Απλά πέθαναν, δεν σκοτώθηκαν!

Μια είδηση, που πραγματικά συνταράζει τις τελευταίες μέρες, είναι πως περίπου 2.500 παιδιά, μέχρι τώρα, βρήκαν τον θάνατο στη Γάζα από τους ανελέητους βομβαρδισμούς των Ισραηλινών. Και ενώ η συγκεκριμένη είδηση δεν έχει αμφισβητηθεί ή διαψευστεί από κανέναν, παρακολουθούμε τη διεθνή κοινότητα της «πολιτισμένης» Δύσης η οποία παρακολουθεί σχεδόν ατάραχη και περί άλλα τυρβάζει, σαν να επρόκειτο για ένα συνηθισμένο και μικρής σημασίας γεγονός.

Και τι έγινε, δηλαδή, που πέθαναν τόσα παιδιά, σαν ο θάνατός τους να προήλθε από μια ανεξήγητη και υπερφυσική αιτία, που προέκυψε ξαφνικά και αναπάντεχα; Λυπούμεθα μεν, αλλά εφόσον τα παιδιά αυτά απλά πέθαναν και δεν σκοτώθηκαν, γιατί να ψάχνουμε για ενόχους; Ενώ αν σκοτωνόταν έστω και ένα μόνο παιδάκι, από την επίθεση φανατικών τζιχαντιστών στην Ευρώπη, τώρα θα ήμασταν στα κάγκελα, αναθεματίζοντας τους στυγνούς και βάρβαρους δολοφόνους, ζητώντας άμεσα αντίποινα. Μόνο κάτι ψελλίσματα του στιλ «…να υπάρξει το μικρότερο ανθρωπιστικό κόστος…» ακούστηκαν. Ευαισθησία a la carte δηλαδή και υποκρισία στο μέγιστο.

Ομως τώρα έχουμε πολύ πιο σοβαρά πράγματα να ασχοληθούμε από τη δολοφονία των παιδιών. Οπως το να στηρίξουμε μόνο το Ισραήλ (που αναμφίβολα δέχτηκε μια τρομοκρατική επίθεση, με αθώα, επίσης, θύματα). Αλλά για όλα τα υπόλοιπα, υπερπολλαπλάσια θύματα της άλλης πλευράς, κουβέντα. Ετσι άρχισαν συνεχόμενες επισκέψεις στο Τελ Αβίβ από όλους τους Δυτικούς ηγέτες (Μπάιντεν, Μακρόν, Σολτς, Σούνακ κ.λπ.) για να δηλώσουν την αμέριστη συμπαράστασή τους στον πρωθυπουργό Νετανιάχου. Γιατί βεβαίως υπάρχουν τεράστια γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα και πρέπει να στηρίξουμε τους «συμμάχους» μας με κάθε τρόπο. Δεν σηκώνουν συναισθηματισμοί εδώ πέρα, γιατί τα λεφτά είναι πολλά. Και με αυτά δεν παίζουμε.

Και μαζί με όλους τους άλλους και ο δικός μας, ο Μητσοτάκης, ακολούθησε σαν πιστό σκυλάκι τα μεγάλα αφεντικά με δουλική αφοσίωση, Και για να μην υπάρξει και καμιά αμφιβολία, ντύνουμε και το κτίριο της Βουλής με τα χρώματα της σημαίας του Ισραήλ. Μόνο του Ισραήλ, όμως. Και τα 2.500 νεκρά παιδιά τι εθνικότητας ήταν άραγε; Δεν υπάρχει γι’ αυτά καμιά σημαία; Παιδιά ενός κατώτερου θεού δηλαδή, χωρίς ταυτότητα και χωρίς εθνικότητα. Από ό,τι φαίνεται, έκαναν ένα μεγάλο λάθος όταν γεννήθηκαν. Γεννήθηκαν στη «λάθος» χώρα. Και τώρα πρέπει να το πληρώσουν.

