Στο ελληνικό φιλμ νουάρ η τζαζ μουσική και ο καπνός του τσιγάρου πρωταγωνιστούν. Τα πρόσωπα των ηρώων ξεπροβάλλουν στο ημίφως μέσα από ένα νέφος νικοτίνης για να διαγραφεί επάνω τους η ιστορία του κατατρεγμού τους. Ο Κώστας Καπνίσης, με τη μουσική σύνθεσή του για το κοινωνικό δράμα σε σενάριο και σκηνοθεσία Νέστορα Μάτσα «Τα Παληόπαιδα» (1963), σε παρασύρει άλλοτε σιγανά στον ατμοσφαιρικό αισθησιασμό των νυχτερινών κέντρων και άλλοτε ξέφρενα στον χτύπο της περιπέτειας και του ανθρωποκυνηγητού.
Κλοπές αυτοκινήτων, καταδιώξεις, νιότη που καίγεται στα καμπαρέ και τα σκοτεινά μπαρ· πάντα υπό τον ρυθμό της τζαζ και των μπλουζ. Πρόκειται για την πρώτη ταινία που ακούμε τη Μαίρη Χρονοπούλου να τραγουδά. Υποδυόμενη την Άννα, μια αρτίστα του καμπαρέ αιχμάλωτη μέσα σε εκείνο το κέντρο και εκείνη τη ζωή, ερμηνεύει με την υπέροχη φωνή της δύο κομμάτια, το «Ένα καράβι είν’ η ζωή» και τις «Ώρες αργές» σε στίχους του Νέστορα Μάτσα.
Χωρίς σκηνικό, μόνο με την ψιλόλιγνη σιλουέτα της μέσα στο απέριττο μαύρο φόρεμά της και με ένα τσιγάρο στο χέρι, η Μαίρη Χρονοπούλου δίνει μια αισθαντική και εξίσου απέριττη ερμηνεία, τραγουδώντας για τις πικρές, ατέλειωτες ώρες της μοναξιάς. Ο Καπνίσης, όπως σε όλες τις μουσικές του για τον κινηματογράφο, μεγαλουργεί και στα «Παληόπαιδα», αποδίδοντας τον ερωτισμό, τον πόνο μα και την αγωνία που κυβερνά την παρέα αυτών των χαμένων νέων, των από λάθος γκάνγκστερ.
Οι «Ώρες αργές» με τη φωνή της Μαίρης Χρονοπούλου θα ακουστούν ξανά και σε ένα σύγχρονο νουάρ, το «Τετάρτη 4:45» (2015) του Αλέξη Αλεξίου, μια ταινία φόρο τιμής σε αυτόν τον κινηματογράφο. Εκεί, ένας αλλιώτικος ήρωας της νύχτας «έχει 32 ώρες πριν χάσει τα πάντα».
