια τέτοια ανάβαση, από το να βυθίζεσαι σε ένα ζεστό μπάνιο στις ιαματικές πηγές των Μεθάνων και ο δροσερός αέρας να φυσάει το πρόσωπό σου. Μετά από αυτή τη χαλάρωση σειρά είχαν οι μεζέδες στις ψαροταβέρνες της περιοχής, με τον Ηλία να μου λέει: «Ισως την Κυριακή αυτή να πήραμε όλοι ασυνείδητα τη μεγάλη απόφαση για τα Μέθανα προς τα πού θέλουμε να πάμε».