Τα καλά παιδιά του Ισραήλ βρήκαν μια πατρίδα για να ζήσουν, μετά την τραγωδία του Ολοκαυτώματος. Και σε αυτό συνέβαλε τα μέγιστα η διεθνής κοινότητα. Αραγε τα παιδιά των Παλαιστινίων δεν έχουν το ίδιο δικαίωμα; Να βρουν δηλαδή και αυτά έναν δικό τους τόπο, κάτι που διεκδικούν εδώ και πάνω από 70 χρόνια; Αλλά είπαμε, γεννήθηκαν στη «λάθος» χώρα.

Αρνούμαι πεισματικά να μπω στη λογική των καλών παιδιών που γεννήθηκαν στη «σωστή» χώρα και των κακών παιδιών που γεννήθηκαν στη «λάθος». Είμαι με όλα τα παιδιά, και των Παλαιστινίων και των Ισραηλινών και όλων των υπολοίπων. Και με όλους τους απλούς ανθρώπους φυσικά, που κατά βάθος δεν θέλουν τίποτε άλλο από μια ήρεμη και ποιοτική ζωή, με δικαιώματα και ελευθερίες, για να χαρούν, όσο γίνεται, αυτό το σύντομο χρονικά αλλά πολύτιμο δώρο που τους χάρισε η φύση.

Ομως, απ’ ό,τι φαίνεται, τα τελευταία χρόνια, από πάμπολλα γεγονότα που έχουν συμβεί, έχει αρχίσει ένα μεγάλο πισωγύρισμα σε όλες τις ανθρώπινες κοινωνίες, που μας γυρίζει πολλά χρόνια πίσω.

Τα αρχέγονα, βιολογικά ένστικτα που έτσι κι αλλιώς εμπεριέχονται στη φύση μας τείνουν να κυριαρχήσουν, κατά κράτος, μιας άλλης μοναδικής ιδιότητάς μας, που επίσης είναι στη φύση μας και αναπτύχθηκε στην εξελικτική μας πορεία. Της πνευματικότητας. Που εμπεριέχει τη διανόηση και τη δυνατότητα για αναλυτική, κριτική και λογική σκέψη. Και που μέσα από όλα αυτά εμπεδώθηκε στο ανθρώπινο είδος και η έννοια του συνειδητού αλτρουισμού. Εν αντιθέσει με τα αρχέγονα βιολογικά ένστικτα, της βασικής και ζωώδους υπόστασής μας, όπου κυριαρχούν ο άκρατος εγωισμός, η ανταγωνιστικότητα και η διάθεση επικυριαρχίας με φυσικό παρεπόμενο τη βία, που έρχεται για να επιβάλει όλα τα προηγούμενα.

Ο σύγχρονος καπιταλισμός (με τη θεοποίηση του χρήματος) και η παγκοσμιοποίηση τείνουν να τα διογκώσουν όλα αυτά και σε συνδυασμό με την, όλο και περισσότερο, απαξίωση και συρρίκνωση της παιδείας δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα. Ενα μείγμα που εκτός από τη διαφθορά των ηγεμόνων, έχει οδηγήσει σταδιακά και στην αλλοτρίωση όλης της κοινωνίας, που αρέσκεται πλέον άκριτα να επιβραβεύει και να αναπαράγει συνεχώς τους ίδιους και τους ίδιους ηγεμόνες. Ενας φαύλος κύκλος, δηλαδή, χωρίς τέλος.

Δεν φαίνεται, δυστυχώς, να υπάρχει κάποια ελπίδα για κάτι καλύτερο. Και οι στίχοι από το εμβληματικό τραγούδι «Imagine» του John Lennon που γράφτηκε πριν από 50 χρόνια -«Imagine all the people sharing all the world… Imagine all the people living life in peace»- θα παραμείνουν στη σφαίρα της ουτοπίας και της φαντασίας, ταυτόχρονα.

Γι’ αυτό προσδεθείτε, καθώς τα χειρότερα έπονται…

Αγιος Νικόλαος
Κρήτη