Στο αποκαταστημένο πέτρινο Γεφύρι της Άρτας, ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της Ελλάδας, αλλά και μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, διοργανώνεται πρώτη φορά στην ιστορία του πολιτιστικό δρώμενο. Θα γίνει στις 30 Σεπτεμβρίου και θα συνδέεται με τα 100 Χρόνια από τη Γέννηση της Μαρίας Κάλλας.
«Στο πλαίσιο των πολιτιστικών εκδηλώσεων “2023 – Έτος Μαρίας Κάλλας”, η πόλη της Άρτας θα τιμήσει την κορυφαία Ελληνίδα Υψίφωνο, συνδέοντας τη διεθνή διάσταση της σπουδαίας καριέρας της με το θρυλικό Γεφύρι της Άρτας»! Τέλος πάντων, στην εκδήλωση η σοπράνο Χριστίνα Πουλίτση, με τον Δημήτρη Γιάκα στο πιάνο, θα ερμηνεύσει άριες bel canto, που έχει τραγουδήσει η Κάλλας, καθώς και πιανιστικά αποσπάσματα από τη ρομαντική κυρίως περίοδο – συμπεριλαμβάνοντας πάντως και άρια από την όπερα «Πρωτομάστορας» του Μανώλη Καλομοίρη, που είχε γραφτεί βέβαια για το Γεφύρι.
Δεν ξέρω ποιος ιθύνων νους σκέφτηκε να συνδυάσει την καριέρα της Κάλλας με το Γεφύρι της Άρτας και τον μύθο του – ουδεμία σχέση έχουν, αν εξαιρέσεις ότι το 1943 η Κάλλας είχε τραγουδήσει τον ρόλο της Σμαράγδας στο ανέβασμα του «Πρωτομάστορα» από τη Λυρική. Αντίθετα, ο μύθος του Γεφυριού της Άρτας έχει απασχολήσει ιδιαίτερα το δημοτικό τραγούδι που έχει να προσφέρει «διάφορες παραλογές του αρχαιότερου ίσως δημοτικού τραγουδιού που σώζεται ως σήμερα. Πρωτοδημιουργήθηκε την περίοδο του Βυζαντίου και απηχεί αρχέγονες αντιλήψεις περί ανθρωποθυσιών». Οι διάσημες παραλογές («Σαρανταπέντε μάστοροι κι εξήντα μαθητάδες…») προέρχονται από ολόκληρη την Ελλάδα, από τη Μακεδονία και τη Θράκη ως την Κρήτη και από τα Επτάνησα και την Ήπειρο ως τα βάθη της Καππαδοκίας και του Πόντου. Και επειδή μιλάμε και για «Γεφύρι», μια τέτοια εκδήλωση, που θα γεφύρωνε μέσω του κοινού μύθου τραγουδιστικές παραδόσεις, θα είχε μάλλον μεγαλύτερο νόημα και συμβολισμό, από το να συνδυάσει κάποιος την καριέρα της Κάλλας με ό,τι ολημερίς το χτίζανε, το βράδυ γκρεμιζόταν.
