Η αγαπημένη εδώ και χρόνια συζήτηση περί «Κεντροαριστεράς», ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ κ.λπ. επανήλθε στην επικαιρότητα, μετά την εντυπωσιακή προβολή που έχουν οι προτάσεις του Χρήστου Σπίρτζη, που άφησε επί μνημονίου το ΠΑΣΟΚ, πήγε στον ΣΥΡΙΖΑ και εσχάτως «παλεύει» για τη συμμαχία των δύο κομμάτων.
Πολλοί αναρωτιούνται τι νόημα έχει αυτή η συζήτηση, την οποία απορρίπτουν κατά κύριο λόγο οι ηγεσίες των δύο κομμάτων, για να μην πούμε για συγκεκριμένες τάσεις που παθαίνουν αλλεργικό σοκ, όπως η αποδεκατισμένη μετά την αποχώρηση Λοβέρδου δεξιόστροφη πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ και η «Ομπρέλα» του ΣΥΡΙΖΑ. Πρέπει ωστόσο να παραδεχτούμε ότι η σχετική παραφιλολογία, οι παρασκηνιακές συζητήσεις που γίνονται, οι ζυμώσεις και τα «πηγαδάκια» έχουν πάντοτε ενδιαφέρον. Ασχετα αν τα σενάρια για νέα κόμματα ή και αλλαγές αρχηγών είναι πιο πολλά και από τους εσπρέσο που καταναλώνονται στις σχετικές συνεστιάσεις.
● Μην ξεχνάμε ότι μετά τη μνημονιακή περιπέτεια της προηγούμενης δεκαετίας και το big bang που έγινε στον χώρο της ευρύτερης Κεντροαριστεράς, δημιουργήθηκε σειρά συμμαχικών σχημάτων και κομμάτων (ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ – Π.Σ., ΠΑΣΟΚ – ΔΗ.ΣΥ. – ΚΙΝ.ΑΛΛ., ΔΗΜ.ΑΡ., Ποτάμι, ΚΙΔΗΣΟ κ.λπ.), από τα οποία, αφού έκαναν τον κύκλο τους, επιστρέψαμε στα δύο βασικά brand name που υπήρχαν και προ κρίσης: ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ. Το πρώτο με ένα ποσοστό περίπου 18%, σοβαρά εσωκομματικά προβλήματα και πιθανή προοπτική διάσπασης και το δεύτερο με 12%, χωρίς δημοσκοπικά να δείχνει ιδιαίτερη δυναμική. Δεν λες ότι τους τρέμει ο Μητσοτάκης…
● Γι’ αυτό, άλλωστε, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ δίνουν πλέον ραντεβού στα «μαρμαρένια αλώνια» των ευρωεκλογών ώστε να μετρηθεί εκ νέου το μπόι του καθενός. Αν το ΠΑΣΟΚ καταφέρει να γίνει δεύτερο κόμμα με υπολογίσιμο ποσοστό, τότε θα βρεθεί σε δύσκολη θέση ο ΣΥΡΙΖΑ και ειδικά ο νέος αρχηγός του που υποσχέθηκε ότι θα νικήσει τον Μητσοτάκη. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κρατήσει τη δεύτερη θέση και αυξήσει το ποσοστό του, τότε μπορεί να αρχίσουν οι γκρίνιες μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Υπάρχει όμως και το σενάριο τα δύο κόμματα να παραμείνουν πέριξ του 15%, ανεξαρτήτως κατάταξης, οπότε θα αρχίσει να τίθεται πιο ανοιχτά το ερώτημα: Πώς δύο κόμματα του 15% μπορούν να νικήσουν τη Ν.Δ. του 40% για να μην πάει ο Μητσοτάκης για τρίτη τετραετία; Και εκεί οι απαντήσεις δεν θα είναι καθόλου εύκολες, ούτε στη θεωρία ούτε στην πράξη.
● Μιας και η συζήτηση περί Σπίρτζη, οι πασοκογενείς του ΣΥΡΙΖΑ έχουν και άλλα προβλήματα αυτή την περίοδο. Οσοι δεν εντάχθηκαν εγκαίρως στον κύκλο του νέου αρχηγού, έχουν μείνει ελαφρώς ξεκρέμαστοι, γιατί και από την άλλη πλευρά μην ξεχνάμε ότι οι «παλιοσειρές» του ΣΥΡΙΖΑ («Ομπρέλα» κ.λπ.) τους θεωρούσαν πάντοτε μουσαφίρηδες και περαστικούς. Στο μεταξύ η πόρτα της Χαριλάου Τρικούπη παραμένει ερμητικά κλειστή για τους περισσότερους, οπότε μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Κάποιοι άλλοι πάντως, όπως η πρώην βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ Γεωργία Γεννιά (του εθνικοπατριωτικού κλίματος Κοτζιά) που αποχώρησε προ μηνός, μαθαίνω ότι ετοιμάζονται να επιστρέψουν στη Χαριλάου Τρικούπη. Υπάρχουν και εξαιρέσεις υπό προϋποθέσεις…
● Η όλη συζήτηση περί Κεντροαριστεράς βολεύει βέβαια για να αποπροσανατολιζόμαστε από άλλα θέματα, όπως π.χ. το στραπάτσο της Ν.Δ. και του Κυριάκου Μητσοτάκη στον β’ γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών ή ότι οι επιδόσεις του ΣΥΡΙΖΑ ήταν κάτω από τη βάση. Και επειδή οι κυβερνητικοί προσπαθούν να διασωθούν λέγοντας ότι πρέπει να βλέπουμε τη «μεγάλη εικόνα», αυτή είναι η εξής: από τους 332 δήμους, περίπου 200 πήραν υποψήφιοι από τον ευρύτερο χώρο της Ν.Δ., καμιά εκατοστή από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ και οι υπόλοιποι από ΣΥΡΙΖΑ – ΚΚΕ. Σημειωτέον ότι η Ν.Δ. έχασε σχεδόν όλους τους μεγάλους δήμους, με κορυφαία την ήττα στην Αθήνα. Στις περιφέρειες που ο Μητσοτάκης ζήτησε το υπερφίαλο «13 μπλε», πήρε τις μισές (επτά), άλλες τέσσερις κατέληξαν σε «γαλάζιους αντάρτες» κόντρα στο κυβερνών κόμμα και δύο στην Κεντροαριστερά (ΠΑΣΟΚ με ολίγη Ν.Δ. ή ΣΥΡΙΖΑ). Αυτά, για να μην ξεχάσουμε και όσα ξέραμε.
