Τελικά η εκλογή πρύτανη στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο θα περάσει -ατυχώς- μέσα από τη Σύγκλητο του ιδρύματος. Συνέβη δηλαδή αυτό που πολλοί απεύχονταν, αλλά για το οποίο αποδείχθηκε ότι δεν υπήρχε διάθεση να προβούν αυτοί που μπορούσαν στις αναγκαίες οπισθοχωρήσεις.
Πολιτικά αποδείχθηκε ότι ο νόμος Κεραμέως είναι έκτρωμα, αλλά και ότι τα εκλεγμένα μέλη του εσωτερικού συμβουλίου του ιδρύματος δεν είχαν τη δυνατότητα ή ικανότητα χειρισμού και απεγκλωβισμού από το προφανές αδιέξοδο που ο νόμος δημιουργούσε. Η εξέλιξη είναι σε βάρος του Πανεπιστημίου, διότι όσοι έκαναν «φασαρία» στο προσκήνιο δεν φαίνεται να έχουν πια τόσες πιθανότητες εκλογής από όσους έμειναν υπομονετικά και μεθοδικά «σιωπηλοί» στο παρασκήνιο.
Το συμπέρασμα λίγο ή πολύ εξηγεί γιατί χθες τα 6 μέλη του εσωτερικού συμβουλίου δεν μπόρεσαν να καταλήξουν σε συμφωνία για τα 5 εξωτερικά μέλη. Και για όσους δεν μπορούν να εννοήσουν ακριβώς τι συνέβη ήρθαν δύο ανακοινώσεις υποψηφίων για τη θέση του πρύτανη να καταδείξουν το αδιέξοδο που έχουν δημιουργήσει οι -εξευτελιστικές για τους ακαδημαϊκούς- προβλέψεις του νόμου.
Χθες ήταν η τελευταία συνεδρίαση των 6 μελών του εσωτερικού συμβουλίου για την επιλογή των 5 μελών του εξωτερικού συμβουλίου από τη λίστα των 15 που είχαν λάβει στις προηγούμενες συνεδριάσεις τις περισσότερες ψήφους από τη λίστα των 46 υποψηφίων. Δύο προτάσεις υπήρχαν στο τραπέζι.
Η πρώτη από τον κοσμήτορα της Σχολής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών, Γρηγόρη Ζαρωτιάδη, που εισηγήθηκε τα 5 εξωτερικά μέλη να προκύψουν συναινετικά. Χθες αιφνιδιαστικά εμφανίστηκε και δεύτερη πρόταση την οποία εισηγήθηκαν ο αντιπρύτανης Χαράλαμπος Φείδας, ο κοσμήτορας της Σχολής Γεωπονίας, Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος, Απόστολος Αποστολίδης, και ο αναπληρωτής καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής, Γιώργος Ζωγραφίδης.
Πρότειναν οι κ. Φείδας και Αποστολίδης να μοιραστούν ανά διετία την πρυτανεία! Στην πρόταση αυτή οι Κυριάκος Αναστασιάδης, Στράτος Στυλιανίδης και ο κ. Ζαρωτιάδης -για διαφορετικούς λόγους- στάθηκαν κατηγορηματικά αντίθετοι και μάλιστα με σχόλια του τύπου ότι η πρόταση είναι υποτιμητική ή και γελοιοποιεί και το ίδρυμα και το αξίωμα.
Σε ανακοίνωση που εξέδωσαν οι Φείδας, Αποστολίδης και Ζωγραφίδης σημειώνουν ότι, παρακάμπτοντας προσωπικές επιλογές, «δεν αποδεχόμαστε η επιλογή μεταξύ των υποψηφίων να γίνει με διλήμματα δημοψηφισματικού τύπου, χωρίς άλλα ουσιαστικά κριτήρια, ούτε υιοθετούμε τη λογική ενός παντοδύναμου πρύτανη», άρα δρουν «συναινετικά και συνθετικά εντός του Συμβουλίου Διοίκησης, ώστε να μη μετακυληθεί η ευθύνη συγκρότησής του στη Σύγκλητο.
»Η πρότασή μας ήταν η μόνη που βασίζεται στη συναίνεση τόσο σε επίπεδο αρχών και στόχων όσο και για τη θέση του πρύτανη». Μετά την απόρριψη διαπιστώνουν ότι «δυστυχώς, πρυτάνευσαν άλλα κριτήρια και στοχεύσεις και η εκλογή απέβη άγονη».
Ο κ. Ζαρωτιάδης με την ανακοίνωσή του σημειώνει ότι παραμένει υποψήφιος για τη θέση του πρύτανη, θυμίζει πως «υποστήριξα εξ αρχής τη γνωστή λύση συναινετικής επιλογής των 5 εξωτερικών μελών σύμφωνα με την προτίμηση των 5 πρώτων σε σειρά εκλογής εσωτερικών μελών», αλλά «δυστυχώς, παρά τις εκκλήσεις που απηύθυνα, η ως άνω συναινετική πρόταση συγκρότησης του 11μελούς δεν έγινε αποδεκτή, ενώ εναλλακτικές προτάσεις που κατατέθηκαν δεν τιμούν το ίδρυμα!» και μάλιστα «με τη δημοσίευση των πρακτικών που έχω ζητήσει θα τεθούν στην κρίση σας τα προαναφερόμενα».
Κατόπιν αυτής της εξέλιξης, η απόφαση για τα 5 μέλη του εξωτερικού συμβουλίου θα ληφθεί από τα 58 μέλη της Συγκλήτου. Τι σημαίνει αυτό; Η αισιόδοξη εκδοχή βλέπει ότι υπάρχουν «κίνδυνοι αλλά και ευκαιρίες». Η απαισιόδοξη βλέπει ότι η καταφυγή στη Σύγκλητο είναι αποκλειστικά και μόνο «ευκαιρίες μόνο για… τον μεγάλο κίνδυνο».
Και «κίνδυνο» θεωρούν τον «σιωπηλό» της υπόθεσης, που δεν είναι άλλος από τον πρωτεύσαντα σε ψήφους, πρόεδρο της Ιατρικής Σχολής, Κυριάκο Αναστασιάδη, ο οποίος έχει όλα τα εχέγγυα αρχικά να επηρεάσει τα -σε συντριπτικό βαθμό- περισσότερα μέλη της Συγκλήτου και, στη συνέχεια, να εφαρμόσει τις νεοφιλελεύθερες θέσεις του, π.χ., μόνο για πληρωμένα μεταπτυχιακά ή τη μετατροπή του Αγροκτήματος σε ιατρικό hub με μπόλικους ιδιώτες μέσα στο σχέδιο.
Μάλιστα σημειώνουν ότι ο κ. Αναστασιάδης διαθέτει στοιχεία που δεν είχε ο ομοϊδεάτης του, προηγούμενος πρύτανης, Νίκος Παπαϊωάννου: α) τη θέληση να αλλάξει πράγματι το Πανεπιστήμιο τόσο που να μη θυμίζει σε τίποτα το σημερινό, και β) την προσήλωση στους στόχους του την οποία έχανε ο Παπαϊωάννου λοξοκοιτάζοντας διαρκώς προς την κεντρική πολιτική σκηνή. Μένει να αποδειχθεί αν τα πράγματα στο ΑΠΘ δεν είναι ήδη τόσο άσχημα που δεν μπορούν να γίνουν και χειρότερα!
