Δε βαριέστε. Εκλογές μεθαύριο. Για την αυτοδιοίκηση. Κάποιοι θα γελάνε, με τα αποτελέσματα, κάποιοι θα κλαίνε. Ομως δεν θα είναι και πολλοί, πιστεύω, όσοι θα γελάνε ή θα κλαίνε με τα χάλια μας. Και αυτό, νομίζω, είναι που κάνει τη διαφορά από το αστείο στο αστειάκι και από το χιούμορ στο καλαμπούρι. Οτι το αστείο είναι μοναχικά σοβαρό, ενώ το αστειάκι είναι ευρέως καταναλώσιμο.
Δεν ξέρω αν το χιούμορ απαιτεί άσκηση ή γεννιέσαι με αυτό. Ξέρω όμως ότι ούτε πουλιέται ούτε αγοράζεται με market pass. Και ότι αυτός που δεν μπορεί να γελάσει ή να κλάψει πρώτα με τα χάλια του, όσο και αν προσπαθήσει, αποκλείεται να αποκτήσει χιούμορ στον αιώνα τον άπαντα. Θα παραμείνει ένας κοινός χλευαστής, ούτε καν είρων, όσες εξυπνάδες, όσα λογοπαίγνια και να σκαρώσει.
Σταχυολόγησα γνωμικά σοφών ανθρώπων, από τα πολλά που γκουγκλάρισα (η σημερινή ταχύτητα πληροφοριών δεν ανακόπτεται ούτε με χιούμορ), κυρίως για να συλλογιστούμε πόσο ανοήτως ασυλλόγιστοι είναι κάποιοι εκ των εξ ημών «διακεκριμένων» που μπαρουφολογούν με λογοπαίγνια και σαχλές ειρωνείες μικροπρεπώς πιστεύοντας ότι έτσι, με χλευασμό και πνευματική φτήνια, κατατροπώνουν πολιτικούς αντιπάλους. «Εξεστιν Κλαζομενίοις ασχημονείν» έλεγαν οι αρχαίοι. Κι ένας από τους επιφανέστερους, ο Αριστοτέλης, για την ειρωνεία: «Στον ελεύθερο ταιριάζει πιο πολύ η ειρωνεία, παρά η προστυχιά» («Εστι δ᾽ η ειρωνεία της βωμολοχίας ελευθεριώτερον»).
Οσο για το λογοπαίγνιο, ο Ουγκώ αποφαινόταν: «Λογοπαίγνιο είναι η κουτσουλιά του πνεύματος που πετά». Ενώ ο Γκαίτε φωτογράφιζε το χαρακτήρα: «Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου φαίνεται απ’ αυτό που θεωρεί αστείο». Προς επίρρωση, ο Πολ Κλοντέλ υπογράμμιζε: «Δεν είναι το ίδιο πράγμα να κάνεις πνεύμα και να έχεις πνεύμα». Και ο Τσάρλι Τσάπλιν θα κατέληγε: «Τι θλιβερό πράγμα να είσαι αστείος!».
ΥΓ. Συμβαίνει, να κερδίζεις εκλογές και να χάνει η πόλη! Δείτε πόλεις, βγάλτε συμπεράσματα…
