Με την επιλογή του να προσέλθει στη Βουλή και να καταψηφίσει την τροπολογία για το Μεταναστευτικό (αντί απλώς να απουσιάζει και να μην ψηφίσει), ο Αντώνης Σαμαράς επισφράγισε τη σκληρή του στάση απέναντι στο μέγαρο Μαξίμου και τη μετωπική σύγκρουσή του με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, δείχνοντας ότι εμμένει στις ευθείες βολές που εκτόξευσε κατά της κυβέρνησης ζητώντας την απόσυρση της τροπολογίας.
Και με αυτόν τον τρόπο -έχοντας εξαιρεθεί και από την κομματική πειθαρχία με την αιτιολογία ότι είναι πρώην πρωθυπουργός- εδραιώνει τον ρόλο που ο ίδιος διεκδικεί μέσα στο κόμμα, δηλαδή αυτόν του σκληρού δεξιού πόλου που λειτουργεί ανεξάρτητα από την κομματική γραμμή, την οποία μπορεί να καταψηφίζει και τώρα και στο μέλλον. Και κυρίως, μέσα από αυτόν τον ρόλο, διεκδικεί και να εκφράζει μια σειρά από βουλευτές που συντάσσονται μαζί του και οι οποίοι δεσμεύονται από την κομματική πειθαρχία.
Είναι χαρακτηριστικό ότι το μέγαρο Μαξίμου αποφάσισε να ανακοινώσει την επιβολή κομματικής πειθαρχίας (δηλαδή να σηκώσει την απειλή για διαγραφές) όταν είδε ότι η παρέμβαση Σαμαρά απελευθερώνει μια σειρά βουλευτές και τους δίνει τον χώρο να διαφοροποιηθούν δημοσίως από την κομματική γραμμή στο θέμα της τροπολογίας, όπως ο αναπληρωτής κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος και προερχόμενος από τον ακροδεξιό ΛΑΟΣ Θάνος Πλεύρης (ο οποίος εξαπέλυσε ευθείες βολές στον υπουργό Μετανάστευσης Δ. Καιρίδη) ή άλλοι βουλευτές όπως οι Κώστας Καραγκούνης, Μίλτος Χρυσομάλλης, Χαράλαμπος Αθανασίου, Στράτος Σιμόπουλος.
Με αυτόν τον τρόπο το Μαξίμου θέλησε να προλάβει ώστε οι αντιδράσεις των βουλευτών αυτών να μην αποτυπωθούν και κατά την ψήφιση της τροπολογίας. Κάτι το οποίο πέτυχε, αφού υποχρεώθηκαν να συμμορφωθούν με την κομματική γραμμή, όμως έχοντας διατυπώσει δημοσίως τις διαφωνίες, ενστάσεις ή αντιρρήσεις τους, έχει πλέον καταγραφεί επισήμως ένα εσωκομματικό κύμα αντίδρασης προς την κυβέρνηση, το οποίο εκφράζει, και με τη βούλα της κίνησής του να καταψηφίσει την τροπολογία, ο Αντ. Σαμαράς.
Μάλιστα ενδεικτικό της πίεσης που νιώθει το Μαξίμου είναι και το περιεχόμενο της ανακοίνωσης, μέσω του κυβερνητικού εκπροσώπου, για την κομματική πειθαρχία: «Ο μόνος βουλευτής της Ν.Δ. που είναι πρώην πρωθυπουργός είναι ο κύριος Σαμαράς. Από κει και πέρα για όλους τους υπόλοιπους είναι αυτονόητη η κομματική πειθαρχία σε νομοσχέδια και τροπολογίες. Θα ισχύσει και σ’ αυτήν την ψήφιση, οπότε, ναι, η απάντηση είναι πως αυτονοήτως θα υπάρχει».
Πρόκειται για πλήρη ανατροπή της κανονικότητας στον τρόπο που περιγράφει το Σύνταγμα την ελευθερία των βουλευτών να ψηφίζουν κατά συνείδηση (Αρθρο 60: «Oι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση»). Αυτή η επίσημη και δημόσια κανονικοποίηση της κομματικής πειθαρχίας, αντί της συνταγματικά προβλεπόμενης ψήφου κατά συνείδηση, υποδηλώνει ασφαλώς τον φόβο που αισθάνονται στο Μαξίμου και για νέο κύμα αντιδράσεων και διαφοροποιήσεων «γαλάζιων» βουλευτών στο μέλλον και σε ακόμα πιο κεντρικές επιλογές του Κυρ. Μητσοτάκη.
Και μπορεί μέσα από την εξαίρεση του πρώην πρωθυπουργού από την κομματική πειθαρχία, στο Μαξίμου να θέλουν να τον απομονώσουν από τα της λειτουργίας του κόμματος, όμως τελικά εδραιώνει ρόλο εκφραστή εσωκομματικών αντιδράσεων απέναντι στον Κυρ. Μητσοτάκη, τον οποίο διεκδικεί να τραβάει δεξιότερα, θέλοντας ο ίδιος ο κ. Σαμαράς να εκφράσει στην Ελλάδα το ρεύμα της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς (Βίλντερς, Μελόνι κ.λπ.) που εξαπλώνεται στην Ευρώπη.
