Φωνή βοώντος για «έτος Μπάιρον»

Το ότι στα 100 χρόνια (1924) από τον θάνατο του Λόρδου Βύρωνα δόθηκε το όνομα του μεγάλου ποιητή και κορυφαίου των φιλελλήνων στον πρώτο αστικό συνοικισμό Μικρασιατών προσφύγων, που από Συνοικισμός Παγκρατίου μετονομάστηκε σε Συνοικισμό Βύρωνος, οφείλεται σε μια προοδευτική κυβέρνηση. Εκείνη του πρωτεργάτη της δεύτερης Ελληνικής Δημοκρατίας, Αλέξανδρου Παπαναστασίου.

Δύσκολοι καιροί τότε για τη χώρα μας δύο χρόνια μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Δύσκολοι καιροί και σήμερα, με την Ελλάδα στη δίνη πολλών κρίσεων και ενώπιον κινδύνων από τον νέο πόλεμο του Ισραήλ στη Γάζα, που διευκόλυναν και οι φρικαλεότητες της Χαμάς.

Από την πλευρά μας εδώ και πολλούς μήνες προτείναμε στον Δήμο Βύρωνα, ο οποίος ομόφωνα το αποφάσισε, να ζητήσει από την κυβέρνηση τιμώντας τα 200 χρόνια από τον θάνατο του Μπάιρον και τα 100 της πόλης του Βύρωνα να κηρύξει «Ετος Μπάιρον» με πολύμορφες εκδηλώσεις. Παρόμοια πρόταση εστάλη και στην Ακαδημία Αθηνών με θετική έγγραφη απάντηση του προέδρου Μιχάλη Σταθόπουλου τόσο στον Δήμο Βύρωνα όσο και στον Σύνδεσμο Μπάιρον. Εργαστήκαμε δε για κοινές εκδηλώσεις του Δήμου Βύρωνα με την πόλη Νότιγχαμ, ιδιαίτερη πατρίδα του μεγάλου ποιητή και αγωνιστή της ελευθερίας για όλο τον κόσμο.

Δυστυχώς επιβεβαιώθηκε ο Ζυλ Ντασσέν που σε πρόλογό του σε βιβλίο μου έγραφε το 2004: «Εμείς στην Ελλάδα γράφουμε συχνά για την ελληνική μοίρα του Βύρωνα και ίσως όχι αρκετά για τον ίδιο τον Λόρδο Βύρωνα, τον ποιητή, το εύρος του πνεύματός του και τη δύναμη της διανόησής του» («Μπάιρον εναντίον Ελγιν», εκδόσεις Ταξιδευτής, 2004).

Εχω την αίσθηση ότι η συντηρητική παράταξη μόνο επιφανειακά τιμά τον Λόρδο Βύρωνα, χωρίς την ανάδειξη των επαναστατικών ιδεών και της δράσης του, αφού πριν αποβιβαστεί στο Μεσολόγγι (4.1.1824) είχε λάβει μέρος επί έξι χρόνια στο κίνημα των Καρμπονάρων της Ιταλίας, ενώ και ο πρώτος λόγος του στη Βουλή των Λόρδων (27.2.1812) ήταν υπέρ των εξεγερμένων κλωστοϋφαντουργών του Νότιγχαμ που μαστίζονταν από ανεργία και πείνα λόγω των νέων αργαλειών.

Καταλήγω ότι η σημαία του Μπάιρον είναι η καλύτερη για τη διεκδίκηση επαναπατρισμού των Γλυπτών του Παρθενώνα, αν την εννοεί πραγματικά η κυβέρνηση και δεν τη θυμάται μόνο σε προεκλογικές περιόδους.

Και φυσικά δεν εκπλήσσομαι ούτε για το ότι η κυβέρνηση με τον σχετικά πρόσφατο νόμο της για την Αυτοδιοίκηση καταργεί ως αυτοτελή φορέα πολιτισμού το Κέντρο Μελέτης Χορού «Ισιδώρα και Ραϋμόνδος Ντάνκαν», μία από τις πολλές σημαίες της πόλης του Βύρωνα.

*Πρόεδρος του Συνδέσμου Μπάιρον για τον Φιλελληνισμό και τον Πολιτισμό