1. Πολλοί, οι περισσότεροι, όταν τους λένε «αναλλοίωτος είσαι» (σε ιδέες, συμπεριφορά, όψη κ.λπ.) καμαρώνουν. Νιώθουν περίφημα. Ποιος χρόνος και μεταμορφώσεις. Προσωπικά ανησυχώ.
2. To να ζητάς το αμόλυντο και το απόλυτο από τους άλλους, όταν εσύ είσαι ώς τον λαιμό στις παραχωρήσεις και στους συμβιβασμούς, είναι μια βολική μέθοδος για το αδιατάρακτο της αυτοεικόνας σου.
3. Από καταβολής κόσμου, οι εκτός εαυτού έχουν προβάδισμα στην πυρετώδη αποδοχή αυτών που έχουν προαποφασίσει, ενώ οι εντός εαυτού (δηλαδή αυτοί που νηφάλια ελέγχουν και διασταυρώνουν και συγκρίνουν) διατυπώνουν τις απόψεις τους με καθαρότητα (υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς) όταν βγουν συγκεκριμένα πορίσματα. Στο μεταξύ, οι εκτός εαυτού, επειδή δεν έχουν ποτέ χρόνο να σκεφτούν αλλά μόνο να δικαιωθούν, έχουν περάσει πλέον σε έτερη εκστασιασμένη απόφαση.
4. Τα καλύτερα είναι μπροστά μας. Στο χέρι μας είναι. Και στη σκέψη αυτών που μας αγαπούν και μας φροντίζουν.
5. Μην υποτιμάτε ποτέ την πρώτη εντύπωση που σχηματίζετε για έναν άνθρωπο ή μια κατάσταση. Είναι καθοριστική και δουλεύει ερήμην μας. Συχνά αυτή κάνει τον κρίσιμο ισολογισμό.
6. Καιρό θέλω να το πω: στα αστικά κέντρα δεν μου άρεσαν ποτέ τα κουτούκια και τα ταβερνάκια. Με παρέσυραν πάντα εκεί. Ημουν και είμαι των εστιατορίων. Οχι κατ’ ανάγκη των ακριβών. Δυστυχώς έχουν μείνει πλέον ελάχιστα που να τα αντέχει το βαλάντιό μου και να μη σερβίρουν φρου φρου κι αρώματα.
7. H τρυφερότητα είναι ένα μυστικό ακατάλυτης δύναμης. Τόσο ως σχέδιο όσο και ως εφαρμογή. Γι’ αυτό τόσο λίγοι το γνωρίζουν κι ακόμη λιγότεροι το υλοποιούν. Προφανώς οι περισσότεροι προτιμούν να είναι αδύναμοι, ανέγγιχτοι, απόμακροι.
8. Το να επιλέγεις τον Τσέχοφ (από τον Ντοστογιέφσκι), τον Καμί (από τον Σαρτρ), τον Βιζυηνό (από τον Παπαδιαμάντη), δεν καταγράφει μόνο μια αναγνωστική κλίση.
