Dolly Parton
Rockstar
Butterfly Records
★★☆☆☆
Το νέο άλμπουμ της θρυλικής Dolly Parton (γεννηθείσα το 1946 παρακαλώ!) είναι το 49ο της καριέρας της και είναι ροκ! Το αστέρι της κάντρι γίνεται για έναν δίσκο… Rockstar και παίζει ροκ σε τριάντα τραγούδια με παλιότερα κομμάτια, που τα διασκευάζει, στη συντριπτική τους πλειονότητα, με τους αρχικούς συντελεστές τους. Κάποια από τα τραγούδια έχουν βγει ως singles εδώ και πολλούς μήνες, ακόμα και από πέρσι, απλώς τώρα συγκεντρώθηκαν σε ένα άλμπουμ.
Δείτε μερικά μόνο από τα κομμάτια: τo «Every Breath You Take» με τον Sting, το «Long As I Can See The Light» με τον John Fogerty, το «Baby, I Love Your Way» με τον Peter Frampton, το «I Hate Myself For Loving You» με την Joan Jett, το «Wrecking Ball» με τη Miley Cyrus, το «(I Can’t Get No) Satisfaction» με P!nk και Brandi Carlile, το «Heart of Glass» με την Debbie Harry, το «Don’t Let The Sun Go Down on Me» με τον Elton John, το «Tried To Rock and Roll Me» με τη Melissa Etheridge, το «Stairway To Heaven» με Lizzo και Sasha Flute, το «My Blue Tears» με τον Simon Le Bon, το «What’s Up?» με τη Linda Perry, το «You’re No Good» με Emmylou Harris και Cheryl Crow, το «I Dreamed About Elvis» με τον Ronnie McDowell, το «Let It Be» με τους Paul McCartney και Ringo Starr! Το άλμπουμ δεν χωράει σοβαρή κριτική, το καταλαβαίνετε νομίζω.
Η Dolly Parton έκανε το κέφι της και εμείς περνάμε καλά ακούγοντάς την. Μέχρι εκεί, τίποτε περισσότερο.
—
Andreas Polyzogopoulos
Petrichor
ΠΚmusic
★★★★☆
Εννέα πρωτότυπες τζαζ συνθέσεις περιλαμβάνει το πέμπτο άλμπουμ του τρομπετίστα και συνθέτη Ανδρέα Πολυζωγόπουλου (τρομπέτα, φλούγκελχορν, εφέ), στο οποίο συμπράττει με τον Πέτρο Κλαμπάνη (κοντραμπάσο) και τον Wajdi Riahi (πιάνο). Μια εξαιρετική δουλειά με ήχο ζεστό, βελούδινα ονειρικό, αέρινο θα έλεγε κανείς, και μια σταθερή, δυναμική, σφιχτή ρυθμική αίσθηση παρά τη σκόπιμη απουσία κρουστών. Harmoniser, delay, λούπες, σορντίνα είναι κάποιοι από τους ήχους-εργαλεία που συνετέλεσαν στη δημιουργία ενός άλμπουμ βαθιά στοχαστικού και πνευματικού. Αν και δυσκολεύτηκα να ξεχωρίσω κάποια κομμάτια περισσότερο από τ’ άλλα, ως «πρώτα μεταξύ ίσων» θα επέλεγα το folk-oriented «Kountouri», το «The Coldest Summer», για «τους πρόσφυγες που πεθαίνουν στο Αιγαίο κάθε καλοκαίρι», το funky «First Time in Times Square», το «Kaiafas» και το ομότιτλο, μια σύνθεση με απαράμιλλα εκφραστικά, ατμοσφαιρικά, λυρικά ηχοτοπία.
—
Sediment Bruise
Heterentropy
★★★☆☆
Επιβλητική επιστροφή για μία από τις πιο αγαπημένες ελληνικές μπάντες. Οι Sediment Bruise μάς προσφέρουν ένα συναισθηματικά φορτισμένο EP. Δεν είναι και λίγα αυτά που περάσαμε από το 2019 και έπειτα, με τους Θεσσαλονικείς να δηλώνουν ξανά ένα δυναμικό «παρών» στα μουσικά πράγματα της χώρας με το indie-post και πάντα σκεπτόμενο ύφος τους. Αν μη τι άλλο είναι συγκινητικό και όχι τόσο σύνηθες στη χώρα μας τέτοιες μπάντες να αντέχουν στον χρόνο και στις όποιες δύσκολες συγκυρίες εμφανίζονται μπροστά τους.
—
Tuber
Joyful Science
★★★☆☆
Και να που οι Σερραίοι επιστρέφουν με τον τρίτο δίσκο τους έπειτα από μεγάλο διάστημα. Οι Tuber είναι ειδική περίπτωση, πάντα instrumental και πάντα με ιδέες, έχουν χτίσει το κοινό τους εδώ και χρόνια. Στη νέα τους δουλειά η χαρακτηριστική πρόσμιξη των ηλεκτρονικών στοιχείων με τον rock ήχο παραμένει παρούσα, όμως η μπάντα εξελίσσει τον ήχο της, εναγκαλίζεται μια πιο pop ατμόσφαιρα, χωρίς πάντως να χάνουν τα groovy στοιχεία οι συνθέσεις τους. Από τα πέντε τραγούδια ξεχωρίζουμε το «Chain of Signs».
