Παγωμένες διαδρομές κάτω απ’ έναν ξερακιανό-καυτό ήλιο! Πλάνες και προσδοκίες πετάγονται κουλουριασμένες από παντού. Πλάνες και προσδοκίες που αγαπήθηκαν, πλάνες και προσδοκίες που μισήθηκαν – απροσδόκητες πλάνες που μας έσυραν έως το Τίποτα και το Πουθενά (αυτολεξεί)∙ που, εδώ και τώρα, μας κατατρώγει. Είμαστε, αλήθεια, οι «μοιραίοι άνθρωποι» ή το «μοιραίο τίποτα» που δέρνει ψυχές και συνειδήσεις τόσο καινοφανώς, τόσο αλύπητα – επιβεβλημένα ανοίκεια, χωρίς κανένα έλεος, χωρίς κανένα σταματημό;
Πώς να δούμε, άραγε, τα πράγματα, εφόσον δεν μπορούμε να δούμε! Επιτέλους. Λίγο παλιότερα, δεν θέλαμε να «δούμε» (ούτε βέβαια και να «ακούσουμε»)∙ για μετανάστες κυνηγάγαμε μέχρι και ασυνόδευτα νήπια και παιδιά βγαλμένα απ’ ευθείας μέσα από εμφύλιες ή άλλες βίαιες συνθήκες και καταστάσεις. Λοιδορούσαμε και χλευάζαμε ποικιλοτρόπως αδιαφορώντας βαθιά. Στην ουσία ξιπάζαμε. Ξιπάζαμε τη ζωή και τον άνθρωπο – τον ίδιο, τον άγνωστο -από το μέλλον- Εαυτό μας.
Δεν είχαμε φανταστεί, ως φαίνεται, ακόμη τότε ότι αυτοί οι ίδιοι οι λοιδορούμενοι και χλευαζόμενοι μπορούν να αποτελέσουν τη βάση και τον κορμό της πρωτογενούς παραγωγικής διαδικασίας που της έλειπαν χέρια. Δεν είχαμε διανοηθεί καν (και όποιος το διανοούνταν μαύρο φίδι τον τριγύριζε) ότι αυτοί οι ίδιοι οι λοιδορούμενοι και χλευαζόμενοι ηττημένοι από όλους, μπορούν να κάνουν τους «εργάτες γης» (όπως σήμερα εναγωνίως καλούνται και αναζητούνται στην εγγύς και βαθύτερη Ανατολή) και που, ναι, είχαμε από παλαιά (και με τη βούλα που λένε) ανάγκη.
Δεν έκαναν, ίσως, αυτοί γι’ αυτόν τον απαιτητικό ρόλο (!), αλλά έπρεπε να έρθει η ώρα να μην πηγαίνει άλλο, για να υποδυθούν τους «εργάτες γης» άλλοι (κι απ’ αλλού) δοκιμασμένοι μετανάστες∙ που θα έρχονται και θα ξαναγυρνάνε, τάχα, στον τόπο τους εντελώς οργανωμένα και πιστοποιημένα! Πλήρης μεροληψία και πλήρης αταξία ελέω γενικότερων διεθνών συσχετισμών που ευνοούν (πια) τις μετακινήσεις! Οταν, όμως, οι πλάνες αποκαλύπτονται ή μεταμορφώνονται τόσο εύκολα και φτηνά σε χονδροειδείς αντιφάσεις (περί δικαίου των ανθρώπων) που δεν συνάδουν με τα μείζονα ζητούμενα και διακυβεύματα ενός σύγχρονου αστικού πολιτεύματος δυτικού τύπου, τότε, αλίμονο, ο τόπος τούτος, κανένας τόπος δηλαδή, δεν έχει παρόν, αλλά ούτε και μέλλον…
