Κάθε συνέντευξη που υπέγραφε ήταν ένα δημοσιογραφικό γεγονός. Ηταν οι ερωτήσεις, η ματιά της στα πρόσωπα που συναντούσε, η ικανότητά της να τα αντιμετωπίζει δίκαια και τρυφερά, να τα δυσκολεύει όχι για να τα πετάξει στο καναβάτσο, αλλά για να ξεκλειδώσει κάθε τους πλευρά. Ωστόσο, παρόλη την πλούσια επίγευση που σου αφήνει το βιβλίο με τις συνεντεύξεις της Ολγας Μπακομάρου («Αριστερά, Κάποτε», εκδ. Αρμός), δεν μπορεί παρά να σε βυθίσει σε μελαγχολία.
Γιατί συνομιλεί με τους τότε ιστορικούς ηγέτες και κορυφαίες φυσιογνωμίες της πληθυντικής Αριστεράς – και η σύγκριση με το τώρα είναι συντριπτική στις περισσότερες περιπτώσεις. Το εύρος της σκέψης, το βάθος της ανάλυσης, το γερό μορφωτικό υπόβαθρο, η ευγένεια μαζί με την αποφασιστικότητα αυτών των ηγετών πόρρω απέχουν από όσα διαδραματίζονται σήμερα (αρκεί να θυμηθούμε το πρόσφατο επεισόδιο της συριζαϊκής σάγκας, με τους δύο πρωταγωνιστές να αποκαλούν ο ένας τον άλλο «κλόουν της εγωπάθειας» και «ψώνιο της παραπολιτικής»).
Μελαγχολία ωστόσο προκαλεί και για δημοσιογραφικούς λόγους το βιβλίο, αφού πολύ σπάνια πια διαβάζουμε (και κάνουμε) τέτοιου επιπέδου συνεντεύξεις. Σε συνθήκες ανελευθερίας στα mainstream Μέσα, πολλοί συνάδελφοι, υποαμειβόμενοι οι περισσότεροι σε όλα τα Μέσα, νομίζω ότι πια δεν έχουμε ούτε καν τον χρόνο και τον χώρο να σκεφτούμε τι παράγουμε, πόσο μάλλον τα αποτελέσματα που αυτό παράγει.
Λοιπόν; Να παραδοθούμε στην αριστερή (ή τη δημοσιογραφική) μελαγχολία; Νομίζω ότι μας συμφέρει να ξαναδιαβάσουμε τον Μπρεχτ. «Μονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει πώς την πραγματικότητα ν’ αλλάξουμε», έγραφε και -τόσο για την Αριστερά όσο και για τη δημοσιογραφία- είναι επίκαιρος.
Ωστόσο, πρώτα θα πρέπει, θαρρώ, να συμφωνήσουμε ποια είναι η πραγματικότητα ή, έστω, οι πολλές διαφορετικές πραγματικότητες στις οποίες κατοικούμε να καταφέρουν να συνομιλήσουν – και μάλιστα χωρίς να υποκύψουμε στο προσφιλές σε όλους μας blame game. Αλλά και, όπως υπογραμμίζει ο Fessel («Κόκκινα Φανάρια, Η ηδονή κι η Αριστερά», εκδ. Πόλις), να βρούμε ξανά τη χαρά της ζωής και αντί της συνεχούς επίκλησης σε μια καλογερίστικη, θυσιαστική λογική να ανακαλύψουμε την πολιτικά ανατρεπτική και χειραφετητική δύναμη της ηδονής.
Μπορούμε να διεκδικήσουμε μια καλύτερη δημοσιογραφία; Μπορούμε να αναδημιουργήσουμε μια Αριστερά που να μας αξίζει; Κι ας μην έχουμε απαντήσεις, λέω να αναζητήσουμε τον τρόπο να πειστούμε ότι αξίζει (έστω) να θέτουμε (ξανά και ξανά) τα ερωτήματα.
*Από κείμενο των Ζαπατίστας
