Ανταπόκριση από τη Θεσσαλονίκη
«Εξαιρετική καλλιτέχνις ήταν η Μαρία Κάλλας!». Καλά, δεν τη λες και καμιά καταπληκτική φράση αυτή. Προφανώς ήταν εξαιρετική καλλιτέχνις η Μαρία Κάλλας, η μεγαλύτερη σοπράνο του 20ού αιώνα βασικά ήταν, ανεπανάληπτη απ’ όλες τις απόψεις. Ωστόσο αυτό το «προφανώς» αρκεί και περισσεύει, όπως όλα έδειξαν, αν βγαίνει από το στόμα της Μόνικα Μπελούτσι. Η οποία καλέστηκε από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και παραβρέθηκε μετά δόξης και κόκκινων χαλιών στη φετινή 64η διοργάνωσή του.
Πρώτη στάση: Ολυμπος-Νάουσα. Το ιστορικό εστιατόριο της πόλης έκλεισε και ξανάνοιξε υπό νέα διεύθυνση, ενώ το μισό έχει γίνει ξενοδοχείο. Εκεί έμεινε η Ιταλίδα σταρ (γιατί είναι από τις κανονικές σταρ η Μπελούτσι, είτε θεωρείται καλή, είτε όχι και τόσο καλή ηθοποιός) και από εκεί έφτασε στο Ολύμπιον την Τετάρτη το βράδυ, για να τιμήσει τους δημιουργούς της ταινίας «Μαρία Κάλλας: επιστολές και αναμνήσεις» σε σκηνοθεσία των Τομ Βολφ και Γιάννη Δημολίτσα. Εκατοντάδες περίμεναν στωικά γύρω από το Ολύμπιον στην Αριστοτέλους για να τη δουν. Το καλύτερο σχόλιο το ακούσαμε από έναν νεαρό γύρω στα 20: «Εναλλακτικός, εναλλακτικός, αλλά έχω στηθεί κανονικά εδώ να δω τη Μόνικα!» και γελάσαμε όλοι πάρα πολύ. Ναι, όλοι εκεί ήταν. «Εμείς για μπίρες ήρθαμε στο Πράσινο Δωμάτιο – τι γίνεται ρε παιδιά;» είπε μία άλλη κοπέλα. Κι όμως, ήξεραν δεν ήξεραν, όλοι εκεί ήταν για τη… Μόνικα.
Εκθαμβωτική, δεν το συζητάμε. Η γοητεία και η ομορφιά της μένουν τα ακατάλυτα προσόντα της, αν και έχει εξελιχθεί και ως ηθοποιός του σινεμά. Για πρώτη φορά ωστόσο ανέβηκε στο θεατρικό σανίδι μετά από πρόταση του Τομ Βολφ, ώστε να ενσαρκώσει την Κάλλας μέσα από την επιλεγμένη αλληλογραφία της υπέρτατης ντίβας. Το θεατρικό έργο «Μαρία Κάλλας: επιστολές και αναμνήσεις» ταξίδεψε στον κόσμο (παρουσιάστηκε άλλωστε και στο Ηρώδειο τον Σεπτέμβριο του 2021) και η ταινία σε συνσκηνοθεσία του Βολφ με τον Γιάννη Δημολίτσα βασίστηκε σε αυτό το «ταξίδι». «Ηταν πολίτης του κόσμου, όπως κι εγώ. Ηταν μια γυναίκα καλλιτέχνιδα και ένα ερωτικό πλάσμα. Ερωτεύτηκε βαθιά και πάλεψε για την αγάπη της. Στο έργο πιο πολύ βλέπουμε τη Μαρία παρά την Κάλλας» μας είπε η Μ. Μπελούτσι. Βέβαια στην ταινία πιο πολύ βλέπουμε την Μπελούτσι παρά την Κάλλας και δεν μας έδωσε και κάτι νέο ως ταινία ούτε για την Κάλλας. Ούτε η ερμηνεία της Μπελούτσι ήταν κάτι το αξιομνημόνευτο (σε αντίθεση με το προηγούμενο φιλμ του Βολφ «Maria by Callas» του 2017, που πραγματικά έφερε στο φως στοιχεία για την Divina). Ωστόσο ισχύει: η Μόνικα είναι η Μπελούτσι και το υποστηρίζει με όλη της την παρουσία.
