«Το ένοχο μυστικό της γειτονιάς»

Γιατί ενόχλησε τόσο το έργο της Γεωργίας Λαλέ και οδηγήθηκε σε αποκαθήλωση από το Ελληνικό Προξενείο; Δεν ήταν η ίδια η χρήση του εθνικού συμβόλου, αλλά το γεγονός ότι η γαλανόλευκη έγινε ροζ. Η σημειολογία των χρωμάτων ενόχλησε πάνω από όλα.

Ουδείς φρονεί ότι ευτελίζεται το εθνικό σύμβολο όταν η σημαία γίνεται μαγιό και σκεπάζει τα αχαμνά ενός λουόμενου, ούτε όταν φωτοσοπάρεται και κοσμεί ως έργο τάχα μου τέχνης το υπουργείο Εξωτερικών, εικονίζοντας στη θέση των μπλε λωρίδων ακρογιαλιές – δειλινά.

Το ροζ είναι που ενοχλεί και η εμπεδωμένη σημειολογία του, το γλυκούλι, «κοριτσίστικο» ροζ των έμφυλων στερεοτύπων, το ροζ ως συμβολικό συνώνυμο της «γυναικείας ευαισθησίας», της ευθραυστότητας, της θηλυκότητας. Γίνεται το εθνικό σύμβολο να φέρει χρώμα με τέτοιες συνδηλώσεις; Ωραία τα ροζ και κόκκινα τριαντάφυλλα στις 8 Μαρτίου, ο επετειακός σεβασμός στα γυναικεία δικαιώματα και η βερμπαλιστική συνομολόγηση της ανάγκης να γκρεμιστούν τα στερεότυπα που τρέφουν την ανισότητα, αλλά μπορεί η σημαία του έθνους, έστω και ως καλλιτεχνική δήλωση, να είναι ροζ; Γίνεται το εθνικό σύμβολο από τη βαρύτητα του μπλε να περιπέσει στην ελαφρότητα του ροζ;

Σύμβολα και στερεότυπα είναι σφιχταγκαλιασμένα. Το ένα τρέφεται από το άλλο. Το ένα υπάρχει εξαιτίας του άλλου. Για να λειτουργήσει κάτι ως σύμβολο πρέπει να εδράζεται σε καθομολογημένες άρρητες παραδοχές, συμπυκνώσεις στο συλλογικό ασυνείδητο και στο φαντασιακό.

Στην περίπτωση του λογοκριθέντος καλλιτεχνικού έργου «Το ένοχο μυστικό της γειτονιάς», τα έμφυλα στερεότυπα συναντήθηκαν με τα εθνικά. Η επιτυχία του έργου έγκειται στο ότι στραπατσάρει το τρίπτυχο «Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια» με μια χειρονομία.

Ας ρωτήσουμε, τι βλέπει στη ροζ-κόκκινη σημαία της Λαλέ, τη 12χρονη που εκβιάστηκε σε πορνεία από έναν καθώς πρέπει πατριώτη, που το δίχως άλλο συγκαταλέγεται σε αυτούς που ομνύουν στα εθνικά σύμβολα, και βιάστηκε κατ’ επανάληψη από μπόλικους τέτοιους υποκριτικούς ταγούς του ιερών και των οσίων του Εθνους. Ας ρωτήσουμε τις οικογένειες που έχασαν τις δικές τους γυναίκες από το χέρι τού νυν ή πρώην συντρόφου τους ή αυτές που κάθε νύχτα πέφτουν να κοιμηθούν στα ίδια σεντόνια με τον κακοποιητή τους, αυτές που όταν απευθύνονται για προστασία στα αρρενωπά όργανα της τάξης χλευάζονται κυνικά.

Ούτε τα εθνικά σύμβολα μπορούν να γίνονται χαλί που σκεπάζει μια κοινωνική παθογένεια ούτε η Τέχνη να είναι διακοσμητική και ανώδυνη.

*Καλλιτέχνιδα, ακτιβίστρια