Eίναι το μεγαλύτερο ανεξάρτητο κινηματογραφικό φεστιβάλ στις ΗΠΑ και, συνδεδεμένο με την προσωπικότητα και τη διορατικότητα του Ρόμπερτ Ρέντφορντ και των στενών συνεργατών του, ένα από τα μακροβιότερα, καθώς ξεκίνησε το 1978 ακριβώς για να στηρίξει το ανεξάρτητο σινεμά ήδη από τότε. Το Sundance Festival διοργανώνεται κάθε χρόνο στη Γιούτα και πρόκειται να διεξαχθεί πάλι σε λίγες εβδομάδες, από 18 έως 29 Ιανουαρίου. Το ιδιαίτερο αυτή τη χρονιά είναι πως στο επίσημο πρόγραμμά του συμπεριλαμβάνονται και οι ταινίες δύο Ελληνίδων σκηνοθετριών: πρόκειται για τη μικρού μήκους ταινία «Phoebe» («Φοίβη») της Βαγγελιώς Σουμέλη και το ντοκιμαντέρ «The Battle for Laikipia» της Δάφνης Ματζιαράκη (σε συν-σκηνοθεσία Πίτερ Μουρίμι).
Η Βαγγελιώ Σουμέλη είναι μια νέα γυναίκα, με σπουδές πάνω στη Διοίκηση Επιχειρήσεων και στις «Βιομηχανικές Σχέσεις» (Industrial Relations) στο Λονδίνο. Εργάστηκε ως κοινωνιολόγος/ερευνήτρια, με εξειδίκευση στην ισότητα ευκαιριών μεταξύ γυναικών και αντρών στην εργασία από το 1996 μέχρι το 2016. Κατά την ίδια περίοδο, διετέλεσε ανταποκρίτρια του Ευρωπαϊκού Ιδρύματος για τη Βελτίωση των Συνθηκών Διαβίωσης και Εργασίας (EUROFOUND) για Ελλάδα και Κύπρο και συνεργάστηκε με πολλούς φορείς στην Ελλάδα και το εξωτερικό: ΚΕΘΙ, ΕΚΚΕ, Πανεπιστήμιο του Αμστερνταμ, Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών της Νορβηγίας κ.ά. Από το 1995, δραστηριοποιείται ενεργά σε διάφορες κινηματικές οργανώσεις υπεράσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εργάζεται εθελοντικά με ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Το 2016 αποφάσισε να παραιτηθεί από τη θέση της ανταποκρίτριας του EUROFOUND για να ασχοληθεί αποκλειστικά με τον κινηματογράφο, ως σκηνοθέτρια. Είναι αυτοδίδακτη στην 7η Τέχνη και οι ιστορίες με τις οποίες καταπιάνεται προέρχονται είτε από τις μελέτες και τις έρευνές της, είτε από πρόσωπα που έχει συναντήσει η ίδια, κυρίως γυναίκες, που υπάρχουν σε αυτό που ονομάζουμε «περιθώριο της κοινωνίας». Η πρώτη της ταινία μικρού μήκους, «Η τομή», επιλέχθηκε από το πρόγραμμα Filmazpit να συμπεριληφθεί σε μιια συλλογή ταινιών μικρού και μεγάλου μήκους με στόχο την προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με προβολές σε όλη την Ισπανία. Η δεύτερη ταινία της, «Tropical Dreams», επίσης μικρού μήκους, προβλήθηκε στο 41ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας 2018 και απέσπασε το χρηματικό βραβείο ΚΙΝΗΤΡΟ από το ΕΚΚ. Στο 9ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Κύπρου-2019 απέσπασε τρία βραβεία: 2ης καλύτερης ταινίας, καλύτερης φωτογραφίας και καλύτερης ερμηνείας (Αλεξάνδρα Χασάνι). Στο ίδιο φεστιβάλ, βραβεύτηκε και η τρίτη της ταινία «Δεν θέλω να ξεχάσω τίποτα» και τώρα, η τέταρτη μικρού μήκους πάει στο Sundance: στη «Φοίβη», η Βαγγελιώ (που υπογράφει και το σενάριο) παρουσιάζει μία μέρα από τη ζωή μιας 26χρονης μητέρας, η οποία ταξιδεύει με τον 7χρονο γιο της στις φυλακές όπου κρατείται ο πατέρας του παιδιού. Τον ρόλο της Φοίβης ερμηνεύει η Αθηνά Παύλου-Μπενάζη. Παίζουν οι Νικόλας Δροσόπουλος, Ορέστης Ραΐσης. Παραγωγή: ΑΚRAN. Παραγωγοί: Ρομάννα Λόμπατς, Πολ Τυπάλδος, Janine Teerling.
Το «The Battle for Laikipia» της Δάφνης Ματζιαράκη είναι ένα ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους και θα προβληθεί στο πλαίσιο του προγράμματος World Cinema Documentary Competition του Sundance (πάμε για βραβείο μήπως;). Η Λαικιπία βρίσκεται στην Κένυα και έχει γίνει γνωστή καθώς αρκετοί λευκοί που δεν έχουν τίποτε καλύτερο να κάνουν πάνε εκεί για σαφάρι. Στην ταινία, η κάμερα στρέφεται στις έντονες σχέσεις μεταξύ αυτόχθονων κτηνοτρόφων και λευκών γαιοκτημόνων, ενώ και οι δύο βιώνουν τα αποτελέσματα της κλιματικής αλλαγής. Η Δάφνη δεν είναι καινούργια στον χώρο: εκτός από σκηνοθέτρια είναι συγγραφέας και παραγωγός ήδη. Ως απόφοιτος του Τμήματος Δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ, η διατριβή της «4.1 Miles» (μαζί με τον Κυριάκο Παπαδόπουλο) όχι μόνο έλαβε αναγνώριση από τους κριτικούς, αλλά και ως ταινία ήταν υποψήφια για Οσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ (μικρού μήκους) στα 89α Οσκαρ (2017). Για την ταινία, η Δάφνη πέρασε τρεις εβδομάδες το 2016 πάνω στο σκάφος του Λιμενικού στη Λέσβο με κυβερνήτη τον Κυριάκο Παπαδόπουλο, όπου και κατέγραψε τις τότε προσπάθειες των ελληνικών αρχών να διαδώσουν μετανάστες… Καμία σχέση με το σήμερα δηλαδή (εκτός κι αν το ναυάγιο της Πύλου έγινε από μόνο του).
Και οι δύο ταινίες έγιναν με την υποστήριξη του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, το οποίο έβγαλε σχετική ανακοίνωση, τονίζοντας πως «και οι δύο ταινίες ξεκίνησαν τη διαδικασία ανάπτυξης και παραγωγής τους στο πρόσφορο έδαφος που δημιούργησε το Ειδικό Πρόγραμμα Covid-19 του Υπουργείου Πολιτισμού, το οποίο υλοποιήθηκε από το ΕΚΚ δίνοντας μια ανάσα δημιουργίας στην κοινότητα των Ελληνίδων και Ελλήνων κινηματογραφιστών κατά τη δύσκολη περίοδο της πανδημίας».
-320x213.jpg)
