Επιδόματα επαιτείας…

Δυο ακόμα λόγια για τα επιδόματα, το εύρος και το βάθος της «επιδοματικής πολιτικής» που ασκεί με διατεταγμένη συνέπεια η κυβέρνηση, υποσχέθηκα χθες. Αλλά, απ’ ό,τι φαίνεται και ως οι νόμοι ορίζουν, το θέμα είναι τόσο χαώδες και διαστελλόμενο, που, για να συνεχίσω, ίσως πρέπει να υπαχθώ σε μία από τις πολυπληθείς κατηγορίες επιδοματούχων ως δικαιούμενος επίδομα συγγραφής πονήματος περί επιδομάτων.

Εν αρχή ην (να το πάρουμε ιστορικά) ο ΟΠΕΚΑ (τον ανέφερε κι ο πρωθυπουργός, στον περίφημο «χριστουγεννιάτικο μποναμά» που εξήγγειλε ως «επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης»). Σημαίνει δε ΟΠΕΚΑ (να ξέρουμε και για τι μιλάμε) Οργανισμός Προνοιακών Επιδομάτων και Κοινωνικής Αλληλεγγύης. Αυτόν το έστησε ο ΣΥΡΙΖΑ, με τον νόμο 4520/22.2.2018, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως φ. 30, τεύχος Α΄, άρθρα 65, σελίδες 39.

Ο ΟΠΕΚΑ (για να ξέρουμε) στηρίχτηκε στα ερείπια (επισήμως «μετεξέλιξη») του παλιού ΟΓΑ (Οργανισμός Γεωργικών Ασφαλίσεων) και «συνιστά ενιαίο φορέα υλοποίησης πολιτικών που αναπτύσσονται στο πλαίσιο του Εθνικού Συστήματος Κοινωνικής Αλληλεγγύης» (έχουμε και τέτοιο εθνικό σύστημα για όσους δεν το ξέρουν).

Δεν διάβασα και τις 39 σελίδες του νόμου 4520/2018· δεν σκόπευα να συντάξω διατριβή, αν και θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να αποδείξει κανείς πώς διά νόμου χειραγωγείται, μέσω επιδομάτων, οιονεί εκβιαζόμενη μεγάλη μερίδα Ελλήνων πολιτών. Ομως διέτρεξα και τις 39 σελίδες με αρκετή προσοχή, ενίοτε και με στάσεις σε σημεία που κινούσαν ιδιαίτερο, για μένα, ενδιαφέρον· όπως π.χ. επιδόματα σε ορθόδοξους μοναχούς μονών του όρους Σινά.

Το μεγάλο κόλπο, η στανική σύλληψη που λέμε, με τα επιδόματα (και αυτό είναι καθαρά παιχνίδι εξουσίας) είναι ότι η συντριπτική πλειονότητα (και είναι δεκάδες, μην πω εκατοντάδες οι κατηγορίες δικαιούχων) είναι άτομα που δικαιούνται ασυζητητί τη δημόσια μέριμνα. Απλώς, το επίδομα μετατρέπει το δικαίωμα σε βοήθημα, τον δικαιούχο σε επαίτη που χτυπάει πόρτες και την (εκάστοτε) κυβέρνηση σε ευεργέτη. Στοιχειώδες Ουότσον…