Ο φόβος της διάχυσης

Μπορεί να υπάρξει διάχυση της σύγκρουσης στην Ουκρανία που να απειλήσει με συνολική αποσταθεροποίηση τα Βαλκάνια;

Μπορούν οι εθνικιστικές εντάσεις στην πρώην Γιουγκοσλαβία να φέρουν ΗΠΑ και ΝΑΤΟ σε δεύτερο μέτωπο αντιπαράθεσης με τη Ρωσία;

Ενα είναι βέβαιο, ότι Ουάσινγκτον και Μόσχα, που εδώ και ενάμιση χρόνο έχουν οριοθετήσει τη σύγκρουση ως ελεγχόμενη, δεν έχουν κανένα ορατό κίνητρο να τη δουν να εξελίσσεται σε ανεξέλεγκτη.

Χαρακτηριστικό της ανησυχίας των ΗΠΑ για ανεξέλεγκτο ντόμινο αποσταθεροποίησης είναι το πρόσφατο ψυχόδραμα για το πού χτύπησε το ρωσικό drone: στο έδαφος της Ουκρανίας ή εντός της Ρουμανίας;

Η επιμονή της Ρουμανίας να αρνείται τη σχετική είδηση με προέλευση το Κίεβο παραπέμπει σε ένα προ μηνών ανάλογο επεισόδιο όταν αντιαεροπορικός πύραυλος έπληξε πολωνικό χωριό κοντά στα σύνορα με την Ουκρανία.

Ακολούθησε διαμάχη με το Κίεβο, που υποστήριζε ότι ο πύραυλος ανήκει στις ρωσικές δυνάμεις, ενώ η Ουάσινγκτον μίλησε για σοβιετικής κατασκευής πύραυλο που εκτοξεύθηκε από την ουκρανική αεράμυνα.

Τα παραπάνω είναι ενδεικτικά της ανησυχίας των συμμάχων της Ουκρανίας για μια ανεξέλεγκτη διάχυση της σύγκρουσης.

Μέχρι στιγμής οι ρωσικές δυνάμεις πλήττουν τις εφοδιοπομπές που μεταφέρουν οπλικά συστήματα και πολεμοφόδια του ΝΑΤΟ όχι στη μεθόριο της Ρουμανίας και της Πολωνίας, αλλά στα κέντρα φύλαξης και αποθήκευσης της Ουκρανίας, τα περισσότερα από τα οποία βρίσκονται μακριά από τα σύνορα της χώρας.

Το παραπάνω πρόβλημα πώς υποστηρίζεται ένας εμπόλεμος γείτονας χωρίς κίνδυνο διάχυσης της σύγκρουσης φαίνεται να είναι διαχειρίσιμο γιατί πέραν της επικοινωνιακής τακτικής καμιά πλευρά δεν φαίνεται να θέλει ντόμινο των εχθροπραξιών.

Η ώρα της αλήθειας θα φτάσει όταν η Ουκρανία αποκτήσει μαχητικά αεροσκάφη, καθώς τότε μια αερομαχία κοντά στα σύνορα δύσκολα μπορεί να μην οδηγήσει σε παραβιάσεις του εναέριου χώρου της Ρουμανίας και της Πολωνίας, αλλά και της Λευκορωσίας.

Οσο παρατείνεται ο πόλεμος και ενισχύονται οι επιχειρησιακές δυνατότητες και των δύο πλευρών τόσο αυξάνεται το ενδεχόμενο διάχυσης της σύγκρουσης.

Ομως τη διάχυση της σύγκρουσης μπορούν να την προκαλέσουν και οι εθνικιστικές εντάσεις στα Βαλκάνια, όπως καταμαρτυρούν οι εξελίξεις στο Κόσοβο και στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη.

Αλλωστε η πρώην Γιουγκοσλαβία ήταν το πρώτο πεδίο μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991 όπου δήλωσε «παρών» η Ρωσία του Γέλτσιν στο Σαράγεβο στις αρχές του 1994 και στην Πρίστινα τον Ιούνιο του 1999.

Η διάχυση της σύγκρουσης στην Ουκρανία με πρώτο σταθμό τα Βαλκάνια είναι το τελευταίο που θα ήθελαν αυτή τη στιγμή ΗΠΑ και Ευρώπη.

Τούτων λεχθέντων, είναι φανερό ότι η Πολωνία και η Ρουμανία, που επενδύουν στην αναβάθμιση του ρόλου τους στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε. με την υιοθέτηση μαξιμαλιστικών θέσεων, προφανώς και γνωρίζουν τα όρια εμπλοκής των ΗΠΑ, δεν μπορούν όμως να αγνοήσουν τις «χαμένες πατρίδες» του Μεσοπολέμου.

Τότε που η δυτική Ουκρανία και η δυτική Λευκορωσία ανήκαν στην Πολωνία και η Μολδαβία στη Ρουμανία.