ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Μαρία Μαθιουδάκη
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Αλλος ένας χρόνος έφυγε. Αλλος ένας χρόνος ξεκινάει. Αφού, λοιπόν, αποδείξαμε πόσο καλοί και υπάκουοι καταναλωτές είμαστε, καιρός να επιστρέψουμε στη γνωστή μας ασχολία: να μετράμε αντίστροφα μέχρι να βγει ο μήνας. Για μια-δυο βδομάδες τα κουτσοβολεύουμε. Και, πια, λέμε πως δεν πειράζει. Το συνηθίσαμε.

Ο Σεφέρης στην «Αφήγηση» γράφει: «δε βρίσκω τίποτε που να μην το συνηθίσατε». Η συνήθεια είναι η πιο ύπουλη ασθένεια και συγχρόνως η καλύτερη γιατρειά. Πάει μαζί με τον χρόνο και λειτουργεί επικουρικά δίπλα του. Το θέμα είναι τι συνηθίζουμε. Και αν το κάνουμε, σπάνια γίνεται συνειδητά. Αόρατος εχθρός και φίλος.

Συνηθίζουμε τις κλειστές πόρτες και τα κλειστά στόματα. Τα κλειστά μαγαζιά με τις σκονισμένες βιτρίνες και τα ξεθωριασμένα κίτρινα χαρτάκια που γράφουν «Πωλείται» εδώ και μήνες. Τους ανεξόφλητους λογαριασμούς στο πάτωμα. Τα βλέμματα στο πάτωμα.

Θυμάμαι στον καιρό της καραντίνας που απορούσαμε: Θα ανοίξουν πάλι τα μαγαζιά; Και τι θα πουλούν; Σε ποιους; Η εστίαση; Το αλκοόλ μετά τις 12 το βράδυ θα επιτραπεί; Η μουσική; Να κάθεσαι σε ένα παγκάκι του Λυκαβηττού και να χαζεύεις την Αθήνα μέχρι το πρωί; Ολα αυτά έμοιαζαν τότε μακρινά. Τώρα πια, απλά θεωρούνται δευτερεύοντα. Και συνηθίζουμε.

Αυτή η συγκυρία άνοιξε πολλές πληγές πέρα από τις προφανείς. Συνηθίσαμε τις νεκρές πόλεις μας και κινηθήκαμε αμυντικά στο ξαναζωντάνεμά τους. Ακόμα και τα βλέμματα των εφήβων που έζησαν κλεισμένοι για δύο χρόνια άλλαξαν. Ο φόβος τους μεταμορφώθηκε σε επιθετικότητα. Οχι αυτή τη γνωστή επιθετικότητα που είχαμε όλοι σε αυτές τις ηλικίες. Την άλλη, εκείνη που μιμείται την ενήλικη. Μέσα στον φόβο της ενήλικης επιθετικότητας που βίωναν δύο χρόνια μέσα στα σπίτια τους, κάποια παιδιά τη φόρεσαν σαν ξεχειλωμένο ρούχο. Κάποια για να ταιριάξουν και άλλα για να αμυνθούν.

Μπορεί να μην είναι η μοναδική εξήγηση για την έξαρση της ανήλικης βίας, η συνήθεια, όμως, και τα συνεπακόλουθά της μπορούν να αποτελέσουν την αρχή μιας συζήτησης. Σε τι είμαστε επιρρεπείς; Γιατί συνηθίζουμε κάτι και όχι κάτι άλλο; Ποιος ο ρόλος του κράτους και της κοινωνίας; Της εκάστοτε εξουσίας;

Η συνήθεια έχει πάντοτε την ικανότητα να δημιουργεί την απαιτούμενη απόσταση που μας χωρίζει από αυτό που φοβόμαστε και να το κάνει να γίνεται όλο και μεγαλύτερο. Καταναλώνοντας κάποιες συνήθειες, αυτές μεταβολίζονται σε φόβο. Οσο όμως εναντιωνόμαστε στη συνήθεια, τόσο μικραίνει και η απόσταση, μαζί με τον φόβο. Ακούγεται δύσκολο, το ξέρω. Ομως αυτό που συνηθίζουμε είναι αυτό που γινόμαστε τελικά.