Η πλάνη της στατιστικής και η αλχημεία της λογιστικής είναι βασικά «εργαλεία» ώστε να πετύχει η ταξική πολιτική: να καθυποταχθούν δηλαδή βιοπολιτικά οι μικρομεσαίες μάζες.
Τι εννοώ: έχει παρασυρθεί η κοινωνία και συζητάει για τα τεκμήρια και τα όρια επιβίωσης στα μικρά και μεσαία εισοδήματα, όπου εκεί αθροίζεται ο μεγάλος όγκος της φοροδιαφυγής.
Αλλά στην οικονομία έχουμε τα απόλυτα και τα σχετικά μεγέθη. Τα απόλυτα μεγέθη, λοιπόν, πρέπει να μην γίνονται αντιληπτά.
Δηλαδή δεν πρέπει να ασχολείται το πόπολο στο Internet με το πώς φοροδιαφεύγει το μεγάλο κεφάλαιο (με την εταιρική του ιδιότητα και τις λογιστικές αλχημείες) και με το πώς επιβιώνουν μερικοί όμιλοι σε κλάδους με ολιγοπώλια, ενώ εμφανίζουν ποσά εκατομμυρίων στις ζημίες.
Η νεοελληνική καπιταλιστική πραγματικότητα του ιδιότυπου νεοφιλελεύθερου κρατισμού αθροίζει σκοπίμως ανομοιογενή μεγέθη (όσον αφορά τις πηγές προέλευσης για κρυμμένο χρήμα και αφανή κέρδη)
Ολο αυτό είναι συστημικό αυτόματο και ιστορικό κεκτημένο του νεοφιλελευθερισμού αφού πρώτα «εξισώνεται» σκόπιμα το μικρό με το μεγάλο κεφάλαιο.
Εξισώνεται δηλαδή ο ελεύθερος επαγγελματίας της βιοπάλης με τον μεγαλο-οφειλέτη του Δημοσίου (που ανοίγει τη μια εταιρεία πίσω από την άλλη αφήνοντας χρέη, ενώ υπεξαιρεί κέρδος και ιδρώτα άλλων).
Κάθε κυβέρνηση, που θέλει να πατάξει τη φοροδιαφυγή, στοχοποιεί πάντα τους εύκολους να ομογενοποιηθούν ως απόλυτο μέγεθος μικρομεσαίους της αγοράς, γιατί πολύ απλά δεν μπορεί και δεν θέλει να κυνηγήσει τα πολύ περισσότερα διαφυγόντα δημόσια έσοδα από τις λογιστικές πρακτικές κάποιων μεγάλων ομίλων, που ξέρουν καλά να εξαφανίζουν φορολογητέα ύλη με τις τριγωνικές και ενδοομιλικές συναλλαγές…
-320x213.jpg)
