Πεθύμησα θάλασσα το ηλιόλουστο πρωινό του Σαββάτου. Το 550 Κηφισιά – Φάληρο θα περνούσε σε 12 λεπτά. Βαρέθηκα την αναμονή. Πήρα μετρό. Κατέβηκα τέρμα: Πειραιά – Δημοτικό Θέατρο – πλατεία Κοραή. Κατηφόρισα τη Βασ. Γεωργίου Α’ (απόρησα που όλοι οι βασιλιάδες της έκπτωτης, με δημοψήφισμα, δυναστείας έχουν… αφιερωμένες λεωφόρους· σοκάκια, ουδείς!). Εστριψα δεξιά τη Γρηγόρη Λαμπράκη.
Εφτασα στο Πασαλιμάνι (που τώρα το λένε λιμάνι της Ζέας, γιατί εκεί, λέει, στην αρχαιότητα γίνονταν φορτοεκφορτώσεις του δημητριακού ζέα· δίκοκκο σιτάρι που το καλλιεργούσαν οι… πρόγονοι πριν από… 12.000 χρόνια· τι μαθαίνει κανείς!). Λιακάδα, με ελάχιστο αεράκι. Αραξα σε παγκάκι της παραλίας χαζεύοντας την Καστέλλα και τα πλεούμενα ή τα πλεούμενα και την Καστέλλα. Πίσω μου το Ναυτοδικείο (όπου κρατήθηκα, τέτοια εποχή, Χριστούγεννα του 1967 στο μεταγωγών από Αβέρωφ για Αίγινα).
Συνέχισα, ακάθεκτος, όλη την περίμετρο της Πειραϊκής–Φρεαττύδας, με τη θάλασσα να στραφταλίζει· από τις ωραιότερες διαδρομές στον κόσμο μέσα από ζωντανά ενθυμήματα από τα Μακρά Τείχη του Θεμιστοκλή και μνήμες ρεμπέτηδων στα Βράχια της Πειραϊκής. Μπροστά στο νοσοκομείο Μεταξά στάθηκα δυο λεπτά στη μνήμη του αξέχαστου –11 χρόνια απουσία!– φίλου Αλέκου Ζούκα, που μόλις κυκλοφόρησε η Εστία το κύκνειο μυθιστόρημά του: «Το κρώξιμο του γκιώνη»· ιχνηλάτηση βημάτων και συναισθημάτων της μακράς σιωπής και του φόβου που ακολούθησαν τον Εμφύλιο.
Μετά τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων στροφή αριστερά τον ανήφορο και λεωφόρος Μαρίας (Μαριγώς) Χατζηκυριακού και Χατζηκυριάκειο… Μπαγιαντέρας: αποβραδίς ξεκίνησε μ’ έναν παλιό του φίλο για το Χατζηκυριάκειο και για τον Αγιο Νείλο… Στον κατήφορο, αριστερά, ένα… Υπερωκεάνιον (ταβέρνα, την είχα ακουστά, με καλή φήμη· λέω να την επισκεφτώ κάποια στιγμή) σε βγάζει ακριβώς στο μεγάλο λιμάνι.
Πειραιώτικος περίπατος κάπου τριών ωρών, εντελώς απρόσμενος, μόνο και μόνο επειδή βαρέθηκα να περιμένω στη στάση το λεωφορείο. Πώς το είπε ο Κορτάσαρ; Οι συμπτώσεις, είναι ραντεβού; Κάπως έτσι…
-320x213.jpg)
