Αξιοσημείωτη παράλειψη το κεντρικό αίτημα των συνδικάτων

Μπορεί ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Στέφανος Κασσελάκης, απευθυνόμενος προς τους συνέδρους του ΣΕΒ, χθες, να έθεσε τα κρίσιμα θέματα των εικονικών εργολαβιών, των κλαδικών συμβάσεων, των απολύσεων και «τον σεβασμό στις συμβάσεις εργασίας», όπως είπε χαρακτηριστικά, αλλά παρέλειψε να κάνει την παραμικρή αναφορά στον θεσμικό πυρήνα της συλλογικής αυτονομίας στην Ελλάδα, δηλαδή την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΕΓΣΣΕ), η οποία έχει καταργηθεί από τους μνημονιακούς νόμους.

Είτε γιατί δεν το γνωρίζει, επειδή δεν τον πληροφόρησε το επιτελείο του, είτε γιατί το γνωρίζει αλλά δεν το θεωρεί σημαντικό, η απουσία αναφοράς στην αποκατάσταση μιας ανωμαλίας που απέσπασε τη θεσμική επί δεκαετίες οριοθέτηση της εθνικής συλλογικής σύμβασης από τους ίδιους τους κοινωνικούς εταίρους -δηλαδή τις εργοδοτικές οργανώσεις και την τριτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση, τη ΓΣΕΕ- δημιουργεί εύλογα ερωτήματα.

Πολύ περισσότερο που εμπεριέχεται στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Εκτός κι αν ο κ. Κασσελάκης δεν τόλμησε να θέσει αυτό το κεντρικό το αίτημα των συνδικάτων, γνωρίζοντας ότι μεταξύ των εργοδοτικών οργανώσεων ο ΣΕΒ είναι αυτός που σθεναρά αντιτίθεται στην επανέναρξη των εθνικών συλλογικών διαπραγματεύσεων, παρά τις κατά καιρούς υποσχέσεις και τα ψήγματα διαλόγου που διατυπώνουν τα στελέχη του.

Με δεδομένα τα στοιχεία που δείχνουν ότι το ποσοστό κάλυψης των εργαζομένων από συλλογικές συμβάσεις στην Ελλάδα είναι αξιοσημείωτα χαμηλό, περίπου στο 26%, η επιστροφή της ΕΓΣΣΕ και του κατώτατου μισθού στους «κοινωνικούς εταίρους» αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Στις χώρες της Κεντρικής και της Βόρειας Ευρώπης τα ποσοστά κάλυψης ξεπερνούν το 70%. Αλλωστε ο μόνος τρόπος να εξασφαλιστεί επαρκής, για αξιοπρεπή διαβίωση, κατώτατος μισθός είναι αυτός που θα προσδιορίζεται με κριτήριο να αντιστοιχεί στο 60% του διάμεσου μισθού και με συνεκτίμηση του πληθωρισμού στην πραγματική αγοραστική δύναμη. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει ποτέ με διοικητικές αποφάσεις, όπως ισχύει σήμερα.