«Στην αρχή φοβήθηκα. Πρώτη φορά θα έπαιζα στο θέατρο. Ξεκίνησα ως μοντέλο, στα 25 μου έπαιξα στην πρώτη μου ταινία, στα 37 μου έκανα τη «Μαλένα» και έως τώρα είμαι μόνο κινηματογραφική ηθοποιός και ακόμα μαθαίνω – δεν θέλω να είμαι σκηνοθέτις ή κάτι άλλο. Ωστόσο στο θέατρο η επαφή με τον θεατή είναι διαφορετική: είναι άμεση. Και αυτό ήταν μια ανεπάληπτη εμπειρία για μένα. Εκεί κατάλαβα καλύτερα και την Κάλλας: γιατί δεν πήγαιναν στο θέατρο μόνο για να ακούσουν την Κάλλας. Πήγαιναν και για να δουν την Κάλλας. Αυτή την απίστευτη γυναίκα, με την αγνή καρδιά, που πέθανε από έρωτα και αυτό δείχνει πόσο ειλικρινής ήταν στον εαυτό της και στο συναίσθημά της, αλλά και πόσο πραγματική αγωνίστρια» είπε. Την επόμενη μέρα προβλήθηκε η ταινία «Μαλένα» του Τορνατόρε και η ίδια έλαβε τιμητικό «Χρυσό Αλέξανδρο» για την προσφορά της στο σινεμά: «Η Κάλλας και η Μαλένα έχουν ένα κοινό: ήταν και οι δύο γυναίκες που έπρεπε να παλέψουν μέσα σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο» είπε. «Ωστόσο αν αγαπάς, αν αγαπάς αυτό που κάνεις με πάθος ή τον σύντροφό σου ή τις ιδέες σου, ό,τι κι αν αγαπάς, αρκεί να αγαπάς πραγματικά και τότε, μόνο τότε, μπορείς ν’ αγωνιστείς για όλα αυτά δίχως να κουραστείς, με κάθε κόστος» κατέληξε.
Κι όμως, το ακούσαμε κι αυτό…
Κατά τη διάρκεια της ειδικής συνέντευξης Τύπου που έγινε, το βήμα για τις αρχικές ερωτήσεις δίπλα στη Μόνικα Μπελούτσι είχε ο συνεργάτης του ΦΚΘ, δημοσιογράφος και κριτικός σινεμά, Γιώργος Κρασσακόπουλος. Αφού λοιπόν της έκανε τις καθιερωμένες ερωτήσεις (αν ταυτίστηκε και πού με την Κάλλας, πώς ισορροπεί ανάμεσα στην προσωπική και επαγγελματική της ζωή, πώς ήταν που έπαιξε στο θέατρο κ.λπ.), κάποια στιγμή τη ρώτησε και πώς νιώθει με τον χρόνο που περνάει. Πραγματικά, κρίνοντας την ερώτηση και όχι τον δημοσιογράφο, θα θέλαμε να φτάσουμε στο σημείο να μην ξανακούσουμε παρόμοιες σεξιστικές ερωτήσεις: το 2023 να ρωτάει ένας άντρας μια όμορφη γυναίκα πώς νιώθει με τον χρόνο που περνάει. Ισως και να το καταφέρουμε, αλλά έως τότε το ίδιο θα μας ενοχλεί. Η κ. Μπελούτσι έδωσε πάντως μια γενική απάντηση («είναι μάταιο να παλεύεις ενάντια στον χρόνο, είναι απολύτως βέβαιο πως θα χάσεις. Θα έπρεπε να αισθανόμαστε τυχεροί που μεγαλώνουμε, ιδίως αν μας περιβάλλουν άνθρωποι που μας αγαπούν και τους αγαπάμε. […] Τα δεδομένα σήμερα δεν έχουν μεγάλη σχέση με το παρελθόν, όταν οι δουλειές σου στέρευαν μόνο και μόνο επειδή έφτανες σε κάποια ηλικία»), δίχως να γνωρίζουμε αν ενοχλήθηκε από αυτή την -για πόσο θα την ακούμε ακόμα, κάπου έλεος όμως- ερώτηση.
