Η ψήφος ως αποτέλεσμα αντιληπτικής νοημοσύνης

Οι φιλικοί προς την παρούσα εξουσία μεγαλοδημοσιογράφοι και αναλυτές, βασικοί θαμώνες των καναλιών, δεν μπορούν λέει να εξηγήσουν τη μεταστροφή του εκλογικού σώματος από τη μια Κυριακή στην άλλη. Δεν κατανοούν πώς μέσα σε μια εβδομάδα αποφάσισαν να στείλουν μήνυμα στην κυβέρνηση οι ψηφοφόροι καταψηφίζοντας πολλές από τις βασικές επιλογές της.

Μάλιστα. Η φθορά που δεν αποτυπώθηκε στις εθνικές εκλογές, λόγω έλλειψης σοβαρής εναλλακτικής επιλογής, νόμιζαν ότι απλά δεν υπήρχε.

Και ότι τώρα τα αποτελέσματα είναι κάτι σαν παράξενο φαινόμενο και μάλλον φταίει ο συνήθης και βολικός ανορθολογισμός της μάζας (επειδή δεν εκλέχτηκαν πολλοί που πήραν το χρίσμα).

Και επειδή κάποιοι νικητές σε περιφέρειες και δήμους προέρχονται από τον κομματικό χώρο της κυβέρνησης, «μικρό το κακό» λένε οι γνωστοί υπουργοί.

Η πραγματικότητα είναι ότι η παρούσα εξουσία φούσκωσε το εγώ της πολύ περισσότερο από το επιτρεπτό όριο της κοινωνικής αντοχής.

Και αυτό γιατί η δομή της κυριαρχίας της δεν είναι αμιγώς κομματική: είναι σχεδόν κορπορατική, αφού στηρίζεται στη λογική της υπερσυγκεντρωτικής τεχνοδιακυβέρνησης του περίφημου επιτελικού κράτους.

Αλλά αυτό που τελικά υπερσυσσωρεύτηκε είναι ναρκισσισμός και αλαζονεία, κουλτούρα ασυδοσίας και άρνησης απέναντι σε έλεγχο και λογοδοσία σε θεσμούς και κοινωνία.

Οταν λοιπόν ζητάς την απόλυτη ηγεμονία στη χώρα, όταν εκβιάζεις ως κλειδοκράτορας του χρήματος τις τοπικές κοινωνίες, όταν απαιτείς πλήρη κυριαρχία και απόλυτο έλεγχο των πάντων, αγνοείς βασικά αξιώματα της διακυβέρνησης.

Αγνοείς τους μακιαβελικούς κανόνες και πέφτεις στη ναπολεόντειο παγίδα της υπερ-αυτοπεποίθησης, στο βοναπαρτικό σύνδρομο του ανίκητου.

Το αντικυβερνητικό μέτωπο είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που αποτυπώθηκε με χαλαρές τοπικές συμμαχίες στις αυτοδιοικητικές εκλογές.

Μια κρίσιμη μάζα από όσους απέχουν, όπου και αν ανήκουν ιδεολογικά, στα ευρήματα των δημοσκοπήσεων για τα λεγόμενα ποιοτικά χαρακτηριστικά φαίνεται ότι κατά βάθος απορρίπτει τη φεουδαρχική λογική της εξουσίας (να μοιράζει τη χώρα σε βιλαέτια ώστε να μπορεί να ελέγχει ροές και καναλιζάρισμα του ευρωπαϊκού χρήματος).

Ο κόσμος που δεν ψηφίζει και αυτός που συσπειρώθηκε και ακύρωσε την «οικογενειακή επιλογή» και τις κομματικές γραμμές ξέρει καλά ότι το κυβερνητικό οργανόγραμμα θέλει να ελέγχει και να καταλάβει πλήρως και ολοκληρωτικά την κρατική μηχανή σε κάθε επίπεδο.

Αυτό το πανοπτικό της απόλυτης κυριαρχίας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε ανορθολογική διαχείριση των ευρωπαϊκών χρημάτων, σε μη παραγωγικούς πόρους αλλά και σε άδειασμα των ταμείων, δηλαδή ξανά σε ελλείμματα και υπερχρέωση.

Είναι το σκηνικό του κρατικοδίαιτου καπιταλισμού και του πελατειακού κράτους που έζησε η χώρα για τρεις δεκαετίες μεταπολιτευτικά και το πλήρωσαν πανάκριβα οι νέες γενιές με τα μνημόνια.

Αυτό το σκηνικό πάει να στηθεί αλλά έστω και αργά ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας φαίνεται ότι το έχει αντιληφθεί, άσχετα αν απουσιάζουν οι ισχυρές εναλλακτικές επιλογές…

* Οικονομολόγος