Μόλις κυκλοφόρησε έναν ακόμη εξαιρετικό δίσκο, γεμάτο όμορφες και πολυσύνθετες μελωδίες περιγράφοντας το δικό του ταξίδι στην αστική δυστοπία της πρωτεύουσας.
Ο Moa Bones (aka Δημήτρης Αρώνης) είναι μια ξεχωριστή περίπτωση καλλιτέχνη, «εμφανίζεται» στο προσκήνιο όταν έχει κάτι να πει με τη μουσική και τους στίχους του και το κάνει με ειλικρίνεια και ευρηματικότητα.
Αυτό το Σάββατο, 18 Νοεμβρίου, παρουσιάζει ζωντανά στο Arch Live Stage για πρώτη φορά το “Gimme A Hand” (διαβάστε ΕΔΩ την κριτική της efsyn city) και απαντά στις ερωτήσεις μας με φρεσκάδα και μπόλικες δόσεις χιούμορ.
Επιστροφή με έναν εξαιρετικό νέο δίσκο και μάλλον την πιο περιπετειώδη δουλειά σου. Ήταν σχέδιο η πολυσυλλεκτικότητα ή έτσι τα έφερε η έμπνευση;
Θα ήθελα αρχικά να σ’ ευχαριστήσω πολύ για τη φιλοξενία. Σχέδιο δε μπορώ να πω ότι υπήρχε αλλά σίγουρα υπήρχε η προδιάθεση να κάνω ό,τι με ευχαριστούσε χωρίς αισθητικά κουτάκια. Μ’ αυτή την επιθυμία ως αφετηρία, διαισθανόμουν οτι αυτό το άλμπουμ θα ναι διαφορετικό. Μια περιπέτεια, μια διέξοδος απ’ την προσωπική μου καταπίεση που σα διαδικασία κι αποτέλεσμα να μπορεί να παρασύρει εμένα ως δημιουργό και τον ακροατή ακολούθως σε μια συναισθηματική δίνη.
Πώς είναι η εμπειρία να συνεργάζεσαι με πλειάδα καλών μουσικών; Υπάρχουν συμμετοχές στον δίσκο από ανθρώπους που προέρχονται από ποικίλα μουσικά είδη. Υπήρξε αλληλεπίδραση και συνδιαμόρφωση ιδεών και συνθέσεων;
Η εμπειρία πραγματικά υπέροχη! Στο συνθετικό κομμάτι οι αποφάσεις ήταν δικές μου μεν αλλά διαμορφώθηκαν και μέσα απ’ αυτά που έπαιξαν οι φίλοι μουσικοί. Με τη Νεφέλη πχ στάξαμε ιδρώτα σε κομμάτια που τα πήγα από εδώ, τα πήγα από εκεί κι εντέλει δεν μπήκαν στο δίσκο. Μπορεί δικαίως και να με σιχτιρίζει γι’ αυτό αν και μια μέρα μου έταξε γλυκό το οποίο δεν έφερε γιατί κατέληξε στο βουλιμικό ουρανίσκο άλλων φίλων της. Άσσο ημίχρονο Χ τελικό λέγεται αυτό. Ακούω βέβαια τα βιολιά που έπαιξε στο “This Long Dusty Road” και το “Younger Bones” και συγκινούμαι βαθιά. Ο Σεραφείμ επίσης έπαιξε ντραμς πάνω σε μουσικά παρτς τα οποία πέταξα αλλά κράτησα τα ντραμς κι έγραψα νέα μουσική από πάνω. Αλήθεια απόλαυσα κάθε δευτερόλεπτο με όλα τα παιδιά που το μαγικό ραβδάκι τους άγγιξε αυτό το άλμπουμ. Το Στέλιο Προβή, τον Ashley Hallinan, το Μανώλη Γιαννίκιο, τη Sugahspank!, το Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο, το Βαγγέλη Μόσχο στον ήχο, το Νίκο Λάβδα που του τα έκανα τσουρέκια στο μάστερ.
Αγαπημένο τραγούδι έχεις από το Gimme A Hand; Ή έστω αυτό που σε εκφράζει περισσότερο αυτή την στιγμή;
“This Long Dusty Road”. Και κάποιες πιο χαρουμενιάρικες μέρες με ακουμπά βαθιά το εξωτικό μπρίο του “Nowhere Land”
Τι θες να μείνει ίδιο και τι θα ήθελες να αλλάξεις στην Αθήνα;
Θέλω να μείνει ίδια η αλήτικη γοητεία της. Το βραδινό της απρόσμενο, ζωντανό μυστήριο. Μερικά από αυτά που θα θελα να αλλάξω είναι η πρωινή ασχήμια της, η σχέση της με το πράσινο και οι υποδομές της για τα άτομα με αναπηρικά προβλήματα.
Το Σάββατο παρουσιάζεις το νέο album στο Arch. Υπάρχει άγχος για την «πρεμιέρα» του νέου υλικού; Η μπάντα θα αποτελείται από τους μουσικούς που συνεργάστηκες;
Υπάρχει μια γλυκιά προσμονή. Θα κάνουμε αυτό που αγαπάμε πολύ, να παίζουμε μουσική. Αυτή η συνειδητοποίηση από μόνη της, προσωπικά είναι αρκετή θεωρώ για να γίνομαι ο φορέας του νοήματος που επιθυμώ πάνω στη σκηνή. Η μπάντα θα αποτελείται από τη Δάφνη Λάζου στα φωνητικά και τα πλήκτρα, το Γιώργο Καπή στις κιθάρες και πλήκτρα, το Στέλιο Προβή στο μπάσο και πλήκτρα και το Σεραφείμ Γιαννακόπουλο στα ντραμς και τα ντραμασίνια. Ο Στέλιος κι ο Σεραφείμ είχαν ενεργή συμμετοχή και στο άλμπουμ είτε παίζοντας, είτε πίνοντας μπύρες.
Ο Moa Bones εμφανίζεται, κυκλοφορεί έναν δίσκο που κάνει τον κόσμο να μιλάει για αυτό και μετά «σιωπά». Είναι άποψη αυτό; Έχεις πλάνο να ασχοληθείς πιο ενεργά με τις ζωντανές εμφανίσεις για την προώθηση του album;
Αρχικά να πω ότι με εκπλήσσει αυτή η παρατήρηση η οποία είναι πέρα για πέρα αληθινή. Άποψη σίγουρα δεν είναι να εξαφανίζομαι ωστόσο το να εμφανίζομαι μετά από καιρό με την καρδιά μου στο πιάτο ίσως κρύβει μια ενδόμυχη απόλαυση Ετοιμάζω διάφορα πραγματάκια που ευελπιστώ να πετύχουν αυτή τη φορά. Η Ελλάδα δεν είναι και το πιο εύκολο μέρος να κάνεις «εναλλακτική» μουσική ούτε προσφέρει προϋποθέσεις για συναυλιακή συνέπεια. Ωστόσο αν υπάρχει σανίδι εκεί έξω που μπορεί και θέλει να μας φιλοξενήσει καλό θα ναι να προσέχει γιατί θα το βρούμε.
Ποιο είναι, τελικά, για εσένα το τρίπτυχο της «επιβίωσης» ως ανεξάρτητος, αγγλόφωνος καλλιτέχνης στην Ελλάδα;
Αν η αγάπη για τη μουσική συνοδεύεται από μεράκι και κινητικότητα τότε για ποια επιβίωση μιλάμε, το γκράμι είναι στην επόμενη στροφή δεξιά.
